was successfully added to your cart.
All Posts By

StellaToYou

After dark skills

By | Trailverslag | No Comments

Fuck you diarree en een bebloede en opgezwollen lip!

Wat: From Dusk Till Dawn Nachttrail
Waar: Villers-Sainte-Gertrude, België
Wanneer: 02.02.2019
Afstand : 86km 

Alweer de derde editie van een van de weinige nachttrails waar we de nachtvaardigheden kunnen oefenen. Ik vind het heerlijk om zo vroeg in het jaar aan 86km te starten en net zoveel op de oren als ogen te moeten vertrouwen. Het is prachtig om zich in the big dark urenlang te verliezen, het koud te hebben en constant nattigheid en modder te stampen. Hier worden we mentaal van sterker. 

Avontuurlijk en vaag overkomend start

Zaterdagmiddag stap ik in Zwolle in de trein naar Cuijk. Vanuit Cuijk rijd ik mee met mijn trailmaatje naar de From Dusk Till Dawn trail in België. In de trein tussen Nijmegen en Cuijk zit ik te schrijven en ik ben zo diep in mijn schrijven dat ik niet normaal uit woorden kan komen en het gesprek voeren als een andere trailloper die tegenover mij zit me aanspreekt. Nog erger ik weet dat ik deze trailloper eerder heb gezien maar ik weet niet waar. Wat een nachtmerrie. Ik doe mijn best om om te schakelen maar het lukt me niet echt. Veel wat ik zeg kom afwezig en vaag over hahaha. Gelukkig maar was het stuk tussen Nijmegen en Cuijk kort. Eenmaal in de auto en net buiten Cuijk op de snelweg maakt auto raar geluid. Twee schroeven aan het linker wiel aan de voorkant zitten los. We kunnen niet van de snelweg af en beslissen op de snelweg de schroeven vast te zetten. Gekkenwerk maar het kan niet anders. Het avontuur begint al in Cuijk hahaha. Gelukkig maar zijn we allebei koele kikkers, we houden van behoorlijk wat risico’s nemen en we blijven kalm in allerlei gekke situaties. Het probleem is gauw opgelost en we rijden verder. Het miezert en hoe dichterbij België we komen hoe witter het wordt en er ligt overal sneeuw. We arriveren mooi op tijd rond 16:00 uur en de nachttrail start om 17:31 uur. Eerst de organisatie begroeten (hier word ik altijd als een familielid ontvangen), startnummers ophalen en een bed uitzoeken want hier is het ook mogelijk om te overnachten wat natuurlijk zeer welkom is als je midden in de nacht finisht. Kleding aantrekken, racevest klaarmaken en ik kies voor de nieuwe gele strikjes met stipjes. Ik heb altijd bij me 2 á 3 verschillende kleuren in het geval dat ik me bedenk.

De nachttrail

Korte briefing start om 17:20 uur in het startvak. Het is nog net daglicht en iedereen heeft de hoofdlamp al om. Ik begrijp dat er twee verzorgingsposten zijn op 17km en 30km. Het is warmer dat vorig jaar, maar ook veel natter en modderiger op de grond. Er ligt sneeuw overal en het is aan het dooien. Tempratuur na middernacht zal rond -2 graden worden. Valt mee. 86km en 43km afstanden starten samen om 17:31 uur. Er zijn nog 14km, 23km en 66km afstanden. Zoals altijd ren ik mijn race, daag ik me flink uit en strijd ik tegen mezelf. Deze keer heb ik zelfs een tracker aan mijn racevest. Afgelopen twee keren heb ik deze geweigerd omdat een tracker dat stuk avontuur bij mij wegneemt en omdat ik van mening ben dat dit mijn race, mijn avontuur en mijn uitdaging is en dat mensen die buiten de race zijn niks aangaat waar ik me  24/7 op het parcours exact bevind, hoe snel ik loop en waar ik stop. Omdat organisatie twee afgelopen keren in mijn wens meeging heb ik deze keer besloten om een keer met de tracker te lopen als gebaar van dankbaarheid dat ze me regelmatig mijn eigen gang laten gaan. Tracker wordt met de tape vastgeplakt aan de buitenkant van de rugzak op de schouder. Omdat mijn racevest altijd strak zit want ik heb een hekel aan racvesten die heen en weer op de rug bewegen heb ik het vermoeden dat de tape mijn sleutelbeen zal irriteren, maar dat kan ik niet zeker weten zonder het geprobeerd te hebben. 86km en 43km vertrekken tegelijkertijd daarom weet ik niet hoeveel dames op mijn afstand lopen.

 

      

We vertrekken ietsje na 17:30 uur en 15 minuten later gaat de hoofdlamp aan. Er ligt sneeuw die aan het dooien is. Vorig jaar was alles bevroren, het was -7 graden, het sneeuwde en waaide en het was koud. Dit jaar is het warmer en er is VEEEEEEL modder en nattigheid op de grond. Dit parcours is mijn oude bekende en ik merk dat ik niet zo gemotiveerd ben om mezelf uit te dagen zoals ik het normaal ben. Het is ook niet vreemd als je hele leven op zijn kop staat, als je steeds verhuist en uit de rugzak leeft. Ik vind het knap dat ik überhaupt nog kan opbrengen om te trainen en lopen. Voor de eerste verzorgingspost loop ik achter een paar mannen die markering hebben gemist. Het duurt ca. 10 minuten voordat we weer op het juiste pad zijn. Mijn buik rommelt en ik krijg diarree. Geweldig. Ineens wordt het mistig en de zichtbaarheid is beperkt tot 50cm en de grond is niet zichtbaar door de mist dwz dat elke landing pure gok is. Ik heb geen idee waar ik op land en ik denk aan hoe slecht dit kan aflopen en op dat moment struikel ik en ik vlieg. Door de mist zie ik niet waarop ik zal vallen. Ik val op de borst en ipv stoppen en stabiliseren gaat het gezicht verder naar de grond toe. Ik besef dat ik met het gezicht de grond zal raken de vraag is alleen met welke deel en hoe hard? Ik raak een harde boomwortel met de onderlip en het doet enorm veel pijn. Ik blijf liggen en schreeuw het uit. Er is niemand in de buurt. Ik ben even duizelig van de pijn en ik voel met de tong of alle tanden in het gebit zitten. Ze zijn er allemaal haha. Ik voel zout in de mond en ik spuug op de grond waar de lamp het licht geeft en ik zie alleen maar bloed. Ik sta op, maar ik ben nog steeds aan het kreunen van pijn. Het parcours daalt en ik begin te rennen en ik kan niet bijkomen van de pijn. Ik bedenk dat ik na de eerste ronde van 43km zal uitstappen want deze race wil niet vlotten. Eerste verzorgingspost is op 17km en hier krijg ik te horen dat de tweede dame me heeft ingehaald, waarschijnlijk toen ik verkeerd liep. Tussen deze een tweede verzorgingspost op 30km bedenk ik me dat ik helemaal niet zal uitstappen en dat ik hier gekomen ben voor 86km en niet voor 43km en dat denken over uitstappen nergens op slaat. Ik voel minder pijn in de onderlip en ik voel me beter hierdoor al moet ik nog een keer stoppen door diarree. Misschien dat de ijskoude cola dit veroorzaakt dat weet ik niet. Leuk is anders, maar de strijdlust komt weer terug. Hoe meer er tegenzit hoe meer vastberaden ik word om 86km te finishen. Yes zo ken ik me weer. Er ligt enorm veel bagger, modder en water op de grond. Soms tot halverwege de kuit zak ik erin en ik moet hardop lachen van wat ik leuk vind om midden in de nacht te doen hahaha. Ik moet toch volledig gestoord zijn. Bij de verzorgingspost op 30km roept een vrijwilligster dat ik de eerste dame ben. Ik begrijp er niks van want bij de vorige verzorgingspost zeiden ze dat ik de tweede dame ben. Ik maak hiervan uit dat de eerste dame ook verdwaald was en dat ik haar in die actie heb ingehaald. Even wat cola drinken en snel verder. Vlak voor de finish moet ik twee keer door het water en hier bedenk ik wat ik uit de dropbag wil pakken als ik op 43km aankom en ik wil meteen aan de tweede ronde beginnen. Aan het einde van de eerste ronde stop ik nog extra batterijen in de racevest, pak ik de stokken en vertrek ik meteen. Er is niemand in de buurt en ik zeg hardop tegen me dat ik goed moet opletten dat ik niet nog een keer verkeerd loop op dezelfde plek. Afslag waar het vorige keer misging met de groep is deze keer goed gegaan. Voor de VP op 60km moet ik nog een keer het pad af vanwege de diarree. Iemand haalt me in en later bij de VP 60 blijkt het Sander Turnhout te zijn. We lopen samen verder en wisselen elkaar vaak af. Volgens mij is zijn hoofdlamp uit. Misschien is hij bewust aan het oefenen zonder het licht. Soms meen ik een zwak lichtje te zien. Zoude de batterijen op zijn? Ik vind het fijn om iemand in de buurt te hebben omdat mijn darmen onbetrouwbaar zijn. De hele onderlip is enorm groot en droog en het doet pijn van het overdreven veel opgezwollen te zijn. Voordeel van tweede ronde is dat je weet precies waar je je bevindt en dat het sneller gaan. Bij de voorlaatste VP op 73km komen Sander en ik samen aan en we vragen of er misschien wat warme thee is. Vrijwilligers halen hun eigen thermos met thee en geven het aan ons. Super lief. We bedanken en vertrekken samen. Een paar kilometer later krijg ik voor de vierde keer diarree en zie ik Sander vertrekken. Normaal haal ik hem weer bij en lopen we samen maar 8 kilometer voor de finish loop ik weer verkeerd en klooi ik zeker 10 minuten weer voordat ik op het juiste pad ben. Dan maar weer aanzetten. Sander haal ik niet meer in en ineens steek ik het water over en met natte voeten en voldaan gevoel finish ik. Ik word super enthousiast ontvangen door Hans die met een enorme glimlach en een prachtige houten medaille staat te wachten. Yes, ik wil graag deze prachtige medaille en voor deze heb ik deze keer heel hard moeten vechten. Ik denk met een BIG SMILE fuck you diarree en een bebloede en opgezwollen lip. Ik ben hier de baas en ik ben hier in charge. Dit is de mentale houding die ik van mezelf gewend ben als het in ultra’s soms tegenzit. Yes I can and Yes I do. Trots op mezelf deze nacht.

 Overheerlijke soep van pastinaak en pompoen smaakt goddelijk. Elk jaar is hier een heerlijke soep na de finish. Eerste heren zijn al een tijd binnen en mijn trailmaatje is derde op 86km geworden. Hoe fantastisch is dat? De organisatie meldt dat de prijsuitreiking plaats zal vinden meteen en dat we op de tweede dame niet gaan wachten want de tweede dame heeft nog 12km tot de finish. Eerste dames op 66km en 86k krijgen prachtige lichtgewichte (89g) windjassen van Montane. Ze zijn ROZE. WAUW! Ik zie er echt niet uit met mijn enorme lip. Gelukkig maar is het vrij donker waar de prijsuitreiking plaatsvindt hahaha. Ik trek de jas aan en het staat me super en de maat is perfect. Het is tijd hoog tijd om te gaan slapen.

Hartelijk dank!

Een enorme DANK JE WEL gaat naar deze gepassioneerde en down-to-earth organisatie en de vrijwilligers. Alles was perfect geregeld en ik heb enorm moeten afzien ivm alle ongemakken, maar juist daarom waren het genot en de voldoening nog groter. Montagne dank je wel voor de prachtige jas. Ik draag het regelmatig en het zit als gegoten. Het past perfect bij mijn vrolijke haaraccessoires. Trouwens ik heb 10 dagen na de wedstrijd last van de lip gehad en nog steeds zit een knobbel in de lip. Ik neem aan dat dit bij het proces van genezen en herstellen hoort.

Komend zomer als mijn lichaam mooi bruin wordt stuur ik een paar foto’s met losse haren in bikini want ik droom al jaren stiekem om die prachtige brunette op jullie promotie foto’s te mogen vervangen hahaha. Achtergrond vrijwilligers zoals op de foto mogen zich via en PB aanmelden hahaha. Wat mij betreft tot februari 2020, XXX

 

Op de kop met mannen!

By | Trailverslag | No Comments

Een dame die nooit verveelt!

Wat: Drents Friese Wold Trail
Waar: Appelscha, Friesland, Nederland
Wanneer: 12.01.2019
Afstand : 45km 

Het heeft even geduurd maar hier ben ik weer. Voor mij kwam gisteren zin om weer een blog te schrijven als een aangename en welkome verrassing. Yes er komt weer ruimte voor schrijven, oog voor details, genieten, plannen maken, het leven voelen en deze prachtige nieuwkomers vervagen het verdriet, maken het klein en laten het in het verleden waar het hoort. Ik wil jullie hartelijk bedanken voor al steun, liefde, berichten, gastvrijheid, warmte en 1000 andere kleine en grote gebaren waarmee jullie me hebben geholpen en nog steeds helpen om staand te blijven. Ik sta er voor jullie en voor mij en ik sta er zo sterk en stevig dat ik mijn eerste wedstrijd van 2019 als een vent won hahaha. DANK JULLIE WEL!

Bedankt voor het respecteren van mijn verdriet en ruimte

Drents Friese Wold, Trail des Idylles en Sint Pietersbear Trail zijn 3 trails onder 50km waar ik regelmatig uitzondering voor maak want ik start het liefst niet op trails onder 50km. Waarom niet? Omdat 50 en mooi rond cijfer is. Dag van de DFW was mijn werkzaterdag maar toevallig zei een collega kort geleden als je soms op zaterdag wilt ruilen…. en ik zag hier mijn kans voor de Drents Friese Wold en heb me een week geleden ingeschreven. Dit parcours heb ik al 3-4 keer gelopen maar elke keer voelt het net zoals ik deze schoonheid voor het eerst zie. Een dame die nooit verveelt. Het parcours is afgelopen jaren veranderd maar niks aan schoonheid verloren. Integendeel. Vrijdagavond heb ik bij mijn trainer en zijn gezin heerlijk gegeten en een huisgemaakt toetje is gemaakt als voorbereiding voor de wedstrijd. Dit is een geheim recept en Ienskje zou boos zijn als ik het met jullie zou delen hahaha daarom doe ik het niet. Diepe nachtrust op het Friese platteland heeft voor een mega uitgeruste en ontspannen ochtend gezorgd aangezien de start om 10:30 uur was. Eenmaal in Appelscha halen we onze startnummers. Ik ben vandaag 490.  Het miezert, waait en is beetje frisjes. Ik breng mijn tas naar de kleedruimtes en loop daarna naar de kantine. Dit is eerste keer na de relatiebreuk dat ik in het openbaar zal starten en ik voel me beetje ongemakkelijk. Ik maak geen of vluchtig oogcontact met de omgeving en dat is zo wie ik niet ben. Ik ben bang dat iemand zal vragen hoe het gaat en misschien nog meer, maar iedereen geeft me ruimte waar ik om heb gevraagd (BEDANKT HIERVOOR! TOP!) en ik het startvak later word ik begroet door bekenden en onbekenden en ik begroet terug. Het voelt goed en het voelt thuis komen. Knuffelen en kusjes geven zoals ik het altijd doe gaat niet meer zo spontaan want ik ben bang om onverwachts in huilen te barsten en houd ik dit beetje tegen, maar het komt weer. 45km start in twee tijdvakken en ik heb geen idee wat mijn lichaam vandaag kan presteren. Het verhuizen, constant uit rugzak of dozen leven, in verschillende huizen logeren, trainen in nieuwe gebieden, spieren hierdoor aanspreken door meer hoogtemeters en fietskilometers, al lang niet op schema’s trainen doet dat ik beetje contact met mij lichaam kwijt ben. Ik zal in de eerste 10km bepalen wat ik doe in deze race.

Start en de trail

Voor de start wordt elk startnummer gescand en ik hoor mijn trainer zeggen “Ga je mee?”. Dit zetje had ik nodig. Natuurlijk ga ik mee met iemand die ik vertrouw, die mijn kunnen door en door kent en die me kan door deze EERSTE wedstrijd loodsen. We starten en ik loop met Bob en nog 2 mannen vooraan. Het miezert maar in het bos zijn we beschut pas als we op open stukken en weilanden komen heeft de wind vrij spel en worden we licht nat. Op 8km staat de eerste verzorgingspost en hier stoppen we allemaal voor een bekertje cola. Het parcours is afwisselend en loopt door verschillende bossen met fantastische singletracks. Het Canadameer staat dit jaar enorm laag, maar het is nat en glibberig overal.

       

We springen over omgevallen bomen, komen op prachtige open stukken, heidevelden, verschillende soorten bomen sieren de omgeving. Ik krijg tranen van geluk in de ogen. Ik voel me verbonden. Verbonden met de natuur en mijn sport. IK BEN! Mijn lichaam is sterk en ik voel me heerlijk. Ik weet dat ik te snel loop voor mijn doen en weet dat ik op het eind hiervoor zal boeten als de man met de hamer komt, maar nu gaat het lekker en I go with the flow op deze eenzame hoogte met mijn mannen. Rond 22km staat tweede verzorgingspost en de vrijwilligers zijn overal super enthousiast en behulpzaam. Hier stoppen we allemaal en ik neem 2 bekers bouillon en wijngums. Dit is een combi die ik niet eerder heb gehad. Ik lijk wel een zwangere vrouw wat combinatie van smaken betreft hahaha. Even testen hoe dit bevalt. Ietsje verder besluit Bob om voor de fotograaf superman te spelen hahaha. Het was even schrikken en gelukkig maar zag het val enger dan dat het echt was. Helpen opstaan en weg zijn we. Er komen nog meer singletracks, bredere paden, prachtige heide onder grote en oude bomen. Er zijn schapen en exotische runderen. Het miezert en het waait, maar dat maakt het genot niet minder.

