was successfully added to your cart.

Op de kop met mannen!

By 14 januari 2019Trailverslag

Een dame die nooit verveelt!

Wat: Drents Friese Wold Trail
Waar: Appelscha, Friesland, Nederland
Wanneer: 12.01.2019
Afstand : 45km 

Het heeft even geduurd maar hier ben ik weer. Voor mij kwam gisteren zin om weer een blog te schrijven als een aangename en welkome verrassing. Yes er komt weer ruimte voor schrijven, oog voor details, genieten, plannen maken, het leven voelen en deze prachtige nieuwkomers vervagen het verdriet, maken het klein en laten het in het verleden waar het hoort. Ik wil jullie hartelijk bedanken voor al steun, liefde, berichten, gastvrijheid, warmte en 1000 andere kleine en grote gebaren waarmee jullie me hebben geholpen en nog steeds helpen om staand te blijven. Ik sta er voor jullie en voor mij en ik sta er zo sterk en stevig dat ik mijn eerste wedstrijd van 2019 als een vent won hahaha. DANK JULLIE WEL!

Bedankt voor het respecteren van mijn verdriet en ruimte

Drents Friese Wold, Trail des Idylles en Sint Pietersbear Trail zijn 3 trails onder 50km waar ik regelmatig uitzondering voor maak want ik start het liefst niet op trails onder 50km. Waarom niet? Omdat 50 en mooi rond cijfer is. Dag van de DFW was mijn werkzaterdag maar toevallig zei een collega kort geleden als je soms op zaterdag wilt ruilen…. en ik zag hier mijn kans voor de Drents Friese Wold en heb me een week geleden ingeschreven. Dit parcours heb ik al 3-4 keer gelopen maar elke keer voelt het net zoals ik deze schoonheid voor het eerst zie. Een dame die nooit verveelt. Het parcours is afgelopen jaren veranderd maar niks aan schoonheid verloren. Integendeel. Vrijdagavond heb ik bij mijn trainer en zijn gezin heerlijk gegeten en een huisgemaakt toetje is gemaakt als voorbereiding voor de wedstrijd. Dit is een geheim recept en Ienskje zou boos zijn als ik het met jullie zou delen hahaha daarom doe ik het niet. Diepe nachtrust op het Friese platteland heeft voor een mega uitgeruste en ontspannen ochtend gezorgd aangezien de start om 10:30 uur was. Eenmaal in Appelscha halen we onze startnummers. Ik ben vandaag 490.  Het miezert, waait en is beetje frisjes. Ik breng mijn tas naar de kleedruimtes en loop daarna naar de kantine. Dit is eerste keer na de relatiebreuk dat ik in het openbaar zal starten en ik voel me beetje ongemakkelijk. Ik maak geen of vluchtig oogcontact met de omgeving en dat is zo wie ik niet ben. Ik ben bang dat iemand zal vragen hoe het gaat en misschien nog meer, maar iedereen geeft me ruimte waar ik om heb gevraagd (BEDANKT HIERVOOR! TOP!) en ik het startvak later word ik begroet door bekenden en onbekenden en ik begroet terug. Het voelt goed en het voelt thuis komen. Knuffelen en kusjes geven zoals ik het altijd doe gaat niet meer zo spontaan want ik ben bang om onverwachts in huilen te barsten en houd ik dit beetje tegen, maar het komt weer. 45km start in twee tijdvakken en ik heb geen idee wat mijn lichaam vandaag kan presteren. Het verhuizen, constant uit rugzak of dozen leven, in verschillende huizen logeren, trainen in nieuwe gebieden, spieren hierdoor aanspreken door meer hoogtemeters en fietskilometers, al lang niet op schema’s trainen doet dat ik beetje contact met mij lichaam kwijt ben. Ik zal in de eerste 10km bepalen wat ik doe in deze race.

Start en de trail

Voor de start wordt elk startnummer gescand en ik hoor mijn trainer zeggen “Ga je mee?”. Dit zetje had ik nodig. Natuurlijk ga ik mee met iemand die ik vertrouw, die mijn kunnen door en door kent en die me kan door deze EERSTE wedstrijd loodsen. We starten en ik loop met Bob en nog 2 mannen vooraan. Het miezert maar in het bos zijn we beschut pas als we op open stukken en weilanden komen heeft de wind vrij spel en worden we licht nat. Op 8km staat de eerste verzorgingspost en hier stoppen we allemaal voor een bekertje cola. Het parcours is afwisselend en loopt door verschillende bossen met fantastische singletracks. Het Canadameer staat dit jaar enorm laag, maar het is nat en glibberig overal.

