was successfully added to your cart.

After dark skills

By 26 februari 2019Trailverslag

Fuck you diarree en een bebloede en opgezwollen lip!

Wat: From Dusk Till Dawn Nachttrail
Waar: Villers-Sainte-Gertrude, België
Wanneer: 02.02.2019
Afstand : 86km 

Alweer de derde editie van een van de weinige nachttrails waar we de nachtvaardigheden kunnen oefenen. Ik vind het heerlijk om zo vroeg in het jaar aan 86km te starten en net zoveel op de oren als ogen te moeten vertrouwen. Het is prachtig om zich in the big dark urenlang te verliezen, het koud te hebben en constant nattigheid en modder te stampen. Hier worden we mentaal van sterker. 

Avontuurlijk en vaag overkomend start

Zaterdagmiddag stap ik in Zwolle in de trein naar Cuijk. Vanuit Cuijk rijd ik mee met mijn trailmaatje naar de From Dusk Till Dawn trail in België. In de trein tussen Nijmegen en Cuijk zit ik te schrijven en ik ben zo diep in mijn schrijven dat ik niet normaal uit woorden kan komen en het gesprek voeren als een andere trailloper die tegenover mij zit me aanspreekt. Nog erger ik weet dat ik deze trailloper eerder heb gezien maar ik weet niet waar. Wat een nachtmerrie. Ik doe mijn best om om te schakelen maar het lukt me niet echt. Veel wat ik zeg kom afwezig en vaag over hahaha. Gelukkig maar was het stuk tussen Nijmegen en Cuijk kort. Eenmaal in de auto en net buiten Cuijk op de snelweg maakt auto raar geluid. Twee schroeven aan het linker wiel aan de voorkant zitten los. We kunnen niet van de snelweg af en beslissen op de snelweg de schroeven vast te zetten. Gekkenwerk maar het kan niet anders. Het avontuur begint al in Cuijk hahaha. Gelukkig maar zijn we allebei koele kikkers, we houden van behoorlijk wat risico’s nemen en we blijven kalm in allerlei gekke situaties. Het probleem is gauw opgelost en we rijden verder. Het miezert en hoe dichterbij België we komen hoe witter het wordt en er ligt overal sneeuw. We arriveren mooi op tijd rond 16:00 uur en de nachttrail start om 17:31 uur. Eerst de organisatie begroeten (hier word ik altijd als een familielid ontvangen), startnummers ophalen en een bed uitzoeken want hier is het ook mogelijk om te overnachten wat natuurlijk zeer welkom is als je midden in de nacht finisht. Kleding aantrekken, racevest klaarmaken en ik kies voor de nieuwe gele strikjes met stipjes. Ik heb altijd bij me 2 á 3 verschillende kleuren in het geval dat ik me bedenk.

De nachttrail

Korte briefing start om 17:20 uur in het startvak. Het is nog net daglicht en iedereen heeft de hoofdlamp al om. Ik begrijp dat er twee verzorgingsposten zijn op 17km en 30km. Het is warmer dat vorig jaar, maar ook veel natter en modderiger op de grond. Er ligt sneeuw overal en het is aan het dooien. Tempratuur na middernacht zal rond -2 graden worden. Valt mee. 86km en 43km afstanden starten samen om 17:31 uur. Er zijn nog 14km, 23km en 66km afstanden. Zoals altijd ren ik mijn race, daag ik me flink uit en strijd ik tegen mezelf. Deze keer heb ik zelfs een tracker aan mijn racevest. Afgelopen twee keren heb ik deze geweigerd omdat een tracker dat stuk avontuur bij mij wegneemt en omdat ik van mening ben dat dit mijn race, mijn avontuur en mijn uitdaging is en dat mensen die buiten de race zijn niks aangaat waar ik me  24/7 op het parcours exact bevind, hoe snel ik loop en waar ik stop. Omdat organisatie twee afgelopen keren in mijn wens meeging heb ik deze keer besloten om een keer met de tracker te lopen als gebaar van dankbaarheid dat ze me regelmatig mijn eigen gang laten gaan. Tracker wordt met de tape vastgeplakt aan de buitenkant van de rugzak op de schouder. Omdat mijn racevest altijd strak zit want ik heb een hekel aan racvesten die heen en weer op de rug bewegen heb ik het vermoeden dat de tape mijn sleutelbeen zal irriteren, maar dat kan ik niet zeker weten zonder het geprobeerd te hebben. 86km en 43km vertrekken tegelijkertijd daarom weet ik niet hoeveel dames op mijn afstand lopen.