Na de tweede verzorgingspost is onze groep uit elkaar gevallen en we lopen allemaal verder van elkaar. Jan Muller, de winnaar van 45km haalt me in en ik houd hem een tijd bij en later ontstaat een gat van 200m en hier zie ik hem in de verte en ineens verdwijnt hij. Dromerig zoals ik vaak onderweg ben loop ik hier verkeerd en na 400m neem ik beslissing om terug te keren naar het punt waar ik de lint voor het laatst zag. Hier heb ik me omgedraaid zoals ik eerste keer hier aankwam en ik zag duidelijk een lint aan de linkerkant die ik had gemist. Tijdens deze actie heeft derde man me ingehaald en ik haal hem bij. Hij vraagt me waar ik ineens vandaan kom want hij had me niet ingehaald. Dat klopt want toen ik verkeerd liep is hij voorbij gegaan. Deze man was dezelfde man waarmee ik op dit stuk vorige keer verkeerd liep. We moesten allebei om dit toeval lachen. We lopen samen naar de verzorgingspost op 35km. Kort na deze verzorgingspost komen in een gebied tussen wat heuveltjes die bedekt zijn met wat groens en lage heide en in een bocht zie ik mijn trailmaatje 2 meter voor me op een onnatuurlijke en razendsnelle manier net in een tekenfilm op zijn zij uitglijden en hij ligt. Voordat mijn hersenen tijd hadden om dit te registreren val ik op dezelfde manier en zo liggend op ons zij in opgeloste schapenpoep lachen we allebei. BAH! Mijn linker arm, been en horloge zijn rijkelijk geplakt hiermee. We staan bliksem snel op. Ik haal hem hier in en na een paar honderd meter komen we het Aekingerzand of kale duinen op voor een paar kilometer.

            

Het is hier prachtig en stil. Nog een laatste stuk door het bos, maar dit laatste stuk kronkelt en gaat op een neer. Mooie mentale oefening. Net bij alle trails zo ook bij deze komt de finish te vroeg en ineens is het afgelopen. Er zijn 3 mannen en ik van 45km binnen. Niet slecht voor iemand die vanochtend niet wist wat haar lichaam wel en niet kon presteren. Niks mis met mijn lichaam.

Finish

In 3:48:54 haal ik de finish die ook de laatste verzorgingspost is met een grote tent  en op het moment dat ik finishte begon het te gieten. Net op tijd gefinisht hahaha. Bij de finish word ik gevraagd of ik op mijn gezicht of lip gevallen ben. Nee, dat ben ik niet. Nog iemand vraagt of ik op mijn lip gevallen ben. Lichtelijk geïrriteerd zonder het te laten merken zeg ik weer nee en toen zegt een van de meisjes bij de finish dat er veel bloed net onder mijn lip zit en ze liet het op haat mobiele telefoon aan mij zien. Ik zeg:“Het ziet er niet uit” en we lachen allemaal. Het ziet er echt vies uit. Ik had aan mijn lip een korstje die ik hoogstwaarschijnlijk onbewust met de handschoen of tanden heb verwijderd en dit heeft eerst gebloed en later is het een droge en wijnrode wond geworden met een diameter van 7 millimeter. Het lijkt wel een horror trail hahaha. Kort hierna boven de grond zwevend en zingend vloog ik richting de douches. Deze 45km hebben me geen enkele moeite of vermoeidheid gekost. Dit is een goede basis voor komend seizoen en ik hoop dat ik met deze Bob heb overtuigd dat ik voor trainingsschema’s weer klaar ben 😊. Ik eet bij alle trails en afstanden veel te weinig, maar vandaag heb ik het dieptepunt bereikt. Ik heb namelijk GEEN reep of gel uit het racevest gebruikt. In totaal heb ik 2 bekers cola, 2 bekers bouillon, 7 wijngums en 0.4l sportdrank op. Ik voel me verder prima onderweg en herstel daarna verloopt super daarom maak ik me geen zorgen, maar het is wel weinig.

Hartelijk dank

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers, sponsoren en fotografen bedanken voor de gastvrijheid, gezelligheid, fantastisch parcours, uitstekende organisatie en urenlang in de kou en regen staan. Dit is een van de mooiste trails die we in NL hebben. Als jullie hem niet hebben gelopen zet hem in jullie agenda voor volgend jaar en kom genieten. Als jullie hem hebben gelopen net ik kom weer want deze trail verveeld nooit. Graag kom ik volgend jaar weer. Keep doeing great work.

Ik ben Grizzly109km!

By | Trailverslag | 2 Comments

Mentaal onverwoestbaar!

Wat: Grizzly100
Waar: ‘s-Gravenvoeren, België
Wanneer: 27.10.2018
Afstand : 109km en 2400 hm/2600hm

Eerst wil ik jullie bedanken voor de liefde en steun die ik heb ontvangen tijdens de bloedarmoede en jullie enthousiasme en felicitaties nu het weer gaat zoals het hoort. Hartelijk dank hiervoor. Samen kunnen we alles!

Na deze trail weet ik zeker dat alleen nog de bloedarmoede me uit een wedstrijd kan uitschakelen en verder niks. Grizzly100 stond sinds vorig jaar op de wenslijst maar ik was ivm de bloedarmoede voor het eerst dit jaar in gelegenheid om hem te lopen. Voor mij zullen zeker bekende stukken erbij zitten aangezien ik al 4 keer de Beartrail hier heb gelopen. Omdat alle trainingen en de Trailrun Terschelling op 7. oktober zo fantastisch gingen heb ik stoute schoenen aangetrokken en me ingeschreven voor 100km. Ben ik goed voorbereid voor deze afstand? NEE. Heb ik voldoende getraind voor deze afstand? OOK NIET. Heb ik ervaring op deze afstand? MEER DAN. Let’s go dan :)! Ik weet ook dat ik meer dan ooit in rood zal lopen omdat de langste duurloop 50km was, maar ik weet dat het kan en dat ik me lekker voel. Nu nog het vervoer vinden naar en van de trail. Alles gaat soepel. Heerlijk. Zelfs het weer zal ideaal worden: bewolkt, 7 graden, droog. Een paar dagen voor de wedstrijd komt de laatste mail van de organisatie en daar zie ik dat mijn startnummer 113 is. Ik ben niet bijgelovig anders had ik nu in mijn broek gepoept hahaha.

Omgegooide koffie brengt geluk en extra werk

Dit weekend heb ik geen auto en moet het vervoer geregeld worden. Binnen een uur lukt dat ook dankzij Arnold Bredewolt en zijn gezin. Arnold gaat ook starten op 100km. We vertrekken vrijdagmiddag uit Epe en we slapen in een prachtige en authentieke B&B Joie de Vivre waar we hartelijk worden ontvangen door de eigenaar Theo. We eten samen en blijven nog even gezellig bij de heerlijke warme kachel zitten voordat we rond 22:00 uur gaan slapen. Ochtend van de wedstrijd word ik wakker voor de wekker en ik voel me prima. Ik heb zo vaak wedstrijden gelopen op alle mogelijk tijdstippen dat staartjes maken, aankleden en racevest klaar maken een deel van mij geworden is. Het lukt me ook per ongeluk om een halve kop koffie op een beige gestoffeerde stoel om te gooien. Ik baal hiervan, maar in sommige culturen brengt omgegooide koffie geluk. Proost dan op een goede race en sorry Theo en Trudy voor dit ongemak. Ik begreep dag erna dat de vlek succesvol verwijderd is wat me dan weer blij maakte.

 

Grizzly100 en de nachtmerrie

We arriveren om 05:45 uur en de start is om 06:00 uur. Mooi op tijd. Het is niet koud en ik praat met een paar lieve vrienden die ik al een tijd niet heb gezien en gesproken. Exact om 06:00 uur vertrekken we en we zullen eerste 2,5 uur in het donker lopen. Het gaat lekker en ik heb een eindtijd tussen 10 en 10,5 uur in gedachten. Er zullen 4 verzorgingsposten onderweg zijn en het is mogelijk om een dropbag af te geven voor de VP op 48km en 65km (100km komt op deze post twee keer). Ik heb de dropbag afgegeven vooral als mijn flexibele en lichte Hoka Evo Jawz minimalistisch blijkt te zijn voor deze actie (want deze schoen is gemaakt voor crossen tot 10km), dat ik de Speedcross kan aantrekken. Eerste verzorgingspost is op 25km en deze kilometers vliegen voorbij. Het parcours is afwisselend met glooiende klimmetjes en afdalingen. Stokken zijn hier overbodig. We lopen door de bossen met stenen bezaaide paden, over de akkers, singletracks, langs de weilanden. Herfst heeft het landschaap in passende keuren aangekleed.

      

Voor de tweede VP op 48km loop ik eerste keer verkeerd omdat ik was vergeten dat we na een bepaald punt niet borden maar blauwe stippen en pijlen op de grond en bomen moeten volgen. Hier verlies ik 1km. Kan gebeuren. Niks aan de hand. Vanaf verzorgingspost op 48km lopen lopers van 100km een lus van ca. 17km om terug te komen naar dezelfde VP en dan is deze voor ons op 65km. Ik loop op dit moment op een 8e plek overal en tweede dame. Meteen na de VP op 42km maak ik fout en kom ik na 3 kilometer weer op het punt waar ik al geweest ben. Niet leuk maar we gaan verdere en na 17km kom ik naar een viersprong waar blauwe stippen in drie richtingen gaan. Hier staan twee lopers die aan de lus beginnen en weten niet welke kant op ze moeten. Ze vragen het aan mij en ik wijs ze de weg. Ik vraag ze waar de verzorgingspost is en ze sturen me verkeerde kant op. Na 4 kilometer begin ik het verdacht te vinden want ik weet dat ik bijna bij de VP op 65km was en dat het niet zo lang mag duren. Ik haal lopers in en vraag ze waar ze naartoe lopen. Iedereen zegt dat ze aan de lus gestart zijn en deze lus lopen mensen twee verschillende richtingen. Ik zeg dat ik met mijn lus klaar ben en dat ik naar de VP wil. Ik besef dat ik al de VP voorbij ben maar ik weet niet hoe ik er moet komen. Ik pak de telefoon om de organisatie te bellen en mijn telefoon zegt dat ik ongeldige simkaart heb. Damn, ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt. Het lijkt een nachtmerrie. Ik vraag een loper om zijn telefoon te lenen en hij wacht netjes. Hartelijk dank hiervoor. Midden in het bos staat mijn teller op op 67km. Natuurlijk kan de organisatie niks met deze informatie. Ik word gevraagd of ik bij drielandenpunt ben. Deze heb ik al een tijd geleden gepasseerd. Ik moet terug naar daar en weer bellen. Het schijnt 1km naar drielandenpunt te zijn en ik ren als bezeten. Eenmaal hier leen ik weer telefoon van iemand en bel de organisatie. Het wordt uitgelegd hoe ik naar de VP 65km moet lopen. Bij mij is nu de lol al eraf en ik heb zin om te stoppen. Nog een poging en als ik de VP niet gauw vind kap ik ermee want de beoogde tijd haal ik door deze stomme acties niet en 3 kilometer verder sta ik op het punt waar ik al 3 keer was. Op de viersprong waar ik die twee mannen de goede weg wees was ik 100m van de VP verwijderd maar deze was niet zichtbaar van het punt waar ik stond en de mannen zeiden dat ik andere kan op moest als ik naar de VP wilde. Ik neem aan dat niemand dit expres doet. Ze waren zelf ook gedesoriënteerd. Uiteindelijk kom ik op de VP 65km aan helemaal gefrustreerd, gehaast en niet zo super vriendelijk zoals ik altijd ben. Mopper de mopper. Een vrijwilliger haalt de dropbag voor me. Terwijl ik snel een beker cola drink, wat chips en wijngums eet spreek ik me toe. Een deel van mijn wil stoppen omdat ik de tijd niet meer haal, maar de nuchtere deel van de hersenen is aan het inventariseren: Ben ik moe? NEE. Ben ik ruim voor de tijdlimieten? JAAAAA. Wat houdt me tegen om niet door te gaan? FRUSTRATIE, IRRITATIE EN DAT IK LAAT BEN. Zijn dit de redenen om te stoppen? NEE, ABSOLUUT NIET. Ik haal uit de rugzak de hoofdlamp en jas en stop het in de dropbag. Komende 35km moet ik deze extra 9km goed zien te maken en dan moet ik met zo weinig mogelijk spullen vertrekken. Deze inventarisatie duurt 2 minuten. Beslissing is genomen en ik vertrek vastberaden en kalm.

         

Volgens mij zijn de meeste hoogtemeters in de eerste 50km gemaakt. Het parcours blijft afwisselend en prachtig. Brede paden, singletracks, door het gras, bossen, langs prachtige dorpen, over akkers, langs hoge varens, kastelen, boerderijen. De zon schijnt inmiddels en de uitzichten over glooiende landschappen zijn prachtig. Er liggen veel gele en roest gekleurde bladeren op de grond. De kleuren veranderen steeds. Het is een vuurwerk van groen, goudgeel, roest, bruin. Herfst op zijn best en droogst. Ik geniet met alle zintuigen. Inmiddels voel ik in mijn benen dat ik mijn best doe om de schade van 9km te beperken.

Ik haal veel mensen in en ineens ben ik bij de laatste VP op 87km helemaal happy (zie de foto). De prijsuitreiking is om 17:00 uur en ik zal 2-3km te kort komen. Ren nog sneller ren. Ik herken het parcours van de Beartrail 58km en ik weet dat ik in de laatste daling naar de finish ben. Het liefst wil ik nog Raymond bellen om te zeggen dat ik een kwartier te laat zal zijn en of ze op mij willen wachten met de prijsuitreiking, maar mijn telefoon doet het niet. Laat me alsjeblieft ontwaken uit deze slechte droom hahaha. Ik weet niet of ik nog steeds tweede dame ben of heeft derde dame me ingehaald tijdens mijn dwalingen. Ik hoor de finish en in de laatste bocht zie ik het ook. Yes, ik ben er. Ik heb weer aan mezelf bewezen dat ik mentaal ijzersterk ben. Dit is de beste wat een ultraloper kan hebben. Dit brengt je naar de finish als het lichaam geen zin meer heeft. Nog een paar meter en ik hoor de speaker zeggen dat ik tweede dame ben. OH, SHIT ik wist toch mijn tweede plek te behouden. Wat fantastisch.

 

Ik finish na 11:17:23 en mijn gps laat 109km zien. OK, ik ben 45minuten tot 1 uur later dan gewenst, maar deze vertraging kan ik door die 9km aan mezelf uitleggen. Er zat voor mij vandaag makkelijk de beoogde tijd in. Dit was de beste strijd ooit tegen mezelf. Ik loop nooit buiten mijn    comfortzone maar vandaag dus wel en dat is uitstekend bevallen.

          

Hartelijk dank!

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers, fotografen en sponsoren bedanken voor een fantastische dag, prachtig parcours, gastvrijheid en enthousiasme. Ondanks kleine ongemakken heb ik ENORM genoten en ben ik super bij met hoe ik me heb herpakt. Een bijzondere dank gaan naar Arnold Bredewolt en zijn gezin die enorm gastvrij en lief voor mij geweest zijn. Trudy en Theo bedankt voor het schoonmaken van de stoel. Wat mij betreft tot volgend jaar weer, XXX

Wat brengt mij naar de finish?

Hoka Evo Jawz  schoenen
Instinict Evolution  racevest
Maurten sportdrank en gel + zelfgemaakte repen
Sziols sportbril
Ndure drinksystemen
Liefde voor mijn sport, veel zin en doorzettingsvermogen. Enjoy your day and see you soon.

Hoka, Sziols, Ndure, Evolution zijn verkrijgbaar via Stellatoyou en te bestellen via info@stellatoyou.nl. Maurten koop ik bij Rin2Day in Zwolle.

Trailrun Terschelling

By | Trailverslag | No Comments

Ik voel me altijd thuis hier :)!

Wat: Trailrun Terschelling
Waar: West-Terschelling, Terschelling
Wanneer: 07.10.2018
Afstand : 50km

Wauw wat een bijzondere trail en wedstrijd voor mij ook omdat het eerste power trail is na de bloedarmoede. Ik heb eind augustus ontdekt dat mijn Hb 7.1 was. Voor de lange, technische en hoge Echappeebelle was dit niet het beste uitgangspunt. Ik wist dat ik het ivm de hoogte in de Alpen zwaarder met zuurstof toevoer zal krijgen maar ik dacht dat ik het op een langzaam en aangepast tempo toch zou redden. Ik dacht het verkeerd want ik ben hier rond 75km genadeloos uitgeschakeld. Om goed te kunnen lopen op volle kracht heb ik Hb 8.3 nodig. Terug in NL ben ik gestart met staalpillen en in trainingen van afgelopen weken merkte ik dat de kracht en snelheid weer goed zijn en dat ik voldoende zuurstof had om weer plezier in trainingen te hebben en me weer qua snelheid te kunnen uitleven zoals ik het wilde.

Weer samen op een bijzondere slaapplek

Ik start op Terschelling sinds de eerste editie omdat ik deze trail prachtig vind, omdat de organisatie me graag ziet en hartelijk ontvangt bij hun evenement en omdat onze Wadden prachtig in de herfst zijn. Vorig jaar was ik ingeschreven maar kon vanwege de bloedarmoede niet straten. Ik heb organisatie gevraagd of ik 3 uur voor de start van 50km kon starten om het parcours als training te lopen. Dit vonden ze prima en dit jaar kon ik weer starten om tegen mezelf te racen. YEAH! Het is inmiddels een ritueel geworden dat ik elk jaar met mijn beste vriendin Terschelling Trailrun beleef. Dit jaar hebben we in een zeer bijzondere accommodatie geslapen, namelijk in de tipi bij een schapenboer op Ameland. Hoe geweldig is dit? Mega ?.

    

We hebben dit weekend helaas niet veel tijd gehad om uitgebreid van deze tipi te genieten. We zijn op zaterdagavond om 22:00 uur met de laatste boot op Terschelling aangekomen. Het regende beetje en het waaide veel. In the middle of nowhere in het donker en via een smal weggetje bereiken we de boerderij en met de boer voor ons lopen we door weilanden naar de tipi. Het is super donker en we zien niet veel. De rits (lees deur) gaat open en TADA we staan midden in de tipi. Het is ruim. Beneden staat een keukentje, een bank, een tafel met 4 stoelen en 2 bedden en boven via een ladder is nog een knusse ruimte met twee matrassen en hier gaan we slapen. In de koelkast staat een stuk schapenkaas die op de boerderij wordt gemaakt. Wat een leuk gebaar en een smakelijke ontvangst. Nee, natuurlijk gaan we geen kaas proeven om 22:30 uur hahahaha. Tipi is gemaakt van een zwaar materiaal die op zeilen lijkt en als het waait maakt het veel lawaai. Dit heeft mijn nachtrust niet verstoord. In de ochtend zien we pas waar we terechtgekomen zijn. Voor ons zijn eindeloze weilanden en de zon komt op. Het waait uitzonderlijk weinig voor Terschelling en het weer wordt goed. Ideale trail omstandigheden, want op de eilanden heb ik vaak sterke wind tijdens trails meegemaakt. We ontbijten, kleden ons aan en wandelen richting de start welke is in het Boschrijk Hotel in west Terschelling.  Start is om 10:30 uur voor 50km en uitslapen zit erin. Ik zal pas in de wedstrijd bepalen welke tijd ik op Terschelling zal lopen.