       

We springen over omgevallen bomen, komen op prachtige open stukken, heidevelden, verschillende soorten bomen sieren de omgeving. Ik krijg tranen van geluk in de ogen. Ik voel me verbonden. Verbonden met de natuur en mijn sport. IK BEN! Mijn lichaam is sterk en ik voel me heerlijk. Ik weet dat ik te snel loop voor mijn doen en weet dat ik op het eind hiervoor zal boeten als de man met de hamer komt, maar nu gaat het lekker en I go with the flow op deze eenzame hoogte met mijn mannen. Rond 22km staat tweede verzorgingspost en de vrijwilligers zijn overal super enthousiast en behulpzaam. Hier stoppen we allemaal en ik neem 2 bekers bouillon en wijngums. Dit is een combi die ik niet eerder heb gehad. Ik lijk wel een zwangere vrouw wat combinatie van smaken betreft hahaha. Even testen hoe dit bevalt. Ietsje verder besluit Bob om voor de fotograaf superman te spelen hahaha. Het was even schrikken en gelukkig maar zag het val enger dan dat het echt was. Helpen opstaan en weg zijn we. Er komen nog meer singletracks, bredere paden, prachtige heide onder grote en oude bomen. Er zijn schapen en exotische runderen. Het miezert en het waait, maar dat maakt het genot niet minder.

Na de tweede verzorgingspost is onze groep uit elkaar gevallen en we lopen allemaal verder van elkaar. Jan Muller, de winnaar van 45km haalt me in en ik houd hem een tijd bij en later ontstaat een gat van 200m en hier zie ik hem in de verte en ineens verdwijnt hij. Dromerig zoals ik vaak onderweg ben loop ik hier verkeerd en na 400m neem ik beslissing om terug te keren naar het punt waar ik de lint voor het laatst zag. Hier heb ik me omgedraaid zoals ik eerste keer hier aankwam en ik zag duidelijk een lint aan de linkerkant die ik had gemist. Tijdens deze actie heeft derde man me ingehaald en ik haal hem bij. Hij vraagt me waar ik ineens vandaan kom want hij had me niet ingehaald. Dat klopt want toen ik verkeerd liep is hij voorbij gegaan. Deze man was dezelfde man waarmee ik op dit stuk vorige keer verkeerd liep. We moesten allebei om dit toeval lachen. We lopen samen naar de verzorgingspost op 35km. Kort na deze verzorgingspost komen in een gebied tussen wat heuveltjes die bedekt zijn met wat groens en lage heide en in een bocht zie ik mijn trailmaatje 2 meter voor me op een onnatuurlijke en razendsnelle manier net in een tekenfilm op zijn zij uitglijden en hij ligt. Voordat mijn hersenen tijd hadden om dit te registreren val ik op dezelfde manier en zo liggend op ons zij in opgeloste schapenpoep lachen we allebei. BAH! Mijn linker arm, been en horloge zijn rijkelijk geplakt hiermee. We staan bliksem snel op. Ik haal hem hier in en na een paar honderd meter komen we het Aekingerzand of kale duinen op voor een paar kilometer.

            

Het is hier prachtig en stil. Nog een laatste stuk door het bos, maar dit laatste stuk kronkelt en gaat op een neer. Mooie mentale oefening. Net bij alle trails zo ook bij deze komt de finish te vroeg en ineens is het afgelopen. Er zijn 3 mannen en ik van 45km binnen. Niet slecht voor iemand die vanochtend niet wist wat haar lichaam wel en niet kon presteren. Niks mis met mijn lichaam.

Finish

In 3:48:54 haal ik de finish die ook de laatste verzorgingspost is met een grote tent  en op het moment dat ik finishte begon het te gieten. Net op tijd gefinisht hahaha. Bij de finish word ik gevraagd of ik op mijn gezicht of lip gevallen ben. Nee, dat ben ik niet. Nog iemand vraagt of ik op mijn lip gevallen ben. Lichtelijk geïrriteerd zonder het te laten merken zeg ik weer nee en toen zegt een van de meisjes bij de finish dat er veel bloed net onder mijn lip zit en ze liet het op haat mobiele telefoon aan mij zien. Ik zeg:“Het ziet er niet uit” en we lachen allemaal. Het ziet er echt vies uit. Ik had aan mijn lip een korstje die ik hoogstwaarschijnlijk onbewust met de handschoen of tanden heb verwijderd en dit heeft eerst gebloed en later is het een droge en wijnrode wond geworden met een diameter van 7 millimeter. Het lijkt wel een horror trail hahaha. Kort hierna boven de grond zwevend en zingend vloog ik richting de douches. Deze 45km hebben me geen enkele moeite of vermoeidheid gekost. Dit is een goede basis voor komend seizoen en ik hoop dat ik met deze Bob heb overtuigd dat ik voor trainingsschema’s weer klaar ben ?. Ik eet bij alle trails en afstanden veel te weinig, maar vandaag heb ik het dieptepunt bereikt. Ik heb namelijk GEEN reep of gel uit het racevest gebruikt. In totaal heb ik 2 bekers cola, 2 bekers bouillon, 7 wijngums en 0.4l sportdrank op. Ik voel me verder prima onderweg en herstel daarna verloopt super daarom maak ik me geen zorgen, maar het is wel weinig.

Hartelijk dank

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers, sponsoren en fotografen bedanken voor de gastvrijheid, gezelligheid, fantastisch parcours, uitstekende organisatie en urenlang in de kou en regen staan. Dit is een van de mooiste trails die we in NL hebben. Als jullie hem niet hebben gelopen zet hem in jullie agenda voor volgend jaar en kom genieten. Als jullie hem hebben gelopen net ik kom weer want deze trail verveeld nooit. Graag kom ik volgend jaar weer. Keep doeing great work.

Leave a Reply