 

      

We vertrekken ietsje na 17:30 uur en 15 minuten later gaat de hoofdlamp aan. Er ligt sneeuw die aan het dooien is. Vorig jaar was alles bevroren, het was -7 graden, het sneeuwde en waaide en het was koud. Dit jaar is het warmer en er is VEEEEEEL modder en nattigheid op de grond. Dit parcours is mijn oude bekende en ik merk dat ik niet zo gemotiveerd ben om mezelf uit te dagen zoals ik het normaal ben. Het is ook niet vreemd als je hele leven op zijn kop staat, als je steeds verhuist en uit de rugzak leeft. Ik vind het knap dat ik überhaupt nog kan opbrengen om te trainen en lopen. Voor de eerste verzorgingspost loop ik achter een paar mannen die markering hebben gemist. Het duurt ca. 10 minuten voordat we weer op het juiste pad zijn. Mijn buik rommelt en ik krijg diarree. Geweldig. Ineens wordt het mistig en de zichtbaarheid is beperkt tot 50cm en de grond is niet zichtbaar door de mist dwz dat elke landing pure gok is. Ik heb geen idee waar ik op land en ik denk aan hoe slecht dit kan aflopen en op dat moment struikel ik en ik vlieg. Door de mist zie ik niet waarop ik zal vallen. Ik val op de borst en ipv stoppen en stabiliseren gaat het gezicht verder naar de grond toe. Ik besef dat ik met het gezicht de grond zal raken de vraag is alleen met welke deel en hoe hard? Ik raak een harde boomwortel met de onderlip en het doet enorm veel pijn. Ik blijf liggen en schreeuw het uit. Er is niemand in de buurt. Ik ben even duizelig van de pijn en ik voel met de tong of alle tanden in het gebit zitten. Ze zijn er allemaal haha. Ik voel zout in de mond en ik spuug op de grond waar de lamp het licht geeft en ik zie alleen maar bloed. Ik sta op, maar ik ben nog steeds aan het kreunen van pijn. Het parcours daalt en ik begin te rennen en ik kan niet bijkomen van de pijn. Ik bedenk dat ik na de eerste ronde van 43km zal uitstappen want deze race wil niet vlotten. Eerste verzorgingspost is op 17km en hier krijg ik te horen dat de tweede dame me heeft ingehaald, waarschijnlijk toen ik verkeerd liep. Tussen deze een tweede verzorgingspost op 30km bedenk ik me dat ik helemaal niet zal uitstappen en dat ik hier gekomen ben voor 86km en niet voor 43km en dat denken over uitstappen nergens op slaat. Ik voel minder pijn in de onderlip en ik voel me beter hierdoor al moet ik nog een keer stoppen door diarree. Misschien dat de ijskoude cola dit veroorzaakt dat weet ik niet. Leuk is anders, maar de strijdlust komt weer terug. Hoe meer er tegenzit hoe meer vastberaden ik word om 86km te finishen. Yes zo ken ik me weer. Er ligt enorm veel bagger, modder en water op de grond. Soms tot halverwege de kuit zak ik erin en ik moet hardop lachen van wat ik leuk vind om midden in de nacht te doen hahaha. Ik moet toch volledig gestoord zijn. Bij de verzorgingspost op 30km roept een vrijwilligster dat ik de eerste dame ben. Ik begrijp er niks van want bij de vorige verzorgingspost zeiden ze dat ik de tweede dame ben. Ik maak hiervan uit dat de eerste dame ook verdwaald was en dat ik haar in die actie heb ingehaald. Even wat cola drinken en snel verder. Vlak voor de finish moet ik twee keer door het water en hier bedenk ik wat ik uit de dropbag wil pakken als ik op 43km aankom en ik wil meteen aan de tweede ronde beginnen. Aan het einde van de eerste ronde stop ik nog extra batterijen in de racevest, pak ik de stokken en vertrek ik meteen. Er is niemand in de buurt en ik zeg hardop tegen me dat ik goed moet opletten dat ik niet nog een keer verkeerd loop op dezelfde plek. Afslag waar het vorige keer misging met de groep is deze keer goed gegaan. Voor de VP op 60km moet ik nog een keer het pad af vanwege de diarree. Iemand haalt me in en later bij de VP 60 blijkt het Sander Turnhout te zijn. We lopen samen verder en wisselen elkaar vaak af. Volgens mij is zijn hoofdlamp uit. Misschien is hij bewust aan het oefenen zonder het licht. Soms meen ik een zwak lichtje te zien. Zoude de batterijen op zijn? Ik vind het fijn om iemand in de buurt te hebben omdat mijn darmen onbetrouwbaar zijn. De hele onderlip is enorm groot en droog en het doet pijn van het overdreven veel opgezwollen te zijn. Voordeel van tweede ronde is dat je weet precies waar je je bevindt en dat het sneller gaan. Bij de voorlaatste VP op 73km komen Sander en ik samen aan en we vragen of er misschien wat warme thee is. Vrijwilligers halen hun eigen thermos met thee en geven het aan ons. Super lief. We bedanken en vertrekken samen. Een paar kilometer later krijg ik voor de vierde keer diarree en zie ik Sander vertrekken. Normaal haal ik hem weer bij en lopen we samen maar 8 kilometer voor de finish loop ik weer verkeerd en klooi ik zeker 10 minuten weer voordat ik op het juiste pad ben. Dan maar weer aanzetten. Sander haal ik niet meer in en ineens steek ik het water over en met natte voeten en voldaan gevoel finish ik. Ik word super enthousiast ontvangen door Hans die met een enorme glimlach en een prachtige houten medaille staat te wachten. Yes, ik wil graag deze prachtige medaille en voor deze heb ik deze keer heel hard moeten vechten. Ik denk met een BIG SMILE fuck you diarree en een bebloede en opgezwollen lip. Ik ben hier de baas en ik ben hier in charge. Dit is de mentale houding die ik van mezelf gewend ben als het in ultra’s soms tegenzit. Yes I can and Yes I do. Trots op mezelf deze nacht.