Start en trail

Ik weet nooit op welke kilometers verzorgingsposten zijn, wat er op de VP staat en of er een dropbag inleveren mogelijk is want tot 80km ben ik zelfvoorzienend en heb ik alles bij me wat ik onderweg nodig heb. Deze feiten vind ik dan ook in Benelux tot 80km onbelangrijk. Wel kijk ik op de kaart waar het verste punt is en waar er van richting wordt veranderd: noord, west, oost, zuid. Dit vind ik nuttig om te weten verder zo mijn mogelijk afleiding om op de beste manier een met de natuur en het lichaam te worden. Ik kijk ook nooit wie op de startlijst staat omdat ik toch altijd mijn eigen race loop en vooral met mezelf de competitie aanga. Trailrun Terschelling heeft drie afstanden: 15km, 25km en 50km. Voor iedereen wat. In het start vak staat naast me een afgetrainde dame die heel snel uitziet. Ik ken haar niet. 20 seconden aftellen en we mogen. Ik neem de plek in achter eerste heer wetend dat deze trail pas na 30km echt begint en dat je het goed moet kunnen verdelen. Ietsje later komen nog twee heren bij me en we lopen een paar kilometers samen. Een van de heren neemt beslissing om te versnellen en weg is hij. Ik blijf met de derde man achter en we lopen zwijgend samen. We hebben ook dezelfde tempo en wat nog mooier is dezelfde pasfrequentie. Het voelt als mediteren. Dat ZWIJGEND samen lopen is voor mij een voorwaarde want ik heb niks met gesprekken onderweg. Dit leidt me af van het in contact blijven met het lichaam en op tijd kunnen anticiperen op de behoeftes hiervan en het verstoort ook stilte en rust om me heen zodat ik de natuur niet kan horen. Eerste kilometers gaan op brede en smalle paden, zand en heide paden die kronkelen en uiteindelijk komen we via een hoge duin naar het strand. Zand is redelijk hard en het gaat prima.

       

Wind komt uit het noordoosten en we hebben hem hier wind tegen. Ik loop te hard en denk dat ik deze snelheid zal op het einde bekostigen door een dalend tempo. Dat is dan een zorg voor later want vandaag ben ik benieuwd wat gaat gebeuren als ik me beetje meer dan normaal ga pushen. Voor de eerste grote verzorgingspost lopen we nog door een prachtig stuk oerwoud. We worden enthousiast ontvangen en aangemoedigd op de VP. Af en toe wisselen Arno en ik een paar woorden omdat we willen weten hoe de ander zich voelt en over de eindtijd die ik in gedachte heb. Arno loopt zijn eerste 50km en omdat ik al een ervaren rat ben op deze afstand blijft hij graag bij me zolang we hetzelfde tempo lopen. Het gaat lekker en machtige bospaden en prachtige open duinlandschappen wisselen elkaar af. Er is veel uitzicht en veel smalle paden die vaak begroeid zijn en je gokt elke keer als je landt want je ziet niet waar je op landt. Heerlijk. I love! Markeringen zijn donkerblauw en wit, wel goed geplaatst maar niet altijd duidelijk zichtbaar vanwege de kleur. Bij de verzorgingsposten is er water, wijngums, banaan, sinaasappels, zoute sticks en bij twee verzorgingsposten was er cola. Op het verste en meest oostelijke punt van de trail kom je in prachtige zandduinen en het lijkt op woestijn. Hier was het parcours enorm goed aangegeven. Parcours was dit jaar beetje aangepast ivm besmette gebieden. Vlak voor de VP op 33km bereiken we het verste punt in het oosten en we gaan weer naar het westen en we zullen de wind in de rug hebben.  Vrijwilligers op VP 33km zijn enthousiast.

Arno en ik zijn nog steeds samen en lopen op 3e en 4e plek in het algemeen klassement. Inmiddels is het nog warmer aan het worden en we stampen het zand voor 2 kilometer voordat we weer de duimen en heiden ingaan. Dan een paar kilometers door de heide en bosjes en nog voor de laatste en 4e keer naar het strand. Deze keer ietsje langer ca 4km. Als we van het strand afgaan komen andere afstanden bij elkaar en het wordt drukker. Arno en ik stoppen heel kortbij de verzorgingspost om water te drinken en meteen gaan we gassen. We halen iedereen in. Ik denk dat 25km hier met ons loopt. Veel mensen kennen mijn staartjes en ze manken leuke grapjes en opmerkingen als ik ze inhaal. Al zal ik mensen tijdens inhalen niet aankijken en blijven hangen als ze een leuke opmerking maken bedank ik altijd of reageer ik erop al inhalend. Ik vind deze spontaniteit van mensen altijd fantastisch. Het laatste stuk voor de finish is lang en slingert lang door de bossen op wat bredere en smallere paden.

Hier halen Arno en ik veel mensen in. We ruiken het stal en het tempo wordt steeds opgevoerd. Laatste kilometers voor de finish voel ik dankbaarheid aan Arno en hoe we elkaar hebben naar de finish gebracht. 50km naast, ietsje voor of achter elkaar maar altijd bij elkaar gebleven. Het teamwork ten top. Het lijkt me leuk om met mijn trailmaat hand in hand te finishen. Dit verdienen we nadat we 4:35:46 bij elkaar gebleven zijn. Ik stel dit voor en hij vind het prima.

Finish

We finishen hand in hand en wat een ontlading, verbondenheid en dankbaarheid bij allebei na de finish. Arno’s eerste 50km trail is binnen in een prachtige tijd en ik heb iets gedaan wat voor mij ongebruikelijk is, namelijk 50km met iemand gelopen. Voor mij is dit super bijzonder. Nu weet ik dat er iemand is die precies hetzelfde tempo loopt als ik en die kan heerlijk zwijgen. Arno ik hoop dat ik je vaker op trails zal ontmoeten. Ik ben afgelopen weken 4 kilo afgevallen en ben nu op het gewicht van 2016 namelijk 56kg. Ik voel me prima en ik heb 4kg minder te dragen wat zeker heeft bijgedragen aan deze prachtige prestatie. Ik heb ook voor het eerst in 8 jaar een wedstrijd zonder Speedcross gelopen. Speedcross is voor mij heilig en is alleen voor wedstrijden, maar vandaag heb ik voor Hoka Evo Jawz gekozen. Een super lichte en flexibele schoen met diepe en brede noppen. Ik merk dat ik het dempen door noppen in combinatie met een harde zool waar ik me goed op kan afzetten uitstekend vind. Deze combi heeft Speedcross ook al is de Speedcross veel zwaarder dan de Hoka Evo Jawz.

Na de finish kwamen enorm veel mensen naar me toe om me te begroeten, te feliciteren, te vragen hoe het met me gaat en te vertellen dat ik ze inspireer en motiveer. Ik word hier altijd zo enorm blij want alle berichten en blogs die ik schrijf over mijn trails en belevenissen schrijf ik niet om te zeggen kijk mij nou. Ik schrijf ze om te zeggen wat ik kan kunnen jullie ook. Het was hartverwarmend om te horen hoeveel mensen me volgen en hoeveel mensen geïnspireerd raken door wat ik doe en schrijf. Mijn comeback hebben deze attenties volledig gemaakt. Dank jullie wel voor de liefde en steun. Ik voel me enorm geliefd en ik hou ook van jullie.

Dit jaar hebben eerste dame en heer een cadeaubon van €200 gekregen om bij de sponsor Columbia iets moois uit te zoeken. Ik heb een prachtige roze donsjas en een sport bh besteld.

Hartelijk dank!

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers en fotografen bedanken voor een prachtige trail, gastvrijheid, enthousiasme, tijd en aandacht. Ik voel me altijd bijzonder welkom op Terschelling omdat de organisatie me graag hier ziet en ze behandelen me ook zo. Heel spontaan ben ik ook een soort ambassadrice voor deze trail geworden. Allemaal leuke en positieve ontwikkelingen. Ik heb enorm genoten van deze prachtige trail met perfect weer. Mijn lieve vriendin wil ik bedanken voor de gezelligheid, vriendschap, steun, onvoorwaardelijke liefde en er voor me zijn door dik en dun. Love u!

Wat mij betreft graag tot in 2019 op Terschelling en dan een heel weekend ipv 19 uur incl. wedstrijd en heen-en terugreis.

Nieuwe carrière

By | Film | No Comments

Mijn leukste project van het najaar 2018

Wat: Mountain Film Festival on Tour! Presenteren outdoor films die opgenomen zijn in waanzinnig mooie landschappen.
Waar: In 5 theaters in Nederland
Wanneer: 22.11.2018 – 20.12.2018 (elke donderdagavond)

Een paar maanden geleden ben ik gevraagd door de ultratrailloper en organisator van de Grand Trail des Lacs et Chateau Trail in België, en inmiddels een goede vriend, Christophe Libin of ik het zie zitten om in het najaar 5 donderdagavonden 4 korte films te presenteren in 5 steden en alles erom heen te regelen en aan te sturen. 

Yes I will!
YES, YES, YES was het antwoord. Wat een eer en wat past het bij mij om publiek te verwelkomen, een inleiding voor elke film te schrijven, over mijn geliefde bergen te praten en jullie mee op avontuur te nemen. Ik ben enorm enthousiast over dit project. Christophe doet dit al een aantal jaren in België en deze films worden nog geshowd in Scandinavië, Ierland, UK, Zwitserland, Frankrijk, Italië en Benelux!

Wat gaan we samen beleven?
Mountains on Stage is terug! Na een bloedhete zomer, brengen we je graag wat verkoelende beelden: Kilian Jornet op het dak van de wereld, JB Chandelier verslaat de zwaartekracht als paraglider, Eva Walkner en Jackie Paaso verleggen de grenzen van de vrouwelijke skisport en een team van freeriders onderneemt een adembenemende expeditie op de mooiste bergen ter wereld in Pakistan… Vier fantastische en inspirerende films om te ontdekken vanaf 19 november in één van de 80 filmsteden waar onze tour halt houdt! Hier alvast een mooie trailer om in stemming te komen.

Waar zien we elkaar?
22.11.2018 Kinepolis in Oss
29.11.2018 Kinepolis in Enschede
06.12.2018 Kinepolis in Almere
13.12.2018 Kinepolis in Utrecht
20.12.2018 Kinepolis in Rotterdam

Het Mountain Film Festival on Tour wordt ook geshowd komende weken in verschillende steden en België.

Voor de volledige informatie (ook in Nederlands) en verkoop van tickets klik hier.

Bosnië en Herzegovina verkenning van Via Dinarica

By | Roads less travelled | No Comments

Wandelen en trailrunnen op Balkan

Wat: Verkenning van Via Dinarica in Bosnië en Herzegovina. Hieruit is een Nunatak wandelreis ontstaan en eerste deel van Stellatoyou trailreis. Deze trailreis zal ik  binnenkort voorstellen aan jullie via mijn website ! Hopelijk worden jullie net ik betoverd door Via Dinarica en kunnen we samen Bosnië en Herzegovina gaan verkennen.
Waarom: Omdat Bosnië en heerlijk authentiek land is met geweldig natuur, vriendelijke mensen en lekker eten.

Graag trekteer ik jullie op een blog over mijn avonturen op een deel van Via Dinarica in Bosnië en Herzegovina. Niet een voor de hand liggend land, maar wel een aangenaam land waar je heerlijk kunt ontspannen, onthaasten, verrijkt worden door diversiteit van culturen, religies en hartelijke gastvrijheid van Bosniërs.  

Via Dinarica connecting naturally

In 2014 heb ik voor het eerst gehoord over dit hoog alpiene project van ca.1500km die hoogste toppen van 6 Balkanlanden in Dinarische Alpen verbindt. Het idee achter Via Dinarica is om alle landen en mensen langs de VD te verbinden, de toerisme naar het gebied te trekken en de cultuur, natuur, mensen en lokale gastronomie onder aandacht te brengen. Op deze manier zouden accommodaties, hutten, B&B, boeren en restaurants een nieuwe boost krijgen.Team van Terra Dinarica maakt ook mensen langs Via Dinarica milieubewust en leert ze dat het enorm belangrijk is om dieren en planten te beschermen en in de regio te investeren. De nieuwsgierigheid was meteen gewekt en ik ging eerst op internet onderzoek doen en later ook naar mensen die me hierover meer konden vertellen. Mij was toen al duidelijk dat ik Bosnisch deel die ca. 330km lang is wilde verkennen en dit land dichterbij Europa brengen, omdat het prachtig is en omdat het klaar is de toekomst in te gaan. Deze zoektocht heeft me geleid naar het hart van het project Via Dinarica in Bosnië Herzegovina, namelijk Kenan Muftic en zijn team, dat werkt onder naam Terra Dinarica. Via Dinarica wordt ondersteund door de UNDP en USAID. Kort na eerste correspondenties wist ik dat het om een serieuze onderneming ging met de juiste leiding en motivatie. Met deze mensen wilde ik in gesprek om iets moois op te bouwen en op 12 september 2015 landde ik in hoofdstad van Bosnië en Herzegovina – Sarajevo.

Bosnië en Herzegovina vandaag

Het land bestaat uit 2 entiteiten: Federatie van Bosnië Herzegovina en Servische Republiek. Het land is presidentiele republiek en wordt uit Sarajevo bestuurt. Er worden verschillende varianten van een Slavische taal gesproken in combinatie met Turkse woorden of Turkse woorden die geslaviseerd zijn. Zoals Vlamingen en Nederlanders elkaar kunnen begrijpen als ze eigen taal tegen elkaar spreken zo kunnen sprekers van deze verschillende taaldialecten elkaar ook begrijpen. Er worden 3 grote geloofsovertuigingen gepraktiseerd, namelijk islam, Rooms Katholieke en Oosters Orthodoxe en een paar kleinere. Het land kent 2 schriften / alfabeten : cyrillische en latijnse en beide zijn op bijna alle borden langs de wegen te zien. Tijdens communisme iedereen die communist was mocht niet naar de kerk of moskeé gaan, na de val van communisme proberen velen deze communistische jaren in te halen en zijn meer gelovig dan mensen die al hun hele leven dat zijn. Laatste oorlog heeft bij sommige de religieuze kloof groter gemaakt en andere juist dichterbij gebracht. Ik heb veel mensen ontmoet en gesproken die het oorlog onnodig en stom vonden en die vinden dat alle Bosniërs 1 volk zijn. Deze laatste groep steun ik ook en ik ben van mening dat alleen met elkaar in gesprek gaan problemen oplost en op geen enkele manier een oorlog. Bosniërs praten niet meer over oorlog, ze willen hem het liefst achter zich laten, nadering tot Europa zoeken en op een positieve en een mens waardige manier de toekomst ingaan. Er is uiteraard nog veel wat moet veranderen en geregeld worden voordat het land het niveau van Europa bereikt, maar juist deze manco’s en verschillen maken deze reis leuk en anders. Bosnië en Herzegovina is afgelopen 20 jaar stabiel en de tijd is rijp om ons te laten betoveren door een wereld die ons onbekend is, een wereld die ons zo vaak zal verrassen en ontroeren als we er voor openstaan.

Via Dinarica verkennen

DAG 1: Briefing en verkenning van een paar mooie locaties

Op de dag van aankomst in Sarajevo heb ik een korte briefing op het kantoor van Terra Dinarica ( non profiet organisatie die Via Dinarica in Bosnië faciliteert en implementeert ) en dag daarna vertrek ik met Kenan Muftic ( manager van Terra Dinarica ) voor een pittige 4 dagse verkenning van bergen Cvrsnica, Prenj, Bjelasnica, uitgestrekte karstvelden en vlaktes van Herzegovina en accomodaties langs Via Dinarica. Eerste dag worden we vergezeld door Amra (vrouw van Kenan) en bekijken we een paar mogelijke accommodaties die ver uit elkaar liggen, een ondernemende schapenfarm en rijden we door uitgestrekte gebieden die af en toe op verlatenheid van Patagonië doen denken. Op sommige stukken zijn er geen bomen alleen eindeloze graslanden waar elementen vrij spel hebben. Door de Dinarische Alpen worden deze vlaktes gescheiden van de Adriatische zee en hier botst het continentale klimaat met de warme mediterrane klimaat en zorgt voor een uniek ecosysteem waar endemische planten en dieren te vinden zijn en waar het weer heel snel en onverwachts kan omslaan. Zomer is hier warm en droog en winter koud en sneeuwrijk. In de Dinarische Alpen kan het in mei nog sneeuwen. In het donker arriveren we in een hut aan Blidinje meer waar we ook overnachten. Bij de eerste zonnestralen loop ik naar buiten om te kijken waar ik me bevind. De hut staat op de vlakte langs een onverharde weg en de meer aan de overkant. Overal rond de hut zijn bergen. Alles slaapt nog en het is super stil en maagdelijk. Om 8 uur trekken we de deur achter ons dicht en mijn Via Dinarica start hier.

DAG 2: Cvrsnica berg of de Koningin

De zon schijnt, het is vroeg en er is mist net boven de grond. Ergens in de verte waar we naartoe lopen is een huis en ik hoor een blaffende hond. Ik zie de hond niet maar heb wel de stokken klaar in het geval dat hij te dichtbij komt dat ik wat afstand tussen de hond en mij kan creëren. Later komen we langs een paar zomerhuisjes waar mensen al in de tuin werken, de vallei wordt smaller en via een single track door het bos komen we naar een klooster en vanaf hier gaat het pad omhoog naar de top van Veliki Vilinac (2118 m). De klim is redelijk steil en eerste deel gaat door het bos om later boven de boomgrens te komen en tussen de struiken verder te gaan. Er zijn drie paden naar Veliki Vilinac en we lopen het nieuwste pad. Zelfs primeur voor Kenan die Via Dinarica door en door kent. Het is prachtig en hoe hoger we komen hoe meer de valleien zichtbaar worden. Het is een wolkeloze dag, blauwe hemel, de zon schijnt en zolang de oog kan zien zijn er eindeloze bergketens. Op de top die kaal is ontmoeten we 3 mannen die van de andere kant gekomen zijn. Het is in Bosnië en Herzegovina gebruikelijk om in het weekend wandelingen te maken. Ze dragen dag rugzakken en raken zwaar onder de indruk van mijn super grote meerdaagse rugzak. We maken hier kennis en blijven 40 minuten met elkaar praten en naar rondom liggende toppen kijken en ze benoemen. Op elke top staat een metalen doos met een boek, pen, soms lamp en een stempel erin. Soms stempel ik mijn paspoort hiermee zoals bijvoorbeeld vandaag. We nemen afscheid en Kenan en ik dalen naar de berghut Vilinac (1930 m). Hut beheerder en de leden van de berg- en skiverenigingen zijn aanwezig en bezig om een afdakje boven de ingang te maken.

  

We bestellen een bier en wachten op eten die nog niet klaar is omdat we te vroeg aangekomen zijn. Net zoals veel andere hutten is deze hut ook in laatste oorlog beschadigd en er is een nieuwe hut gebouwd. Er zijn weinig hutten die hulp van helikopters hebben gekregen om materiaal naar de bouwplaats te vervoeren. Voor meeste hutten die gerenoveerd of opnieuw gebouwd zijn hebben leden zelf al materiaal ( planken, watercisternen, deuren, ramen)op hun rug naar boven gedragen. Ik raak elke keer ontroerd als ik dit verhaal hoor en dat zal ik tijdens deze dagen op veel plekken horen. Hoe sterk is de wil van een mens om opnieuw iets moois te bouwen, te herrijzen, te overwinnen en weer te leven en genieten. Deze mensen die overdag planken naar boven dragen en bouwen, zijn ’s avonds samen aan het koken, eten, drinken, praten, zingen en genieten. Deze hardwerkende vrijwilligers hebben ook een baan door de week. We nemen afscheid en gaan verder naar uitzichtpunt 10 minuten hiervandaan voordat we een lange afdaling inzetten. Vanaf hier zijn toppen van Prenj berg (onze bestemming voor morgen) en zijn prachtige karstplateau fantastisch zichtbaar. Diep onder onze voeten ligt canyon van Diva Grabovica waar we vanavond zullen slapen. Indrukwekkende vallei. Na 20 minuten vals plat lopen bereiken we Hajducka Vrata ( Hajduk’s Deur) op 2000m. Dit is een poreuze ark van steen waar verboden is om op te klimmen maar sommige doen het toch. Hajduk is in de legendes van Balkan iemand die van rijke steelt en het aan arme geeft een soort Robin Hood. In 17e, 18e en 19e eeuw is hajduk en bandiet en gerilla strijder die vecht o.a. tegen Ottomaanse rijk en steelt van rijke. Voetbaploeg van Split in Kroatië heet Hajduk en dat is de enige hajduk die vandaag nog actief is. Meteen na Hajducka Vrata komt een lange afdaling van 1800hm. Eerste stuk is buiten de bossen met fantastisch uitzichten op Prenj en vallei onder ons. Hier is ook de endemische Munika boom (Pinus heldreichii) te bewonderen. Deze boom kan 30 meter hoog worden en de stamboom kan 1 meter breed zijn. Hele oude bomen hebben barst die op schildpadden schilt lijkt. Ik raak onder indruk van deze prachtige en imposante bomen en voel respect en ontroering net toen ik eerder dit jaar Cedar boom in Libanon in het echt zag. Wat een fantastisch gevoel. Laatste zonnestralen nemen afscheid van de dag en we starten aan een lange afdaling door verschillende soorten bossen wetend dat we net voor het donker bij de volgende accommodatie zullen zijn. Eenmaal uit de bossen komen we op weilanden en het begint te schemeren. Aan de linkerkant zie ik een paar oude huizen die onbewoond lijken. Ik hoor stemmen en vermoed dat er ook andere huizen zijn, maar door de bomen zie ik geen huizen. We dalen nog even langs een brede onverharde weg en worden verwelkomt door een hond die blaft maar toch voor ons blijft lopen en zo naderen we een huis waar nog 2 honden in de tuin zijn aan het blaffen. 1 van deze 2 is van zwaardere kaliber en ik wil niet de tuin betreden zonder da de eigenaar erbij is. Kenan roept de eigenaar maar hij hoort het niet. Uiteindelijk 6 minuten later komt hij naar buiten en we gaan allemaal bij zijn forelkwekerij zitten en praten. Het is al donker en steile rotsen die boven deze dorp rijzen zijn niet meer te zien. Er wordt voor ons gekookt en ietsje later vallen we heerlijk in slaap. Na 12 uur onderweg is een bed meer dan welkom.

DAG 3: Prenj berg of de Koning

Om 8 uur worden we 7 kilometer langs een lelijke weg door de eigenaar van onze slapplek gebracht naar het beginpunt van onze wandeling van vandaag. Bosnië heeft vele rivieren die diepe canyons hebben uitgegraven en dat beteken voor wandelaars dat ze veel hoogtemeters maken. Kenan heeft me gisteren 3 keuzes gegeven om naar het plateau van Prenj te komen. Via een brede onverharde zik-zak weg die we gisteren van Cvrsnica zagen, 1 uur in de auto zitten om naar een wandelpad halverwege de klim te komen of een pad van de voet van een canyon nemen die nog geen echte pad is maar zal het worden.

                    

Natuurlijk werd er voor dit laatste avontuur gekozen en het leek ook een echte avontuur te zijn. Na beetje zoeken hebben we iets gevonden die op een pad leek. Eerst tegen veel verwilderde takken vechten om daardoorheen te komen, later door rotsen klimmen om uit het canyon te komen. Mijn rugzak is te groot voor dit verwoeste pad in ik zit overal vast en alle takken en struiken trekken aan mij haren en kleding. Boomstammen die omgevallen zijn, bramen en frambozen struiken die aan kleren trekken. Het pad was niet gemarkeerd maar zal voor zomer 2016 gemarkeerd worden. Hoe hoger we komen hoe beter uitzichten worden. De zon schijnt, maar het is heerlijk koel in het bos. Kenan staat op een omgevallen boomstam en ik sta op de grond en wil op de boomstam gaan staan toen Kenan riep“kom hier is een poskok als je hem wil zien “.Tijdens briefing is me uitgelegd dat er 2 giftige slangen in Bosnië leven en poskok is een van de twee maar ik heb niet gevraagd hoe groot de slang is. Zo staand op de grond besefte is dat ik op dezelfde niveau sta als de slang en ik ben op de boomstam gesprongen. En daar op de grond tussen de stenen lag een 80cm lange super gecamoufleerde slang met een hoorentje op zijn hoofd en een vogel in zijn bek. Hij was duidelijk niet geïnteresseerd in ons en wilde met rust gelaten worden om te eten. Nadat Kenan hem 2e keer met een stok voorzichtig aanraakte ging die heel langzaam uiteindelijk weg duidelijk denken moet dat nou. Net zoals alle andere dieren gaat deze slang aanvallen alleen en uitsluitend als je ze verrast of per ongeluk op haar stapt. In alle andere gevallen gaat het weg voordat je het ziet of gaat het eerst sissen als waarschuwing voordat ze vertrekt of aanvalt. Indien op tijd in ziekenhuis is beet van deze slang niet dodelijk. Na urenlang worstelen met allerlei struiken, bomen en planten kwamen we uiteindelijk op het pad die ons verder naar de hut zal brengen waar we vanavond zullen slapen. Vandaag was hele klim in de bossen met prachtige uitkijk punten. Ineens kwamen we bij een klein shelter aan waar 3 mannen de shelter schilderen en barbecueën. Voor mij is het net een scene uit een film. Buiten op een mini veranda staat een tafel waar van allerlei eten, glazen en borden een heerlijke chaos is ontstaan. De vuur buiten is aan en 1 van de mannen was eten aan het voorbereiden. Sterke drank is in allerlei uitvoeringen aanwezig. Deze mannen waren hartelijk en er werd meteen ingeschonken en we waren aan het proosten en praten. Bosniërs willen graag behulpzaam zijn en als je ze wat vraagt kunnen ze eindeloos lang en enthousiast daarover vertellen, maar als je midden in een voor jou te lang verhaal zegt dat je helaas verder moet is het ook prima. Ze delen ook alles, al hebben ze zelf niet veel. Dit zit in hun genen. We hebben hier geluncht en gingen verder omhoog om net bij zonsondergang, prachtige paarse, roze, oranje hemel te zien op het plateautje van de hut Medjuprenje, onze slaapplek voor vanavond. Uiteraard waren hier ook leden van de wandelvereniging aanwezig om deze nieuwe hut in te richten. Oude hut die bijna vervallen is staat ernaast. Kenan en ik worden warm ontvangen en we mochten mee eten. Aangezien ik vegetariër ben neem ik altijd eigen eten mee. Als vegetariërs in de bemande hutten van te voren aangeven dat ze vegetariërs zijn kan een vegetarische maaltijd gemaakt worden. In alle steden en dorpen in Bosnië kunnen vegetariërs overal lekker eten en dat komt door dat Bosnische keuken heeft iets wat PITA heet. Het is een hartige gerecht van zelfgemaakte filo deeg gevuld met kaas, pompoen, aardappels of spinazie. Er is ook een versie gevuld met gehakt en deze wordt gezien als DE PITA voor Bosniërs en heet burek ( spreek uit als boerek). In de hut is er uiteraard weer whiskey en sterke grappa voor bij het eten. Iedereen is aan het drinken maar niemand wordt echt dronken ( kwestie van oefenen neem ik aan hahaha). Overal zijn mensen aardig, behulpzaam en vertellen graag hun verhaal. Jonge mensen zeker in steden spreken Engels of Duits, ouderen niet. Kenan en ik gaan als eerste naar bed in een slaapzaal en doen twee enige ramen half open zodat er frisse lucht is ’s nachts. 2 uur later komen nog meer mensen slapen en eerst wat ze doen is de ramen dicht doen omdat het volgens hun tocht. Veel Bosniërs denken dat je van tocht ziek kan worden en zelfs doodgaan. Ook met nat haar naar buiten gaan in welk seizoen dan ook wordt hier nooit gedaan. In de hut wordt er tot vroege uren gedronken, gepraat en gezongen. Dag nachtrust.

DAG 4: Prenj berg en de hoogste top

Volgende ochtend is bijna iedereen rond 7 uur wakker en we worden getrakteerd op koffie. Om 8 uur staan we buiten klaar om te vertrekken. Nog een stukje door het bos voordat we het kale, karstplateau van Prenj bereiken. Vandaag zullen we geen schaduw meer zien omdat er geen bomen zijn en watervoorraaden op Prenj zijn ook beperkt. Deze berg is geliefde bestemming voor zomer en winter wandelaars, rotsklimmers, toerskiërs en freeriders. Een beroemde Kroatische schrijver heeft ooit over Prenj gezegd dat hij geen berg is maar huis der reuzen. Er zijn meer dan 10 topen boven de 2000m op Prenj en wij gaan vandaag voor de hoogste Zelena Glava 2115m. 1 uur na het vertrek uit de hut in de lute in een karstgat gaan we ontbijten. Het smaakt heerlijk en het idee hoe bevoorrecht ik ben dat ik hier mag zijn doet me glimlachen. Ik kom langs mijn eerste mijnveld in BiH. Kenan weet precies waar deze velden zijn en hij heeft me al hierop voorbereid. Toen ik voor het eerst het bord met de doodskop en MINE erop zag ging het hart sneller kloppen en ik ging voorzichtiger lopen, maar na een paar stappen als je beseft dat alles onder controle is went het snel. Kenan bleef normaal lopen zonder twijfels en zolang je op het gemarkeerde pad blijft lopen kan niks gebeuren. Prenj is heel rotsachtig en stappen op rots is toch anders dan stappen op grond langs de mijnvelden. Er zullen vandaag nog twee komen. Let op! Het pad waar ik op liep en waar Nunatak groep en traillopers op zal lopen is recent gemarkeerd, wat wil zeggen dat deze paden regelmatig gebruikt worden door lokale mensen en outdoortypes. Alle mijnvelden en twijfelgebieden zijn in kaart gebracht en er wordt aan gewerkt om alle mijnen te verwijderen alleen kost dit veel tijd. Het plan is om in 2019 Bosnië mijnvrij te maken. Team van Terra Dinarica is uitstekend op de hoogte van de situatie in de bergen van Bosnië wat mijnen betreft en ze zullen nooit andermans leven riskeren, daarom is huidige Via Dinarica omgeleid totdat een paar gebieden mijnenvrij zijn gemaakt en zal weer terugkeren naar het oorspronkelijk gebied. Zo lang de oog kan reiken zie ik rotsen en kale toppen. Onderweg zien we nog ontlasting van een beer. Beren, wolven, vossen en misschien lynx leven hier.

                 

Het is prachtig en ruig. Elementen krijgen vrij spel en het weer kan heel snel omslaan. We gaan vandaag voor de hoogste top. Laatste 400m gaan door rotsen omhoog, zijn beetje technisch maar voor iedereen te doen. Op de top staat weer een kast met het boek, stempel etc erin. Het weer is aan het veranderen, de wolken komen, het waait en is kouder aan het worden. Ik heb zelfs mijn donsenjas aan. We blijven 15 minuten op de top en trakteren ons op veel lekkere chocolade die Kenan uit zijn rugzak tovert. Nog een daling van 1,5 uur en we zijn bij de berghut Jezerce en onze slaapplek voor vanavond. Bij de aankomst is er niemand en we zijn blij dat we uiteindelijk wat rust zullen krijgen omdat er gisteren en luidruchtige nacht geweest is. Kort daarna vanuit een andere vallei komen nog 3 wandelaars met een hond. Ze komen uit Split ( een grote Kroatische stad aan de Adriatische Zee) en hebben 4 liter wijn in 2 plastic flessen geschouwd. Ze zijn praatlustig en delen graag hun wijn met ons. We hebben hier samen dikke lol en ik bied me aan om alles af te wassen na de avondmaltijd als bedankt voor de wijn. Deze nacht is rustig geweest en in de ochtend ontbijten we samen en drinken koffie voordat we afscheid van de mannen nemen. Deze gaan namelijk Zelena Glava beklimmen waar we gisteren vandaan gekomen zijn.

DAG 5: Bjelasnica berg en stecci (middeleeuwse grafstenen)

Deze berg is anders dan Cvrsnica en Prenj. Via Dinarica bereikt Bjelasnica via een adembenemend mooie canyon van Rakitnica en volgens de legende heeft hier ooit een woede draak geleefd die enorme dreiging vormde voor de bevolking. Nog vandaag zijn de sporen van de draak te zien en de draak zelf versteend in een rots. Er zijn wat bossen op Bjelasnica en veel glooiende weilanden met kralen waar schapen grazen. Het is pittoresk, romantisch en tam. Bjelasnica is trouwens ook de olympische berg want Sarajevo mocht in 1984 de olympische winterspelen organiseren.

  

Hier komen we de eerste stecci tegen en ze zien er machtig uit. Stecci zijn middeleeuwse grafstenen en bijna alle stecci staan op een heuvel. Prachtige beelden en oud Slavische schrift “glagoljica” sieren bijna allee stecci. Er zijn rond 60.000 stecci verspreid in Bosnië. De oudste exemplaren dateren uit de 11e eeuw om een culminatie te bereiken in 14e en 15e eeuw. Kroatië, Montenegro en Servië hebben ook stecci en samen met Bosnië zijn deze 4 landen het eens dat dit hun gezamenlijke culturele erfenis is. Naam stecak is afgeleid van het werkwoord “stajati” en betekend een staand voorwerp. Tijdens de Ottomanse occupatie ( 1460 – 1780 ) van Bosnië worden stecci niet meer gemaakt. Vandaag zijn ze te vinden in de natuur op meest onverwachte plaatsen en vaak op de begraafplaatsen van alle drie religies. We komen langs een klein begraafplaats op een heuveltje met een mini kerkje erop en ik moet denken aan een paar teksten van Nick Cave. Op Bjelasnica ontmoeten we ook eerste herdershonden of tornjak. Tornjak is een inheemse hondenras die uit Middeleeuwen stamt. Er is geen betere ras die geschikt is voor het barre klimaat van Bosnië dan deze tornjak. Ze zijn gefokt om de kudde te beschermen en zolang wandelaars ver genoeg van de kudde blijven is alles prima. Lieve, rustige en waakzame honden. Bosnië heeft ook inheemse schapenras Pramenka. Er is ook geprobeerd om Merino schapen in Bosnië te laten aarden, maar ze hebben het niet overleeft vanwege de sneeuw en kou. In de middag komen we in Lukomir aan. Lukomir is het hoogst gelegen en permanent bewoond doop in Bosnië en ligt op 1495 m. De huizen zijn hier authentiek en veel toeristen hebben hun weg naar Lukomir gevonden. Sommige vrouwen lopen in kledingdrachten en dragen gouden munten op hun voorhoofd. Midden in het dorp is een bron met schoon en koud water en iedereen is welkom om zich hier te verfrissen. Er is ook een restaurant waar lokaal eten gegeten kan worden, een winkel met gebreide en genaaide producten en een prachtige lodge met heerlijke huisgemaakte eten. Hier zijn ook een paar stecci te zien. Na het eten verlaten we de dorp en gaan terug naar Sarajevo die 60km hiervandaan ligt.

Sarajevo

Sarajevo is hoofdstad van Bosnië en Herzegovina, die op 511m ligt en ca. 700.000 inwoners telt. Jaar 1461 wordt genoemd als het jaar waarin Sarajevo door de Ottomanen gesticht is. Wat me opvalt is dat mensen bewegen heel beheerst om niet traag te zeggen en dat daardoor een gemoedelijk sfeer ontstaat. Af en toe is een bedelaar te zien en het is me verteld dat het geen lokale mensen zijn die bedelen. Mensen staan op de straat met elkaar te praten, op terrassen word koffie gedronken en voorbijgangers bekeken en er is werkelijk veel te zien. Romeinen, Ottomannen, Habsburgers hebben allemaal hun sporen en genen hier achtergelaten en er is een enorme diversiteit aan uiterlijken en kleding. En juist deze diversiteit aan mensen en religies is de grootste rijkdom van Sarajevo. Overal in Bosnië zijn mannen en vrouwen gelijk. Ook zijn binnen straal van 200m moskee, synagoge, orthodoxe en katholieke kerk te vinden. Het centrum is zo goed hersteld dat er geen sporen van oorlog te zien zijn en aan de randen van Sarajevo wel. Voor geschiedenis- en cultuurliefhebbers in Sarajevo een eldorado waar het westen en Oriënt elkaar ontmoeten en dit creëert een bijzondere sfeer alleen hier voelbaar. Sarajevo is altijd een stad geweest waar iedereen welkom was en nog steeds is. Mensen hebben hier altijd alles gedeeld en doen het nog steeds. Er heerst verdraagzaamheid en wil om het stempel van oorloog achter zich te laten en de toekomst in te gaan. Er zijn veel lokale en westerse restaurants en bakkerijen in Sarajevo waar lekker gegeten kan worden. Ook zijn er talloze musea, oude Ottomanse stadsdeel Bascarsija en ook prachtige Habsburgse gebouwen. Lokale bevolking zit graag in Bascarsija en kijk hoe het donker valt en eerste lichten in de huizen op de bergen rond Sarajevo aangaan. Het ademt geschiedenis en ontmoeting van culturen. Het ademt Balkan.