 Overheerlijke soep van pastinaak en pompoen smaakt goddelijk. Elk jaar is hier een heerlijke soep na de finish. Eerste heren zijn al een tijd binnen en mijn trailmaatje is derde op 86km geworden. Hoe fantastisch is dat? De organisatie meldt dat de prijsuitreiking plaats zal vinden meteen en dat we op de tweede dame niet gaan wachten want de tweede dame heeft nog 12km tot de finish. Eerste dames op 66km en 86k krijgen prachtige lichtgewichte (89g) windjassen van Montane. Ze zijn ROZE. WAUW! Ik zie er echt niet uit met mijn enorme lip. Gelukkig maar is het vrij donker waar de prijsuitreiking plaatsvindt hahaha. Ik trek de jas aan en het staat me super en de maat is perfect. Het is tijd hoog tijd om te gaan slapen.

Hartelijk dank!

Een enorme DANK JE WEL gaat naar deze gepassioneerde en down-to-earth organisatie en de vrijwilligers. Alles was perfect geregeld en ik heb enorm moeten afzien ivm alle ongemakken, maar juist daarom waren het genot en de voldoening nog groter. Montagne dank je wel voor de prachtige jas. Ik draag het regelmatig en het zit als gegoten. Het past perfect bij mijn vrolijke haaraccessoires. Trouwens ik heb 10 dagen na de wedstrijd last van de lip gehad en nog steeds zit een knobbel in de lip. Ik neem aan dat dit bij het proces van genezen en herstellen hoort.

Komend zomer als mijn lichaam mooi bruin wordt stuur ik een paar foto’s met losse haren in bikini want ik droom al jaren stiekem om die prachtige brunette op jullie promotie foto’s te mogen vervangen hahaha. Achtergrond vrijwilligers zoals op de foto mogen zich via en PB aanmelden hahaha. Wat mij betreft tot februari 2020, XXX

 

Leave a Reply