Bosnische Nobelprijswinaar

In 1961 heeft Ivo Andric, een Bosnische schrijven de Nobelprijs voor de Literatuur gekregen voor zoals de jury het formuleerde “de epische kracht waarmee hij de thema’s volgde en het lot van de mensheid weergaf, onttrokken aan de geschiedenis van zijn land.” In het Nederlands verschenen zijn werken De hellehof (1959), De brug over de Drina (1961) en De kroniek van Travnik (1995). Voor potentiële reizigers naar Bosnië is het zeker interessant om zijn boeken te lezen al gaat het meestal om een lang vervlogen tijd, maar juist daarom is het goed om huidige situatie in Bosnië in perspectief te kunnen zetten, mensen en het land beter te kunnen begrijpen en uiteindelijk ook als toerist meer genieten door te begrijpen.

Conclusie

Bosnië is 100% veilig voor toeristen en elke wandelaar en trailloper zal zich veilig voelen. Het ergste wat kan gebeuren is dat je in de grote steden slachtoffer van zakkenrollers wordt, maar dit is overal in de wereld mogelijk. Mensen zijn enorm hartelijk, hebben enorm veel humor en dat weinige wat ze hebben willen ze graag delen. Dit zit in het mentaliteit omdat er vanwege ruige klimaat, armoede of oorlogen iedereen moet samenwerken om te overleven en weer wat op te bouwen, want er is geen staat die je helpt. Mensen zijn enorm gastvrij en positief. Ik bewonder Bosniërs omdat ze zin in de toekomst hebben en niet alleen maar over de oorlog praten en in het verleden achterblijven. Het is een buigzaam, hartelijk, spraakzaam, vindingrijk en trots folk. Er wordt overal goed gegeten en nog beter gedronken. Vleeseters zullen smullen van de lokale keuken en vegetariërs kunnen hier ook lekkere nieuwe smaken en kruiden proeven.

Uit dit bezoek is deze prachtige Nunatak wandelreis ontstaan en binnenkort laat ik jullie kennismaken met mijn trailreis van de eerste gedeelte van Via Dinarica die ik heb gemaakt voor Stellatoyou.


Dankwoord

Ik wil hartelijk bedanken het team van Terra Dinarica voor het hartelijke ontvangst, begeleiding, informatie en gezelligheid die ik van hen heb mogen ontvangen. Nunatak’s Via Dinarica wandelreis staat op de gloednieuwe website van Nunatak  .

 

Niet iedereen verdient kinderen

By | Bewustwording | 2 Comments

Helaas zijn de meeste mensen vruchtbaar!

Wat: Een blog over hoe de ouders hun kinderen kunnen bewust of onbewust beschadigen!
Waarom: als bewustwording
Wanneer: 15.09. 2018 

Iedereen wil een goede moeder en vader zijn en de kinderen gelukkig zien maar niet iedereen lukt het om een goede ouder te worden. Dit kan rampzalige gevolgen hebben voor de kinderen. Deze blog gaat niet om kinderen die perfect opgevoed zijn en gelukkig zijn. Deze blog gaat ook niet over kinderen die gelukkige jeugd hebben gehad en toch gekozen om verkeerd pad in het leven in te slaan. Deze blog gaat over kinderen wiens ouders uit verschillende redenen niet in staat zijn om hen een gelukkige jeugd te geven.

Een onbekend gezin als onverwachte inspiratie

Inspiratie om deze blog is ontstaan toen ik in La Roche op de camping stond en 2 dagen half stiekem luisterde naar een jong Belgisch stel die hun zoontje van 3-4 jaar aan het opvoeden was. Zelden heb ik ouders zo veel aandacht en liefde zien geven zonder het kind te betuttelen. Er was niks wat ze aan het kind van deze leeftijd niet zachtjes pratend konden uitleggen. Het kind heeft niet een keer geschreeuwd of gehuild omdat een van de ouders ging douchen of omdat et kind naar bed moest of omdat het kind zijn zin niet kreeg. Deze ouders voeden hem op op een liefdevolle en zachte manier waar veel met kind wordt gepraat en het kind wordt voorbereid om ooit zelfstandig en sterk in zijn schoenen te staan en dit alles kan met enorm veel zachtheid. Ik dacht voor mezelf hoe veel dit klein mannetje boft met deze ouders en dat ze dit kind echt verdienen en hoeveel andere kinderen beschadigd raken door minder succesvolle opvoeding.

Bewust of onbewust kunnen we onze kinderen voor een deel van hun leven of voor de rest van hun leven beschadigen door onze manier van opvoeden of afwezigheid hiervan. Dit kan gebeuren omdat ouders mentaal ziek zijn of zelf mishandeld en misbruikt waren toen ze klein waren, maar ook omdat ouders hebben onderschat hoe verantwoord en zwaar het opvoeden kan zijn.

Waarom kan een leven ontstaan?

1. Omdat het van een vrouw wordt verwacht om moeder te worden!

Hoe welvarend en ontwikkeld Nederlands is er wordt nog steeds van een vrouw verwacht om moeder te worden. Kies je om geen kinderen te hebben terwijl je vruchtbaar bent zal je bij veel mensen onbegrip ontmoeten. Sommige zullen het duidelijk afkeuren en andere zullen het stilletjes afkeuren en je als egoïst bestempelen. Zelf hoor ik bij deze tweede groep die bewust heeft gekozen voor een leven zonder kinderen omdat ze niet in mijn leven passen en omdat ik nooit moederinstincten had. Ik hou van kinderen, maar hoef niet kinderen te hebben om me volledig of vrouw te voelen. Wat voor andere kinderen krijgen is is voor mij mijn sport, vrijheid en reizen. Regelmatig word ik gevraagd of ik kinderen heb en als ik zeg nee, dan wordt er gevraagd of ik ze niet kon krijgen en wordt er medelevend en begrijpend naar me gekeken. Als ik vertel dat ik bewust heb gekozen om geen kinderen te hebben verandert mimiek van de meeste mensen in slecht verborgen verbazing en sommige begrijpen het helemaal omdat ze zelf ook geen kinderen hebben of in een ander leven niet voor kinderen zouden kiezen. Ik vind het eerlijker dat je niet voor kinderen gaat als je weet dat je dromen en kinderen niet matchen en dat je ze niet altijd aandacht, tijd en liefde kan geven dan dat je alsnog kinderen op de wereld zet die je ongelukkig zal maken. Mijn drang naar vrijheid is altijd enorm geweest en kinderen zouden deze vrijheid inperken waardoor ik me niet goed zou voelen en ook de kinderen niet kunnen geven wat ze nodig hebben. Ik heb nooit spijt gehad van mijn keus.

2. Omdat een vrouw en een man heel graag ouders willen worden

Dit is de ideale situatie indien toekomstige ouders zich bewust zijn ervan dat een kind voor altijd is en zeker komende 18 jaar een oceaan van liefde en tijd voor het kind moeten hebben.

3. Omdat als mensen trouwen of relatie hebben het kind krijgen erbij hoort

Je bent net getrouwd of beslissing genomen om voor kinderen te gaan. Verliefdheid en roze bril maken alles mogelijk en fantastisch, maar een stel is niet tot het einde op dezelfde manier verliefd en wat als de roze bril af is. Hoeveel ouders denken bewust aan wat een kind hebben inhoudt en wat ze moeten inleveren hiervoor? Hoe veel ouders beginnen bewust aan kinderen? Traditioneel gezien is de rol van moeder om 24/7 bij kinderen te zijn want “moeders kunnen het beter” en “vaders verdienen de kost”.  Anno 2018 werken beide ouders en horen beide ouders voor kinderen te zorgen en elkaar te ontlasten in deze soms ook uitputtende en zware taak.

4. Omdat sociale druk groot is

Je vriendinnen worden moeders en jij nog niet. Druk wordt steeds ietsje groter. Als in het tweede jaar na de bruiloft nog geen kinderen komen gaan ouders, vrienden, buren zich afvragen en misschien het stel vragen of alles in orde is? Regelmatig worden opmerkingen gemaakt over kinderen en er wordt zelfs gevraagd waar blijven de kinderen want kinderen krijgen volgens veel moeders is het leukste wat er is, maar hebben alle moeders voldoende tijd, aandacht en liefde voor hun kinderen? Zijn hun kinderen gelukkig? Hoe zit het met de opvoeding?

5. Omdat een vrouw per ongeluk zwanger geworden is

Vrouwen kunnen “per ongeluk” zwanger worden. Ze hebben echt pil geslikt maar ze zijn toch zwanger geworden. Halfdronken of dronken een leuke avond met iemand hebben. Als je ineens beseft dat je 38+ bent kan je ook per ongeluk zwanger raken. Of omdat je een jonge leuk vindt en denkt dat hij dan bij je blijft. Het kans bestaat dat hij blijft, maar ook dat hij geen enkele verantwoordelijkheid hiervoor neemt en verdwijnt want met elkaar naar bed gaan betekent niet het liefst vader willen worden. Ik geloof niet in “per ongeluk” zwanger worden en nog minder in goede afloop hiervan. Kinderen krijg je samen en beide partners dienen op de hoogte van kinderwens te zijn.

6. Omdat een vrouw verkracht is

Dit is een hele lastige. Verkrachting is nooit OK en is niet goed te praten. Vrouwen in oorlog worden altijd verkracht en in sommige landen is het niet mogelijk om voor abortus te kiezen waardoor deze moeders totdat ze doodgaan kind van hun verkrachter zullen opvoeden en liefhebben of niet. Als deze vrouwen lukt om ondanks alles toch van het kind te houden en het kind een gelukkig bestaan te geven zijn het dan hele sterke vrouwen waar we veel van kunnen leren.

Iemand kan verkracht worden hier in NL in het bos of op straat en zwanger worden. In Nederland is het mogelijk om abortus te plegen, maar niet overal kan het. Persoonlijk zou ik nooit kiezen om kind van mijn verkrachter te behouden.  Kinderen komen uit liefde of in ieder geval omdat twee mensen het willen maar niet uit geweld. Geweld heeft nooit iets prachtigs gebracht.

Dit is een kleine greep uit verschillende scenario’s en afhankelijk van wat ons als ouders aangedaan is en hoe we hiermee omgaan kunnen we met onze ervaring bewust of onbewust het kind met pijn, problemen, verdriet, frustratie, verslaving, misbruik belasten.

Ideale situatie is om met veel liefde voor een kind hebben te kiezen en zich van bewust zijn hoeveel tijd, aandacht, liefde en prioriteit het kind nodig heeft. Ik vraag me af hoeveel ouders zich deze verantwoordelijke taken bewust zijn voordat ze voor kinderen kiezen. Hoeveel ouders worden niet verblind door de liefde voor elkaar en bekijken door een roze bril iets wat later een zware taak zal worden namelijk een kind grootbrengen en opvoeden zonder dat je het vleugels afknipt. Een van de meest verantwoordelijke en moeilijkste taken is een kind op de juiste manier opvoeden en het klaar maken voor het leven dat hard is. We zijn vaak goed in kinderen beschermen en het voor ze opnemen zodat ze als ze het ouderlijk huis verlaten niet klaar zijn om op eigen benen te staan. Wordt een kind blij hiermee? Denk ik niet. In onze tekortkomingen om tijd en aandacht aan kinderen te geven omdat tegenwoordig beide ouders werken en na het werk is er geen puf meer om nog tijd een aandacht te geven kopen we gadgets voor kinderen om dit goed te maken. Kinderen belonen met materiele dingen als excuus omdat je geen tijd voor ze hebt. Kinderen lijken blij met deze materiele dingen, maar onder oppervlakte zijn ze niet happy want ze willen liever tijd en liefde van ouders en iets leuks met ouders gaan doen.

Een paar voorbeelden van wat ouders kinderen kunne aandoen en regelmatig ook aandoen. Dit is geen fictie, maar voorbeelden uit levens van kinderen en mensen om me heen.

  1. Een moeder begluurt door het sleutelgat haar zoon van 7 jaar die in zijn kamer zit en de zoon weet hiervan maar durft de moeder hiermee niet te confronteren. Hij voelt zich ongemakkelijk en weet niet wat hij hiermee moet. Is dit normaal gedrag van moeder? Nee.  Kan het kind later in zijn leven hierdoor beschadigd worden? Absoluut.
  2. Een moeder die twee kinderen heeft kiest duidelijk voor haar zoon. De dochter voelt zich afgewezen, niet geliefd en niet begrepen als gevolg woedeaanvallen, slechte relatie met de moeder en onhanteerbaar kind. Het meisje was lief en wilde erkenning van de moeder en in afwezigheid hiervan is ze rebels geworden. Is dit schuld van het meisje? Nee. Heeft het meisje last hiervan? Ja en het gezin ook. Kon dit voorkomen worden? Ja.
  3. Ouders die kinderen seksueel misbruiken. Kinderen worden seksueel misbruikt vaak omdat ouders dat ook geweest zijn. Persoonlijk vind ik dit enorm ziek. GEEN kind hoort seksueel misbruikt te worden. Er is leven hierna mogelijk maar veel kinderen komen nooit hier bovenop.
  4. Kinderen worden als huisdieren in een kooi als beesten gehouden omdat de ouders ooit ook in de kooi leefden. Nee, niet ergens in verwegistan maar hier in NL. Verschrikkelijk. Moeder geeft leven aan een paar kinderen en een wordt opgeofferd om als beest te leven en het hele gezin vind dit OK. Mijn hart gaat kapot van dit verhaal. Zelfs nu ben ik aan het huilen. Hoe kan dit dat het hele gezin het OK vindt? Wie is hier het beest? Had dit voorkomen kunnen worden? Ja.
  5. Dominante ouders die denken dat ze alles weten en met een harde hand kinderen gaan opvoeden zodat kinderen later als ze het ouderlijk huis verlaten nooit meer terug naar hun ouders gaan. Dat ze hun ouder haten. Kon dit voorkomen worden? Ja, maar dan zouden ouder een spiegel zichzelf moeten voorhouden en dat doet pijn? Het is beter het vuil onder mat te vegen en kinderen lastig te vallen met jouw problemen.
  6. Gescheiden ouders die verdriet, frustratie, haat jegens hun exen niet voor zichzelf kunnen houden en moeten kinderen hiermee belasten. Een kind houdt van beide ouders en kan niet kiezen voor een ouder. Andere ouder constant afkraken doet het kind pijn. Lijden kinderen hieronder? Ja. Kan het voorkomen worden? Ja als de ouders beslissing nemen om met hun frustraties de kinderen niet lastig te vallen en de kinderen zelf hum neming over de andere ouder laten vormen.
  7. Kinderen die opgroeien in een gezin waar een of beide ouders verslaafd aan drugs of alcohol zijn. Dit is een lastige situatie waar kinderen vaak op vroege leeftijd voor ouders moeten zorgen omdat deze dat zelf niet in staat zijn. Kinderen worden hier ook vaak met geweld geconfronteerd en misbruikt.
  8. Alleenstaande moeders die hun best doen om een goede moeder te zijn maar dat lukt niet omdat IQ of emotionele IQ te laag is en het kind wordt constant teleurgesteld. Zeer pijnlijk voor beide partijen als je als moeder steeds faalt om je kind te geven wat het nodig heeft en als de kinderen in pleeggezinnen worden geplaatst.
  9. Ouders die zelf arts/advocaat of piloot wilden worden, maar het is nooit echt gelukt en hun mislukte dromen op kinderen projecteren. Ouders horen om het kind in de ontwikkeling te volgen en weten waar het kind geschikt voor is en het te ondersteunen en in de juiste richting te sturen en niet een kind te dwingen om iets te worden waar het niet voor gemaakt is.
  10. Alleenstaande moeders die per ongeluk zwanger geworden is en ondanks dat de vader heeft gezegd dat hij niet klaar is om vader te worden toch nog het kind behouden en uit wraak mag de vader nooit contact met het kind hebben. Dit is zo verkeerd want de moeder doet hier niet wat de beste voor het kind is wel wat de beste voor haar liefdesverdriet, haat, frustratie is en op deze manier laat je het kind niet zelf een mening vormen over zijn/haar vader. Kinderen kunnen hieronder later lijden.
  11. Ouders die veel kinderen hebben en er wordt verwacht van grotere broers en zussen om voor kleinere broers en zussen te zorgen. Dit is zeker praktisch maar zo fout. Kinderen horen niet voor kinderen te zorgen. Het is wens van ouders geweest om 5 kinderen te hebben en het is taak van de ouders om voor deze kinderen te zorgen. Kinderen horen te spelen en gelukkige jeugd te hebben en niet verplicht op broertjes en zussen te passen. Deze kinderen hebben niet hierom gevraagd en ooit als ze eigen kinderen hebben zullen ze wel deze taak op zich nemen. Kan je als ouder niet volledig voor 5 kinderen zorgen, neem dan 3.
  12. Kinderen die in een beschermd milieu in hun gezinnen leven en waar voor hun alles wordt geregeld en hen wordt verteld dat er enge mensen buiten lopen waardoor angst bij kind wordt gecreëerd of kinderen laten geloven dat het leven bestaat alleen uit gelukkige momenten want dat is niet zo. Kinderen moeten voorbereid worden om zelfstandig te kunnen functioneren in een maatschappij dat soms hard, soms lief, soms tragisch en soms geweldig is.
  13. Kinderen zien en merken alles al zeggen ze het niet altijd. Zo verteld een 7 jarig meisje aan mij dat haar ouders niet van elkaar houden en dat ze niet gelukkig zijn terwijl de ouders gelukkig uitzien. Ze denkt ook dat het beter zou zijn voor haar ouders te scheiden. Weten deze ouders dat hun dochter zo over hen denkt en waarom? Ruziën ze thuis waar kinderen bij zijn of als ze denken dat kinderen slapen?

Denken ouders die zich in bovenstaande voorbeelden herkennen dat kinderen oprecht gelukkig kunnen zijn in deze situaties en dat ze zelf voor dit leven hebben gekozen als ze mochten kiezen? Ouders beschadigen bewust of onbewust kinderen. Deze kinderen zijn slachtoffers. Sommige ouders uit bovenstaande voorbeelden zijn ziek en verdienen geen kinderen te hebben maar ze hebben ze tocht omdat moeder natuur zo genereus is om bijna iedereen vruchtbaar te maken. Dat we kinderen kunnen krijgen is geen garantie dat we goede ouders zullen worden. Ook kinderen heel graag willen is geen garantie op goede ouderschap.

Kunnen kinderen die een van bovenstaande situaties hebben meegemaakt genezen en in het maatschappij normaal functioneren? Velen zouden het kunnen met veel hulp en wil om ellende achter zich te laten en iets moois van het leven te maken en ik hoop echt dat het de meeste kinderen ook zal lukken want iedereen verdient gelukkig en zichzelf te zijn. Sommige zullen nooit relaties durven aangaan of mensen vertrouwen wat voor veel pijn in hun levens en het even van anderen zal zorgen. Hadden ouders normaal gefunctioneerd, was deze beschadiging nooit nodig geweest.

Ouders respecteren en vergeven! Echt niet.

Sommige ouders verdienen niet gerespecteerd te worden tenzij de dader (ouder) oprecht spijt toont en werkt aan een goede relatie met het slachtoffer (kind). In dit geval is de vraag of het slachtoffer wil en kan vergeten en deze wens zou ten alle tijden gerespecteerd moeten worden. Als beide kanten aan een goede en nieuwe relatie willen werken dan kunnen veel wonden genezen. Persoonlijk zou ik nooit een vader die kinderen seksueel misbruikt vergeven en zeker niet respecteren. Dit gaat mij te ver. Geen vader kan zeggen dat hij niet weet dat het niet OK is. Natuurlijk weet hij dat het niet OK is maar zijn zieke drang is veel sterker dan iemand veel pijn, schaamte en vernedering besparen.

Waarom doen we anderen aan wat ons ooit aangedaan is?

Vaak doen ouders hun kinderen of anderen aan wat hun ooit in het verleden door ouders of anderen gedaan is. Zijn ze dan vergeten hoeveel pijn bijvoorbeeld seksueel misbruik deed en hoe ze zich toen voelden? Waarom komen ze in verleiding om komende generatie de beschadigen? Waarom kunnen ze niet het cirkel verbreken en zelf ook uit het vicieuze cirkel komen? Waarom kunnen we niet onze kinderen vrijheid en geluk bieden als we het zelf niet hebben gehad?

Helaas zijn de meeste mensen vruchtbaar en er is geen toelatingsexamen om een ouder te worden. Elk gek kan op deze manier ouder worden en kind opvoeden op verschillende manier. Vaak ook het kind verwaarlozen. Als we aan deze kinderen zouden vragen of ze op deze manier nog een keer geboren willen worden wat zou hun antwoord zijn? Sommige beschadigde kinderen kunnen nog iets moois van het leven maken want sommige kinderen weigeren slachtoffers te worden en ze aan zeker niet fouten van hun ouders herhalen en nog een ongelukkige generatie op de wereld zetten, andere zullen het gedrag van hun ouders overnemen en nog een generatie beschadigde kinderen baren. Een derde groep zal emotioneel nooit normaal functioneren en hierdoor zichzelf en anderen veel pijn aandoen.

Kinderen opvoeden betekent observeren, veel praten met kinderen, uitleggen waarom ze iets wel of niet mogen doen, onvoorwaardelijke liefde geven, aandacht geven, zee van tijd geven, vertrouwen en harmonie creëren, kinderen laten ontplooien tot wie ze echt zijn of wat ze willen worden, veel lachen en samen leuke dingen doen, kinderen waarde van liefde en niet van spullen leren, kinderen voorbereiden om ooit zelfstandig te worden, voor zichzelf te durven opkomen en problemen het hoofd te kunnen bieden. Het leven buiten het huis is niet altijd veilig en beschermend zoals binnen het huis. Kinderen zouden moeten een werkelijk beeld van het leven krijgen en niet gevoed worden met de verhalen dat het leven altijd fantastisch en romantisch is want het leven is zo alleen als je het zelf zo maakt en niemand anders is verplicht om voor jou fantastisch te zijn en jou als koning of koningin te behandelen.

Gedragsstoornissen

Hoeveel kinderen en volwassenen hebben gedragsstoornissen die door het gestoorde gedrag van hun ouders veroorzaakt zijn? Iemand die geboren is om normaal te zijn wordt door het gedrag van mensen die hem leven hebben gegeven voor het leven beschadigd. Niet alle gedragsstoornissen zijn aangeboren. Hoe groot hierin is aandeel van ouders die hun kinderen op allerlei manieren mentaal beschadigen?

Wie is hier een grotere egoïst?

Ik vraag me af wat egoïstischer is om voor een leven zonder kinderen te kiezen omdat je weet dat je je 100% niet aan het kind kan geven of voor een leven met kinderen te kiezen terwijl je hetzelfde weet. In het eerste geval zien veel mensen je vaak als egoïst en gefaald omdat je geen moeder / ouder bent, in het tweede geval hoor je erbij want je bent moeder / ouder maar je maakt ook verdomd veel slachtoffers om je heen.

Waarom deze blog?

Deze blog is geschreven als bewustwording voor ouders die zich in deze blog herkennen en een roep om te stoppen om kinderen op deze manier te behandelen, maar deze blog is ook geschreven voor de kinderen die slachtoffers zijn geworden van hun ouders gedrag. Laat je ouders niet rest van je leven verpesten en na alle ellende probeer toch het geluk die je toekomt te vinden en maak niet dezelfde fouten als je ouders. Voed een harmonische volgende generatie op. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die echt geholpen wil worden en de hulp krijgt nog van het leven kan genieten en het inrichten zoals gewenst. De voorwaarde is om geholpen te willen worden en de ellende waar ze voor uitgezet zijn te verwerken en verder te willen gaan. Vecht als bezeten voor het kwaliteit van het leven die je toekomt en die je niet gegund is door mensen die je op de wereld hebben gezet. LEEF EEN WEES GELUKKIG LIEF KIND HET IS JE RECHT!

Nou mijn lieve Belgische gezin jullie hebben me geïnspireerd om dit blog te schrijven. Ik weet niet of we elkaar ooit weer zullen ontmoeten, maar ik weet dat jullie kind een gelukkige jeugd zal krijgen en ja jullie verdienen zeker nog meer kinderen.

Fastpacking weekend Altenahr!

By | Trailverslag | No Comments

Samen uit samen thuis (OK dan tot de auto haha)!

Wat: Fastpacking weekend!
Waar: Altenahr, Duitsland
Wanneer: 04-05.08.2018 

Wens om een weekend fastpacking te doen is een paar maanden geleden ontstaan en toen ik zag dat Adele ging in augustus met een groep naar Altenahr was de beslissing meteen gemaakt. Waarom fastpacking? Omdat ik benieuwd was naar hoe een zwaardere rugzak en hardlopen in het terrein combineren, omdat ik met Verleg je grens op pad wilde en omdat ik me weer deel avn een groep wilde uitmaken. Ik beweeg binnen de trailrunningwereld zelden in groepen en af en toe ben ik benieuwd hoe ik en anderen binnen en groep functioneren. Zichzelf spiegel voorhouden in allerlei situaties is leerzaam.

Wat is fastpacking?

Fastpacking is combinatie van snel wandelen en trailrunning. Rugzakken zijn ietsje groter en ook zwaarder dan bij de trailrunning, maar lichter dan wandelrugzakken voor meerdaagse trektochten.  De inhoud varieert tussen de 16l en 35l/40l afhankelijk van hoeveel volume in de slaapzaak en slaapmatje zit of de tent meegaat of niet, hoeveel dagen je onderweg zult zijn en wat je meeneemt (minimalist of maximist hahaha).  Het leuke aan fastpacking is dat je indien je het wilt alles kunt inpakken voor een paar dagen wildernis en vrijheid en je beweegt je sneller dan de wandelaars dus kan je meer kilometers maken per dag. Wil je ietsje minder dragen dan kan je gebruik maken van de hutten en andere accommodaties. Vrijheid, blijheid. Ik beschouw als tent, bivak of tarp bij je hebben als ultieme vrijheid en voor mij ver de beste manier om één met natuur te worden en ver van de bewoonde wereld te komen.

Maanden voor dit evenement krijgen we van Adele via mail een lijst met verplichte spullen, voorbeelden van lichtgewichte slaapzakken en slaapmatjes, info over de ontmoetingsplaats en het parcours. Alles is tijdig en nauwkeurig gecommuniceerd. Er is een Fastpacking Altenahr groep gemaakt en er wordt levendig gecommuniceerd en om advies gevraagd. Spanning stijgt en ineens is 4 augustus er en ik zit in de trein naar Eindhoven waar Adele me ophaalt en we rijden verder naar Duitsland. In de auto zit ook Mary Lou, een dame die ik nooit eerder heb ontmoet en die ik komende dagen zal leren kennen. Gezellig pratend vliegt de tijd en we arriveren op het punt waar we de watervoorraden zullen laten staan voor vanavond als we bij onze slaapplek aankomen. Het 34 graden, gevoelstemperatuur is 37 graden en we straten rond 13:00 uur als de hitte bijna culmineert. Uitstekende mentale training.

Inhoud van mijn rugzak voor dit weekend!

Ik was dit weekend lucky bastard die de nieuwe fastpacking dames rugzak 30l van Ultimate Direction mocht testen. YEAH! De kleur is helemaal top. I love. Deze rugzak gaat in de eerste helft van 2019 op de markt komen in 20l, 30l en 35l en uiteraard net de heren versie zullen deze dames rugzakken in mijn webshop staan. Toevallig waren er nog twee heren Ultimate Direction (zie de foto) in deze groep. Meer over de dames rugzak en pasvorm hiervan later in mijn blog die ik in de herfst zal publiceren. Veel interessanter op dit moment is wat in mijn rugzak zat voor 2 dagen fastpacking. Hierbij de inhoud: waterzak van 1,5l gevuld met 1,3l water (Adele heeft 3-4l geadviseerd ivm de hitte maar ik heb de liters aangepast naar wat mijn lichaam nodig heeft), 1 softflask van 0,35l gevuld, 1 softflask van 0,25l leeg, lichtgewichte slaapmat, lakenhoes met capuchon (slaapzak heb ik thuis achtergelaten ivm de hitte), lichtgewichte handdoek, bikini, ¾ broek, 1 paar sokken, armstukken, extra bh, shirt met korte mouwen, beker, bakje voor avondeten en ontbijt, lepel, een deel van gezamenlijke maaltijden, repen en gelletjes voor 2 dagen, noten, gedroogd fruit, powerbank, fluit, toiletpapier, vochtige doekjes, tandenborstel en tandpasta, kleine deo, mascara, zonnebrand, sporttape, powerbank.

Grasmaaierdans en whisky

Verzamelplaats is een parkeerplaats in Altenahr en hier maak ik kennis met Richard, Anja, Paul, Edwin, Tony en binnen no time klimmen we door de bossen naar een smalle bergkam waar mooi technisch parcours meandert in het bos of net boven de bomen. Het gaat ons allemaal goed in dit terrein en na 1,5 uur dalen we om eerst een vlak stuk te krijgen voordat het parcours weer op en neer gaat. Het is super warm maar niemand zeurt hierover. Iedereen ondergaat het en bikkelt zonder te klagen. Dit is de enige juiste mind setting, want we hebben het allemaal warm en door te klagen wordt het niet kouder. Wat je niet kunt veranderen accepteer je voor jou eigen welzijn en dat van de anderen hahaha.

    

We lopen op prachtige rotsen, herfstachtige (door de droogte) bospaden en genieten van mooie uitzichtpunten. Deelnemers praten onderling een op een en op deze manier laten we ons steeds meer leren kennen. Ik merk dat er geen grote ego’s in de groep zitten, dat er veel ruimte voor humor is en zichzelf zijn is, we gunnen elkaar een gezellig weekend en zo gedragen we ons ook. Ook vanmiddag vliegt de tijd en een paar uur later arriveren we bij de slaapplek. De rugzakken gaan meteen eraf en iedereen zoekt beetje verkoeling die er niet is.  Er moet water voor ons allemaal voor vanavond, avondeten, ontbijt en morgen overdag opgehaald worden van de plaast waar we het voor de start hebben achtergelaten. Het is 5 minuten dalen en 15 minuten klimmen naar het voorraad en 3 dames en een heer gaan dit levensbelangrijke vocht ophalen. Langs het pad zijn er bramen struiken en we storten ons op bramen net zoals we al dagenlang niet hadden gegeten hahaha. Als we terugkomen is iedereen bezig met rugzak uitpakken of beetje met vochtige handdoekjes zich schoonmaken en andere kleren aantrekken. Ik heb vandaag in een korte broek gelopen en elke keer als ik me op de foto’s zie herken ik me niet hahaha. Gelukkig maar heb ik nog staartjes als herkenningspunt. Na een lekker pastamaaltijd uit de zak gaat iedereen matje opblazen en een plek op het weiland zoeken. Eenmaal geïnstalleerd zitten en liggen we op de matjes, praten, lachen en iemand doet de grasmaaierdans voor hahaha en we liggen in een deuk.

      

Om erachter te komen wat deze dans is zouden jullie met hem/haar een keer op pad kunnen gaan want ik heb helaas geen auteursrechten gekregen om dit aan jullie te laten zien of vertellen wat het is. Om deze gezelligheid compleet te maken wordt er met kleine fles whisky die rond gestuurd wordt geproost. Happy hour maar dan in de natuur hahaha! Omdat het warm is ben ik bewust zo slim geweest en mijn slaapzak thuis gelaten. Is dat ook zo slim geweest. Ik heb geen rekening gehouden met wat koudere wind waardoor ik de hele nacht niet op een comfortabele temperatuur zal komen. Voordeel hiervan is dat ik elke uur wakker word en duizenden sterren aan een kant en een horror maan met wolken eromheen aan de andere kant zie. Ik heb nog wat kleding om aan te trekken maar ik kan me moeilijk toe zetten om het te doen. Wel denk ik elke keer als ik wakker word dat over 3 weken Echappee Belle is en dat ik niet verkouden wil worden.

Compress me, yes please!

We hebben afgesproken om 6:45 uur op te staan en uiteraard iedereen is op tijd wakker en bezig met slapzakken en matjes opruimen en inpakken. Het is bewolkt en zeker 10 graden kouder dan gisteren. Het is MAAR 24 graden om 07:00 uur hahaha. Vandaag ga ik mijn gloed nieuwe Under Controle Pirate broek van Compressport uitproberen. Het is een dunne broek met uiteraard compressie en ik ben benieuwd naar hoe warm of koud deze broek in praktijk is en of er te veel compressie erin zit. Het is een opgave om de broek aan te trekken (de maat is juist), eenmaal aangetrokken denk je help ik kan niet ademen en een paar minuten later denk je help waar is mijn broek ik voel hem niet. Alles bij mij wordt compacter en kleiner tijdens training door deze broek. Nu weet ik waarom de Compressport gebruikers altijd zo strak en gespierd uitzien hahahaha. Ik kan nu ook op de cover van een Trail Magazine.

         

Omdat ik geen spiegel bij me heb helpt Anja me om staartjes te centreren hahaha. Voor dit belangrijke opdracht kies ik altijd iemand die betrouwbaar is en Anja lijkt me zo iemand. Paul (ook een deelnemer) zou ik bijvoorbeeld dit nooit toevertrouwen want ik weet zeker dat mijn staartjes dan op verschillende hoogtes zouden staan haha. Niet waar Paul,XX? Nadat we alles na het ontbijt hebben opgeruimd en netjes achter ons gelaten vertrekken we rond 8:30 uur door het bos via een prachtige singletrack. Iedereen beweegt makkelijker en sneller omdat het nog koel is. Onderweg ontstaan leuke gesprekken soms een op een en soms met een paar andere deelnemers. Vandaag maken we meer kilometers en ongeveer even veel hoogtemeters als gisteren.

        

Klimmen zijn wat matiger dwz niet enorm steil vandaag, maar de afdalingen zijn wel steil en af en toe ook technisch. We komen ook langs prachtige wijngaarden, mooie uitzichtpunten, over bruggen en als toetje klimmen we naar het    kasteel boven Altenahr.

Het begint inmiddels warmer te worden en deze laatste klim is technisch en gedeeltelijk steil. Boven in de ruïne van het kasteel beseffen we dat onze actieve fastpacking weekend ten einde is gekomen en iedereen is voldaan en tevreden. Op naar de gezamenlijke lunch en bier die heerlijk smaakt. Ik was verbaasd hoe mensen op een wesp kunnen reageren hahaha. Als een wesp poging doet om op je schouder, hoofd etc te landen dan is het zeker handig om op je hoede te zijn, maar als wesp anderhalve meter van je vliegt en je begint met armen te zwaaien lijkt mij dat juist dan haar aandacht getrokken wordt en dat ze naar de zwaaiende arm vliegt. Het is ook niet OK dat het beest op de bierfles landt al drinken we allemaal bier uit de glazen, dus kans dat het beestje in je keel komt is 0%. Uiteraard heeft iedereen een eigen manier om met een wesp om te gaan en dat is prima. Dit zijn mijn observaties en absoluut geen verwijt.

Hartelijk dank!

Ik heb een super leerzaam, gezellig en geslaagd weekend gehad. Het voelde net zoals deze groep al een paar keer met elkaar op stap geweest is. Zo vertrouwd en ontspannen in omgang. Graag wil ik jullie allemaal bedanken voor dit geslaagde weekend met fantastische sfeer en als jullie me volgende keer mee willen hebben ga ik graag met jullie op pad. TOP!

Verleg je grens en Adele Peters wil ik hartelijk bedanken voor goede organisatie, prachtige route, deskundigheid en de groep bij elkaar houden want dit is vaak kunst. Elke groep is zo sterk als de langzaamste loper. Adele heeft haar aandacht evenwichtig tussen ons allemaal verdeeld en ons een weekend zonder stress en spanningen in de groep bezorgd. Willen jullie ook fastpacking ervaren kan ik Adele zeker aanraden. Ze gaat naar verschillende bestemmingen ver en dichtbij.

 

 

 

Runaway Bride

By | Spontaan | No Comments

Getrouwd met white noise!

Wat: White Noise Fotoshoot
Waar: Zwolle
Wanneer: 27.07.2018

Het idee om white noise en bruidsjurk aan elkaar te koppelen is eergisteren ontstaan en vandaag gerealiseerd. Flexibiliteit, actie, groot netwerk, zin in en ondernemerschap kunnen bergen verzetten. Ik ben vandaag beetje ondeugend geweest en jullie deels op het verkeerde been gezet, maar met hardlopen en runaway bride dacht ik dat jullie het door zullen hebben dat het iets anders is. Bij deze het ware verhaal over de trouwjurk. 

Wat is white noise?

White Noise is stijlvolle witte uitvoering van al bestaande hardloopschoenen van Saucony. Saucony noemt deze witte zomer en limited edition white noise. Alle schoenen zijn wit en de zolen hebben pastelkleuren. Ik heb vandaag Triumph Iso 4 en Freedom Iso 2 tijdens de fotoshoot gedragen.

                                        

Binnen 2 dagen bruid

Woensdagmiddag ontstaat het idee om witte hardloopschoen in symbiose met een trouwjurk te brengen hahaha. Dynasty Bruidsmode en Avondjurken wordt gebeld om te vragen of ze een deel van dit project willen worden. Dat willen ze. Top! Vrijdag is de enige dag dat de fotoshoot plaats kan vinden ivm vakanties. Gisteren gingen we op zoek naar een visagiste en ik wilde heel graag dat de Bloem & Styling Aan De Zeven Alleetjes boeket maakt. Deze winkel heeft alles in huis voor alle gelegenheden. Ook veel veldbloemen. Aan de Zeven Alleetjes vinden het een leuk project en gaan een boeket maken. Me happy :)! GG Make-up Artist wil mij nog mooier maken hahaha. Alles is rond: Let’s go!

Vanochtend haal ik het boeket om 10:00 uur en ik ga naar Run2Day Zwolle waar Gemma op me wacht met twee tassen vol make-up. Ik heb me gisteren beetje zorgen gemaakt over make-up. Ik ken deze dame niet en stel je voor dat we niet op een lijn zitten qua wat we mooi en geschikt vinden. We stellen ons aan elkaar voor en binnen 2 minuten is het ons duidelijk dat we op een lijn zitten en precies dezelfde denken over hoe een dag make-up in mijn geval moet uitzien. Ik heb geen verstand van make-up dwz ik kan alleen mascara aanbrengen en soms lipstick en ik heb geen idee waar 10000 potjes, kwasten, tubetjes in de parfumeries voor zijn. Ik weet wel welke look ik mooi vind en wat ik wil. Voor vandaag kiezen we voor een natuurlijke look met tinten van huid, nude en beetje zacht roze. Gemma vind het belangrijk dat ik mijn make-up mooi vind, daarom mag ik regelmatig in de spiegel kijken en vertellen of het me bevalt of niet. Dan is het haar aan de beurt. Ik word gevraagd of al dat bos haar van mij is. Ja hoor trek maar gerust aan hoeveel je wilt niks gaat los hahaha. We hebben gekozen voor geen opgestoken haar vandaag omdat los haar met een paar details beter bij de activiteit past. Ik krijg een toefje aan de voorkant boven het voorhoofd. Voor mij is dit onbekend terrein en ik weet niet wat ik hiervan moet vinden en nog minder kan ik me voorstellen hoe het eindresultaat zal zijn hahaha. Aan de linker zijkant komt een klein vlechtje en er worden krullen gemaakt. Als ze klaar is loop ik naar een grote spiegel en zit behoorlijk met het toefje maar eigenlijk staat het prachtig en ik ben blij met het geheel. Dank je wel Gemma. Je hebt het super gedaan en ik voelde me hele dag zeer bijzonder.

Marry me!

Tijd voor een jurk. We lopen naar Dynasty in Zwolle. Omdat we nog naar buiten willen en in de jurk hardlopen mag de jurk niet helemaal lang zijn. Er is niet veel keus in deze lengte en maatje 34 past me perfect alleen cups kan ik niet vullen met mijn borsten, zelfs met de vulling niet hahaha. Het is wel super praktisch om deze lengte van trouwjurk te hebben ook als je niet gaat hardlopen. Als ik ooit bruid zou zijn zou ik   voor deze lengte kiezen of zelfs ietsje kortere jurk. Ik vind het chique.

Er worden passende oorbellen en armband gepakt uit vitrine en ik voel me net een prinsesje. Kon mijn moeder me zien al is het niet echt. Ik voel me super vrouwelijk en wil steeds mega weide onderkant van de jurk pakken en daarmee spelen en draaien. Binnen trek ik Triumph Iso 4 aan en voor buiten kiezen we voor Freedom Iso 2 met een roze zool. I love. Binnen zit ik op de bank voor de foto en ineens zegt mevrouw van de winkel wacht even je hebt een litteken op je been. Nou mevrouw dat is wel een litteken, maar ook mijn laatste aanwinst en Andorra souvenir waar ik trots op ben :). Dat been dan anders kantelen zodat het litteken niet zichtbaar is. Het is inmiddels 100 graden en ik verwijder regelmatig zweetdruppels van het gezicht met een papiertje.

   

Bij Bonbonnerie Borrel mag ik een overheerlijke roze bonbon proeven. Het is hier binnen heerlijk fris en zo meteen ga ik buiten rennen. Het valt niet mee om onderkant van de jurk hardlopend vast te houden. Bovenkant van de jurk is inmiddels helemaal nat en al voelt de jurk zwaar aan is het makkelijk om erin te bewegen. Onderkant is super luchtig. Het duurt niet lang voordat we een paar mooie plaatsjes hebben en ik mag weer mijn “gewone” jurk aan. Dag prinsesje en welkom Stella :).

            

Ik vind mijn make-up mooi en ik kijk dan in elke spiegel waar ik langs kom hoe goed het me staat. Mijn haar is ook mooi en ik word zonder schaamte bekeken door mensen op straat.

I’ll never be nobody’s wife

Door deze actie heb ik de magie van witte wereld toch beetje gevoeld. Ik vind het super om te zien hoeveel mensen het leuk zouden vinden als Paul en ik zouden trouwen en hoe jullie het ons gunnen. Ik heb het ook ooit heel graag gewild, maar nog meer dan trouwen wil ik Paul want hem kan ik hebben alleen zonder trouwen. We geloven allebei dat trouwen niks over liefde en voor altijd samen zijn zegt. Ik wilde ooit graag trouwen voor de jurk en het feestje. Jurk is vandaag naar me toe gekomen, let’s party dan :)!

Hartelijk dank!

Het was een super leuk project om te realiseren en om te zien dat als mensen willen samenwerken en elkaar leuke dingen gunnen dat ze veel binnen no time kunnen realiseren. Foto’s zijn gemaakt door Run2Day Zwolle. Iedereen hartelijk bedankt!

 

 

Ronda dels Cims! Yes I can :)!

By | Trailverslag | No Comments

Yes! My precious 170km are mine:)!

Wat: Ronda dels Cims
Waar: Ordino, Andorra
Wanneer: 6.07.2018
Afstand en hoogtemeters: 170km en 13500hm

170km is niet afstand die ik ambieer en die ik structureel wil lopen. Het is wel een afstand die ik als ultraloper graag wilde ervaren. 120km is afstand die ik fantastisch vind omdat hier nog veel hardgelopen kan worden. Bij 170km is dit anders. Dit is een ander tak van sport. In 2015 ben ik in Andorra gestart voor 170km en in eerste 100km kon ik niet eten en daardoor was ik genoodzaakt om uit te stappen. Vorig jaar was ik in Zwitserland gestart aan 170 en ik moest leeg en futloos op 67km uitstappen. Achteraf bleek dat mijn ijzerwaarde niet OK was. Beide keren was ik veel beter voorbereid dan dit jaar en juist dit jaar kwamen deze 170km het makkelijkst naar me toe. Ik mag me ultraloper noemen.

Voordat ik me laat gaan haha wil ik iedereen hartelijk bedanken voor al steun, liefde, berichten, felicitaties en oprecht blij zijn ivm de finish halen. Geen bericht eerder heeft zoveel likes gehad. Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik al was ik alleen na de finish toch niet alleen was. DANK JULLIE WEL!

Afwezigheid van voorbereiding!

Tussen 14 april en 30 mei heb ik vanwege onverwachtse en onwenselijke ontwikkelingen 3 wedstrijden van in totaal 350km moeten missen. Dit zou de ruggengraat voor Andorra moeten zijn en de generale repetitie, maar dat was er nu niet. Trainen ging niet meer. Van ca. 120km per week ging ik naar 20km of zelfs dat niet. Ineens eerste twee weken van juni kon ik weer 130km per week maken en dit heeft me hoop gegeven om toch bij de Ardennes Mega Trail 93km en 4800hm te starten waar ik al maanden voor ingeschreven stond.

Bij de AMT wilde ik testen hoe dat mentale aan toe is. Ik wist dat de snelheid beetje achteruitgegaan is maar dat boeide me niet zo. Ik kon weer mijn sport beoefenen en dat was het belangrijkste. De ATM op 23.06.2018 ging goed. Het mentale was super sterk. Hier kreeg ik weer hoop en boost van. Op 06.07.2018 is Ronda dels Cims 170km en 13500hm waar ik al maanden voor ingeschreven sta. Ik heb twee weken na de AMT om te herstellen en trainen, naar Andorra te reizen, acclimatiseren, trainen en starten.

Naar Andorra en acclimatisatie!

Op 1 juli vlieg ik naar Barcelona en van het vliegveld in Barcelona neem ik de bus naar Andorra. De bus rijdt ca. 3,5 uur naar de hoofdstad Andorra la Vella en vanaf hier stap ik in een lokale bus naar Ordino waar Ronda dels Cims start en finish. Hier zal ik ook eerste nacht op de camping Borda d’Ansalonga in Sornas 1,2km van Ordino slapen. Deze camping ken ik goed van 2015 en er zijn leuke faciliteiten zoals zwembad, restaurant en gratis warm water. Mensen in Andorra zijn super vriendelijk en behulpzaam. Er wordt Catalaans gesproken. Andorra is ultieme zomer en winter outdoor land en het hele land is ingericht om toeristen te ontvangen en verwennen. Het is overal super schoon, dorpen zijn authentiek, eten is overheerlijk en Andorra la Vella is shopping paradijs. Mijn favoriete restaurant in Ordino heet Topic. Entourage is niet zo bijzonder, maar eten is verrukkelijk. Eten in supermarkt kopen is ietsje duurder dan bij ons, maar gaan uit eten is voor habbekrats. Benzine is 40-50 cent per liter goedkoper dan bij ons, maar ik ren niet op benzine hahaha dus kon ik geen voordelen hieruit halen.

Maandagochtend pak ik tent, eten en kleding voor 3 dagen in en gewapend met de kaart ga ik de bergen in om te acclimatiseren. Mijn rugzak weegt 16kg. Van mij zou het minder mogen, maar ik vind het zo heerlijk om in the middle of nowhere mijn tent op te zetten en daar van de stilte en natuur te genieten dat tent altijd meegaat en met wat extra kilo’s heb je meteen een goede krachttraining gratis. Twee vliegen in een klap hahaha. In Andorra is het toegestaan om tent op te zetten in de natuur na 20:00 uur en de tent moet opgeruimd worden voor 08:00 uur. Als je betrapt wordt buiten deze tijden met je tent in het natuurpark krijg je een boete van €3000. TERECHT! Ik vraag me af hoeveel wijsneuzen uit mijn groep zich tegen deze regels zouden verzetten zoals ze zich tegen de regels in de groep verzetten ?? Discipline en orde is de enige zekere vooruitgang of we het wel of niet willen begrijpen en accepteren. Ronda dels Cims heeft regels waar alle deelnemers zich aan moeten houden. Wil je dat niet mag je niet starten of word je gediskwalificeerd. Zo werk het overal in het leven.

       

Ik loop en slaap een paar dagen op de hoogte. Er zijn veel sneeuwvelden, meren, wilde paarden, koeien, stenen, rotsblokken, watervallen, bossen, zon, wat marmotten. Er is geen mens te bekennen. Alles is van mij en voor mij alleen. Wat een cadeau. Ik kan me in de bergen uitstekend oriënteren en ik kan me in allerlei terreinen bewegen waardoor ik vaak alternatieve routes neem en avontuur gehalte verhoog. Dit heb ik nodig. Zo kies ik tussen twee onbemande hutten een shortcut te nemen. In het begin is er een pad om later steeds smaller te worden en uiteindelijk te verdwijnen. Ik weet zeker dat ik in de juiste richting loop en vind mijn eigen weg door struiken en takken die steeds dichter groeien en ja hoor ineens 1 uur later om de hoek zie ik de hut en daal ik ernaar. In Andorra zijn onbemande hutten gratis en ze zijn open maar deze is op slot en het dak is beetje aan het instorten. Deze nacht slaap ik in een prachtig vallei waar water van de toppen naar beneden komt. Komende ochtend breek ik de tent af, pak ik alles in de grote rugzak in en neem ik trailvest mee om naar de hoogste top van Andorra te klimmen, namelijk Comapedrosa 2942m. Er is geen gemarkeerd pad maar ik weet ongeveer welke kant op ik moet. Een klim van ca. 1000m. Ineens sta ik voor de prachtige half krater “the wall” en kijk waar ik het beste omhoog kan. Ietsje later sta ik op de pas Collada del Forat dels Malhiverns 2823m. Onder me ligt het donkerblauwe meer Negre met sneeuw aan alle kanten. Ik moet nog een bocht naar links maken en laatste stuk omhoog naar de top. Ik sta op het dak van Andorra. De zon schijnt en beneden langs het meer zie ik wandelaars lopen. Niemand komt omhoog. Het is eenzaam en prachtig op de top. Tranen in de ogen van zoveel schoonheid. Dankbaar dat mijn lichaam dit kan. Ik spreid mijn armen en laat de zon op het gezicht vallen. Ik voel me vrij en gelukkig en ik schreeuw het uit. Kort hierna kom een Noors gezin omhoog en we praten even met elkaar. We maken ook foto’s van elkaar. Over een paar dagen sta ik hier weer maar dan met het startnummer. Ik ga weer verder en zo verloop de acclimatisatie succesvol en avontuurlijk.

       

Na een paar dagen keer ik weer terug naar de camping en iemand brengt me op een uitstekend idee om niks te doen en rusten want ik wilde nog naar een vallei en een super moderne hut op 2500m te bewonderen. Ik neem bus naar Andorra la Vella en ga shoppen in deze Mekka voor shopoholics.

Donderdag 5 juli vanaf 15:00 uur kunnen startnummers opgehaald worden. Vandaag zal mijn goede vriend Pedro komen om me te zien en ik ben blij. Pedro heb ik in 2016 ontmoet bij Buff Epic Trail in Spanje. Hij is geen trailloper, wel alpinist en sindsdien hebben we leuk contact. Pedro woont in Spanje en hij klimt regelmatig in Andorra. Hij weet niet wat hij ziet als we samen mijn startnummer ophalen en hoe georganiseerd alles verloopt. Ik laat Pedro mijn wereld zien en vertel aan hem hoe het werkt bij een ultratrail. Mijn startnummer is 55 en het bevalt me uitstekend want ik heb niks met nummers die niet gelijk zijn. Een tikje van de molen in het hoofd gehad hahaha. Er zitten veel leuke en nuttige cadeaus bij het startnummer. Dropbags moeten ook op donderdag voor 21:00 afgegeven worden. Mij rest nog alleen om lekker te slapen en te starten.

        

Wedstrijd weekend!

Vrijdag dag 1!

De wekker gaat om 5:15 uur en de start is om 07:00 uur. Op de camping zijn Belgen en ik mag met ze meerijden en ze willen om 06:00 uur naar de start rijden omdat de organisatie heeft gevraagd om op tijd te zijn vanwege verplichte spullen controle. Als we aankomen zijn er weinig mensen en de controle is nog niet gestart, dwz de organisatie is er nog niet. Organisatie zei bij de briefing dat op zaterdagmiddag misschien een paar uur storm zal zijn. Ik maak me geen zorgen hierover dat zie ik wel dan. Storm! Wat bijzonder. Bij de controle wordt aan mij gevraagd om de waterdichte jas te laten zien. Iedereen moet 1 item laten zien en het gaat om verschillende items afhankelijk wie je als controleur hebt. Dan nog 40 minuten wachten. Er is trommelmuziek die veel herrie maakt zo vroeg ’s ochtends en het is duidelijk de bedoeling om het hele plein en dorp wakker te maken hierdoor en ons te amuseren. Als je ritme hebt in je lichaam en heupen beweeg je automatisch omdat het zo aanstekelijk is. Ik vraag me af of ik gek ben dat ik zo onvoorbereid start. Ik voel me rustig en ben vastberaden om te finishen en ik MOET ervoor zorgen om eten op gang te krijgen. Er zijn 13 verzorgingsposten in totaal waarvan 2 grote waar dropbags op ons wachten: Margineda op 73km en Pas de la Casa op 130km. Eerste 100km ken ik al hahaha nu nog de laatste 70 scoren. Eerste klim gaat 1300m omhoog en als we geklommen hebben blijft het parcours tot 65km tussen 2000 – 2600m wat bij sommige misselijkheid, kotsen en niet kunnen eten kan veroorzaken. Er zijn 16 hoge toppen in 170km die overwonnen moeten worden. Er is water bijna overal in natuur en dat maakt de warmte dragelijker en de klimmetjes zijn enorm steil. Meestal gaat een rechte lijn omhoog naar de top en soms een zick-zack pad. Het parcours is prachtig met veel stenen en technische klimmetjes en afdalingen. Er zijn 6 verzorgingsposten met tijdlimieten: 73km om 09:00 uur op zaterdagochtend, 117km Illa 02:00 zondagnacht, 130km Pas de la Casa 08:00 uur zondagochtend, 142km Incles 12:00 uur, 157km Sorteny 19:30 uur en 170km Ordino finish 21:00 uur.

    

Afdaling naar de eerste dropbag en grote verzorgingspost met eerste tijdlimiet in Margineda is monsterlijk lang, steil en gedeeltelijk technisch. Hier is tijdlimiet 09:00 en ik zet daling in net iets voor 23:00 uur. Vorige keer was ik bij deze verzorgingspost aangekomen om 08:00 uur en had nog 1 uur om beetje te rusten en vertrekken. Ik sta verbaasd hoe goed ik deze keer ga. In Margineda wil ik een schoon shirtje, bh, schoenen en sokken aantrekken en nieuw sportdrank aanmaken.

Zaterdag dag 2!

Ik heb geen haast en kan me wat langere tijd in Margineda veroorloven en zo blijf ik ook 50 minuten of zoiets. Er zijn niet enorm veel lopers op de post en daardoor weet ik niet of ik vooraan of achter aan loop. Sommige lopers slapen, andere laten zich masseren of gaan douchen. Hier mogen ook supporters bij de lopers komen. Vorig jaar stond mijn beste vriendin Monique hier op me te wachten. Ik denk aan haar nu. Ik mis haar en beslis om weer snel de nacht in te gaan. Het is me vanaf eerste verzorgingspost gelukt om eten op gang te krijgen en zo is het gebleven tot het einde. Ik schaam me bijna hoeveel ik vreet  bij verzorgingsposten: veel kaas, watermeloen, meloen, hartige snacks, cola, isotone drank, nog meer kaas, olijven, nootjes. Alle vrijwilligers waren ten alle tijden en overal in dienst van de lopers. Niks te veel en niks te min voor deze kanjers. Altijd glimlachend en altijd klaar om je te helpen. Dit is de grootste kracht van deze organisatie en er zijn 450 vrijwilligers op het parcours.

Ik heb eten gevonden die mijn maag goed verdraagt en dit eet ik bij elke verzorgingspost. Never change the winning team hahaha. Op verzorgingsposten stond meer dan voldoende: isotone drank met sinaasappelsmaak, water, mineraal water, pepsi, kaas, verschillende noten, soep, hartige snacks, watermeloen, meloen, banaan, sinaasappel, chocolade, olijven en bij veel verzorgingsposten ook pasta of rijst met tomatensaus, mais, tonijn en sla. Voor de start heb ik het parcours in 2 verdeeld en dat was mijn houvast en het doel: 73km Margineda en 130km Pas de la Casa alles daartussen was alleen transit. Ik hoef me geen zorgen over tijdlimieten te maken en dat is heel fijn. Waar ik vorige keer half levend half dood aankwam en me zo enorm leeg en misselijk voelde en het was op 86km bij VZ Comma Bella kom ik nu sterk en vrolijk aan en moet ik zelfs lachen om het feit dat het zo goed gaat. Ik eet hier wat en ga verder omhoog. Hier begint een monsterlijk lange en in het begin steile klim naar Pic Negre net boven 2600m. Klim is 10km lang en het is warm. Deze klim loop ik samen met Spaanse Monica en vanaf hier is het nieuw terrein voor mij. Ik voel me goed. Mijn bovenbenen doen pijn en zijn verstijfd in de afdalingen. Ik heb al lang geen besef van tijd en ik houd me ook niet bezig hiermee. Bij elke verzorgingspost wil Monica dat we per se samen vertrekken voor de gezelligheid. Ok dan. Tussen verzorgingspost Claror op 105km en Illa op 117km gaat iets gebeuren wat ik alleen wonder of geluk in ongeluk kan noemen. Er komen wat rechte stukken in dit gedeelte in ik zeg tegen Monica als we slim zijn moeten we nu de tempo hoog houden wat ze ook doet voor even maar dan zakt ze regelmatig weer terug. Ik heb geen zin om op haar tempo nog 65km te lopen en ik beslis om aan leiding te gaan en tempo voor ons te bepalen. Monica blijft achter. Ik vind het sneu om haar nu achter te laten. Ik wacht regelmatig op haar, maar ze zegt dat ik moet mijn race gaan doen wat ik ook doe en 2 minuten later zie ik de hut Illa en verzorgingspost op 117km verschijnen. Illa staat hoog op ca. 2550m en vanaf hier zie ik einde van de vallei en zware, grijze wolken erboven hangen en ik denk dit ziet er niet goed uit. Monica is er nog niet en ik bedank vrijwilligers en zet de daling in.

        

5 minuten later in de afdaling begint het te gieten, hagelen, onweren en bliksems overal. Ik daal door het bos en waar de bliksems zijn en hoeveel kan me echt niks meer schelen. Ik daal zo in evenwicht net zoals het een super zonnige dag is. Het is een uitstekend moment om mijn nieuwe waterdichte jas te testen hahaha. Beneden op een weiland aan het einde van de vallei staat de organisatie bij een basic stenen hut en houdt me aan. De wedstrijd wordt stilgelegd vanwege “storm” en ik mag het hutje in. Ik kijk om me heen en zie geen storm, wel onweer. Zou organisatie geen Engelse woord voor onweer kennen en het storm noemen? Bij de briefing hadden ze het ook over storm, maar dit is onweer. Of hebben wij Nederlanders het weer begrippen tot perfectie gekristalliseerd omdat we zo uitgesteld zijn aan elementen in ons vlakke land? Dit kan natuurlijk ook. In het hutje liggen 4 mannen op een houten constructie en ik mag erbij. Ik koel snel af en de organisatie brengt me reddingdeken om me warm te houden. Ik heb ook reddingdeken in de rugzak maar ik krijg een van de organisatie. Super lief! Na 1 uur 30 minuten mogen we weer verder. Het regent nog steeds maar de bliksems zijn opgehouden. We moeten een rivier oversteken maar deze is door de regen hoog en breed geworden en we zoeken 15 minuten naar een plek waar we redelijk veilig kunnen oversteken. Nog een pas oversteken en afdalen naar mijn tweede houvast en dropbag in Pas de la Casa op 130km. Het regent en ik heb alleen de regenjas aan en de regenbroek niet want het wordt dan te warm en lichaam produceert voldoende warmte om de benen warm te houden. Het hele parcours vanaf het begin gaat of op of neer en dan flink op en neer. Er zijn wat vlakke stukken maar niet veel. Tussen mijn billen voelt het aan beide kanten net open wonden en vlees dat tegen elkaar scheurt. Of zijn dat blaren. Het doet pijn maar ik durf niet te kijken wat het is. Tanden op elkaar bijten en doorlopen. Net voor het donker en het wordt donker rond 21:30 uur kom ik in Pas de la Casa aan en dan start een doolhof door het stadje om naar de grote verzorgingspost te komen. Eerste wat me verteld word nadat het nummer gescand is, is dat ik mag gaan een bed uitzoeken en doen wat ik wil want de organisatie gaat morgen beslissen of de race wordt voortgezet of dat iedereen hier moet stoppen. Ik begrijp er niks van want het onweert niet buiten, maar zonder tegenspraak accepteer ik deze beslissing van de organisatie, haal mijn dropbag, was mijn voeten en neem een bed in beslag hahaha. Iedereen zit een klein beetje doelloos te kijken. Ik neem een pasta maaltijd en kaas en isodrank en watermeloen, kortom ALLES. Te veel eigenlijk maar als ik toch ga een par uurtjes slapen is het goed om reserves aan te leggen. Net als ik wil gaan slapen zegt de organisatie dat we binnen 10 minuten toch verder mogen maar verplicht in groep van 4 lopers die om de 30 seconden de nacht in gestuurd worden. Bah hoe moet ik nu meteen omhoog met al dat eten in de darmen hahaha. Er worden snel groepen gevormd en we vertrekken. Nog 2 grote bulten en een kleinere voordat we daling naar de finish inzetten. Ik heb nergens zoveel modder en betere kandidaten voor enkel verzwikken of been breken gezien als in de komende 5 kilometers. Wat een glibberige, natte en scheve bende.

      

Zondag dag 3!

Ik ben al een tijd aan het hallucineren maar dit doet me niks. Ik weet dat het niet echt is en vaak vind ik het amusant. Mijn hersenen spelen met mij. Wat ik zie? Mensen, mensen gezichten, dieren en als ik dichtbij kom is het een steen of en struik. Het is nacht en in de voorlaatste klim van 800m tussen 142-148km verlies ik realiteitszin en kan ik niet meer bepalen of ik in wedstrijd ben of niet. Behalve dit hallucineer ik nog als een gek. Wat een horror hahaha! Ergens hoog boven me meen ik te zien 2 zwakke lichten van de hoofdlampen. Er zijn twee personen in mij met twee verschillende ideeën. De ene zegt “ik ga niet omhoog ik ga dit op en andere manier regelen”. De andere zegt “er is geen andere manier je moet omhoog dus de berg op” en zo gaan ze met elkaar in gesprek. Ik loop en ik zie markeringen maar ik ben ervan overtuigd dat ik in de verkeerde richting loop. Ik draai me om te kijken of er lampen achter me zijn. Er is niemand. Ik zeg ja zie je je loop verkeerd, maar ik zie duidelijk markeringen. Een stemmetje zegt markeringen zijn er niet voor niks je hoort ze te volgen. Dat andere stoute persoon in mij wil niet omhoog hij gaat het regelen op zijn manier. Wat een chaos! Ik heb geen idee hoelang ik in dit toestand van waanhoop verkeer en zo trippend kom ik bij een klein tentje waar de organisatie handmatig de startnummers noteert. Ze vragen me hoe het met me gaat? Ik zeg behalve dat ik hallucineer gaat het prima. Ik weet het nu weer dat ik op het juiste pad ben en in de wedstrijd. Het begint te schemeren en ik verwelkom het licht. Ik moet gaan poepen maar ik kan niet op hurk gaan zitten omdat de bovenbenen protesteren. Dan maar een hellinkje vinden waar ik me dor de ellenbogen kan laten zakken in een hoek van 90 graden en hangen. Dit lukt wat een opluchting. Er komt iets zwarts uit me. Ik heb het eerder gehad, maar ik weet niet waarom mijn poep zwart is. Ik ben er bijna en ik kan me echt geen zorgen hierover maken. Broek omhoog en verder. In de laatste afdaling naar de Ordino heb ik zeker 15 keer gestopt om op stokken te hangen en 10 seconden ogen dicht te doen. Het is bloedheet deze ochtend en het voelt als 37 graden. Ik ben van binnen en buiten in vuur en vlam maar ik ruik het stal. Deze 100 miles zijn van mij en dit heeft me weer de boost. Ik besef dat ik Ronda dels Cims zal op mijn naam schrijven en dat ik het helemaal alleen heb gedaan. Het mentale is niet 1 keer afgeweken van de koers die het had vanaf de start gezet. 3km voor de finish komt Henri bij me. We hebben hebben elkaar al een paar keer in wedstrijd ingehaald en we zaten samen in dat hutje tijdens onweer. We zijn blij dat we gaan finishen en praten met elkaar. Hij spreekt super Engels voor een Fransman. We rennen samen naast elkaar richting de finish en spontaan zoek ik zijn hand omdat ik vind dat we hand finishen verdienen. Hij pakt mijn hand en we lachen elkaar toe. We zijn er. We zijn de finishers van 2018 editie en niemand kan ons dit ooit afpakken. We omhelzen elkaar en feliciteren elkaar. Op naar een biertje ?. Bij de finish staat een Belg van de camping en hij feliciteert me. Ik begrijp hier dat alleen eerste ca. 83 lopers doorgelaten zijn om naar de finish te lopen en de rest ca. 303 lopers zijn uitgestapt of uit wedstrijd gehaald vanwege het slechte weer. Het moment dat ik beslissing nam om Monica in te halen en bij haar weg te gaan heeft me gered. Monica is op 117km uit wedstrijd gehaald en ik had 3 minuten voordat Monica bij deze VP kwam de daling ingezet en hierdoor mijn finish gered. Wat een geluk! Wat een toeval! Dit moest zo deze keer zijn. Alles zat mee!  Ik zou graag iemand bij me willen hebben om dit te delen om samen te huilen en lachen, maar deze keer heb ik niet. Nog een Danoontje Power Finish selfie hahaha en jullie reacties hierop maken dat ik me niet alleen voel.

    

Ik heb ivm slecht weer in totaal 2 uur 49 minuten op twee plaatsen moeten wachten. Organisatie heeft dit vandaag gecorrigeerd en mijn eindtijd is 50:57:37. Tijdlimiet was 62 uur! Ik had een tijd onder 48:00 uur op het oog maar met deze ben ik ook super blij. Finish is finish!

Pushen naar de camping!

Na de finish moet ik dropbags aan de andere kant van de straat ophalen en het finishers cadeau en dit doe ik. Het is enorm warm en op dezelfde etage waar ik finishers cadeau haal staan een paar tafels waar finishers aan zitten. Ik ga ook zitten en hier val ik in slaap. Iemand van de organisatie maakt me wakker en zegt dat ik met veel plezier hier mag slapen maar een etage lager is het comfortabeler want daar zijn matrassen.  Ik bedank en zeg dat ik gauw weg moet omdat ik nog veel heb te doen. Ik zit nu op de stoel en slaap. Uiteindelijk na een uur vind ik kracht om met mijn racevest en twee grote dropbags richting camping te gaan. Ik beweeg als een slak en ik zie dat uit de vallei voor me regen op me afkomt. Ergens halverwege begint het te gieten en hagelen en ik vind een dakje waar ik droog kan staan. Alles in mij slaapt en ik wil het liefst op de grond gaan liggen en op de dropbags slapen, maar ik moet nog 800m verder. De regen stopt na 15 minuten en ik bereik mijn tent, kruip erin en val meteen in slaap. Als ik weer wakker word is het 19:15 uur. Ik ga douchen en haar wassen. Dit duurt tot 20:30 uur (nee ik heb niet 1 uur water laten lopen hoor, douchen ging vlot), want ik ging me LANGZAAAAAM aankleden en LANGZAAAAM haren kammen en gezicht insmeren en dat soort dingen. Nu heb ik wel mega trek. Ik zie het niet meer zitten om in mijn favo restaurant te gaan eten, daarom eet ik wat in het restaurant op de camping. Het smaakt me niet want het eten smaakt naar zout en zoet. In veel gerechten is combi van zout en zoet normaal en dit vind ik niet lekker. Het eten duurt ook eindeloos lang om te eten. Uiteindelijk ga ik om middernacht naar bed en om 6:15 uur gaat de wekker af omdat ik tent moet afbreken en alles inpakken voor het vertrek naar NL. Een bus haalt me om 08:05 uur op en brengt me naar Andorra la Vella waar ik verder zal reizen naar Barcelona. Mijn tassen zijn loodzwaar en ik vraag me af hoe ik dit moet op het vliegveld hanteren qua kracht. In de bus naar Barcelona slaap ik 3,5 uur. Op het vliegveld bij Terminal 2 stapt nog een andere Poolse loper uit en hij helpt me mijn tassen dragen. Wat ben ik hem dankbaar. We praten beetje over Ronda dels Cims en andere plannen die we voor dit jaar hebben voordat we afscheid nemen. Op het vliegveld eet ik iets wat op de maag niet goed valt en in het vliegtuig moet ik kotsen. Dit kan er ook nog bij. Ik land op Schiphol om 17:20 uur en neem trein naar het noorden. Ik ben nu wel moet. Alles schreeuwt naar slaap en thuis aankomen.

Materialen tijdens de race!

Stormshell van Inov8. Deze waterdichte jas heft het eerste gieten uitstekend doorstaan. Hoge kraag  en nauw aansluitende capuchon is super handig als het waait en regent. Jas is 150 gram zwaar en zeer soepel. Een review volgt als ik hem nog meer heb getest. Ben je ook benieuwd naar deze jas? Om te vieren mijn 170km krijg je tot eind augustus 10% korting op mijn website. Heren versie staat er niet bij omdat ik geen tijd heb om het in de webshop te zetten. Probeer ik komende dagen. Wil je gebruik maken van korting mail naar info@stellatoyou.nl.

Instinct Evolution 7l racevest – dit vest is mijn trouwen Franse vriend sinds april 2017. Alle grote en kleine wedstrijden heb ik met Evolution gelopen. Zelfs voor 170km past het verplichte materiaal erin. Ik heb maat S en ik ben minimalist. Heb je meer ruimte nodig? Instinct Eklipse 12l kan je dat bieden. Ik heb beide modellen in Andorra in de race gezien. Natuurlijk vraag ik meteen lopers wat ze ervan vinden en of ze tevreden zijn. Iedereen vind ze fantastisch.

Sziols Sportbril – ik heb voor twee verschillende lenzen gekozen, namelijk Orange Puur Running lens en RunPro Focus lens. Orange puur is mijn Happy lens en deze maakt alles zonnig. Zelfs een grijze dag. Focus dempt veel licht en maakt het wat rustiger en vlakker. Ik heb bewust gekozen om Orange Puur op zondag te dragen omdat ik dat enorm vrolijke licht boost goed kon gebruiken na

Ndure – bladder van 1,5l en opvouwbare cup die super handig is. Makkelijk om op te bergen en te pakken.

Dagen na de wedstrijd!

Ik heb enorm veel geslapen en overal geslapen: in bed, op de keukenvloer, op het toilet etc. Dag na de terugkomst heb ik meteen gewerkt en dag daarna ook. Wel met de auto naar Zwolle. Bekend verschijnsel na een lange ultra is vocht dat vastgehouden wordt in de voeten en onderbenen. Wat voor mij volledig nieuwe was is het gevoel dat darmen en alles wat in de buikholte zit uitgedroogd is en aan elkaar geplakt en dat het eten voor het eerst in darmen moet komen en ook stoelgang voor het eerst op gang krijgen. Misselijkheid en niet weten wat je wel en niet mag eten om niet misselijk te worden waren eerste dagen altijd aanwezig. Zaterdag na de wedstrijd voelde ik kracht terugkomen die nodig is om weer te gaan trainen. Eerste loopje was goed voor 14km. Super goed. Ik had zelfs geen 5km verwacht.

Hartelijk dank!

Een ENORME dank gaat naar de fantastische organisatie en vrijwilligers die hier ALLES van startnummers ophalen, parcours markeren, verzorgingsposten inrichten, deelnemers verwennen tot finishers cadeau ophalen. Het is een ware verwennerij om een deelnemer hier te zijn. Dan nog een grotere dank gaat naar de fantastische 450 vrijwilligers die dit werk met trots, liefde en plezier doen en die alles doen om de wedstrijd voor de deelnemers aangenaam en succesvol te maken. Ze waren overal super blij en gingen in ALLES helpen. Ze keken nooit raar als je wat dan ook aan ze vroeg. TOP TEAM  hier in Andorra. Ook wil ik bedanken de sponsoren want zonder hun zou deze wedstrijd nooit plaats kunnen vinden. Fotografen bedankt. Ik heb van elke stap zelfs van die met pijnlijke bovenbenen en slapend onderweg hangend op de stokken genoten. Dikke kus van mij en graag tot ziens, XXXX