was successfully added to your cart.

Ik ben Grizzly109km!

By 30 oktober 2018Trailverslag

Mentaal onverwoestbaar!

Wat: Grizzly100
Waar: ‘s-Gravenvoeren, België
Wanneer: 27.10.2018
Afstand : 109km en 2400 hm/2600hm

Eerst wil ik jullie bedanken voor de liefde en steun die ik heb ontvangen tijdens de bloedarmoede en jullie enthousiasme en felicitaties nu het weer gaat zoals het hoort. Hartelijk dank hiervoor. Samen kunnen we alles!

Na deze trail weet ik zeker dat alleen nog de bloedarmoede me uit een wedstrijd kan uitschakelen en verder niks. Grizzly100 stond sinds vorig jaar op de wenslijst maar ik was ivm de bloedarmoede voor het eerst dit jaar in gelegenheid om hem te lopen. Voor mij zullen zeker bekende stukken erbij zitten aangezien ik al 4 keer de Beartrail hier heb gelopen. Omdat alle trainingen en de Trailrun Terschelling op 7. oktober zo fantastisch gingen heb ik stoute schoenen aangetrokken en me ingeschreven voor 100km. Ben ik goed voorbereid voor deze afstand? NEE. Heb ik voldoende getraind voor deze afstand? OOK NIET. Heb ik ervaring op deze afstand? MEER DAN. Let’s go dan :)! Ik weet ook dat ik meer dan ooit in rood zal lopen omdat de langste duurloop 50km was, maar ik weet dat het kan en dat ik me lekker voel. Nu nog het vervoer vinden naar en van de trail. Alles gaat soepel. Heerlijk. Zelfs het weer zal ideaal worden: bewolkt, 7 graden, droog. Een paar dagen voor de wedstrijd komt de laatste mail van de organisatie en daar zie ik dat mijn startnummer 113 is. Ik ben niet bijgelovig anders had ik nu in mijn broek gepoept hahaha.

Omgegooide koffie brengt geluk en extra werk

Dit weekend heb ik geen auto en moet het vervoer geregeld worden. Binnen een uur lukt dat ook dankzij Arnold Bredewolt en zijn gezin. Arnold gaat ook starten op 100km. We vertrekken vrijdagmiddag uit Epe en we slapen in een prachtige en authentieke B&B Joie de Vivre waar we hartelijk worden ontvangen door de eigenaar Theo. We eten samen en blijven nog even gezellig bij de heerlijke warme kachel zitten voordat we rond 22:00 uur gaan slapen. Ochtend van de wedstrijd word ik wakker voor de wekker en ik voel me prima. Ik heb zo vaak wedstrijden gelopen op alle mogelijk tijdstippen dat staartjes maken, aankleden en racevest klaar maken een deel van mij geworden is. Het lukt me ook per ongeluk om een halve kop koffie op een beige gestoffeerde stoel om te gooien. Ik baal hiervan, maar in sommige culturen brengt omgegooide koffie geluk. Proost dan op een goede race en sorry Theo en Trudy voor dit ongemak. Ik begreep dag erna dat de vlek succesvol verwijderd is wat me dan weer blij maakte.

 

Grizzly100 en de nachtmerrie

We arriveren om 05:45 uur en de start is om 06:00 uur. Mooi op tijd. Het is niet koud en ik praat met een paar lieve vrienden die ik al een tijd niet heb gezien en gesproken. Exact om 06:00 uur vertrekken we en we zullen eerste 2,5 uur in het donker lopen. Het gaat lekker en ik heb een eindtijd tussen 10 en 10,5 uur in gedachten. Er zullen 4 verzorgingsposten onderweg zijn en het is mogelijk om een dropbag af te geven voor de VP op 48km en 65km (100km komt op deze post twee keer). Ik heb de dropbag afgegeven vooral als mijn flexibele en lichte Hoka Evo Jawz minimalistisch blijkt te zijn voor deze actie (want deze schoen is gemaakt voor crossen tot 10km), dat ik de Speedcross kan aantrekken. Eerste verzorgingspost is op 25km en deze kilometers vliegen voorbij. Het parcours is afwisselend met glooiende klimmetjes en afdalingen. Stokken zijn hier overbodig. We lopen door de bossen met stenen bezaaide paden, over de akkers, singletracks, langs de weilanden. Herfst heeft het landschaap in passende keuren aangekleed.

      

Voor de tweede VP op 48km loop ik eerste keer verkeerd omdat ik was vergeten dat we na een bepaald punt niet borden maar blauwe stippen en pijlen op de grond en bomen moeten volgen. Hier verlies ik 1km. Kan gebeuren. Niks aan de hand. Vanaf verzorgingspost op 48km lopen lopers van 100km een lus van ca. 17km om terug te komen naar dezelfde VP en dan is deze voor ons op 65km. Ik loop op dit moment op een 8e plek overal en tweede dame. Meteen na de VP op 42km maak ik fout en kom ik na 3 kilometer weer op het punt waar ik al geweest ben. Niet leuk maar we gaan verdere en na 17km kom ik naar een viersprong waar blauwe stippen in drie richtingen gaan. Hier staan twee lopers die aan de lus beginnen en weten niet welke kant op ze moeten. Ze vragen het aan mij en ik wijs ze de weg. Ik vraag ze waar de verzorgingspost is en ze sturen me verkeerde kant op. Na 4 kilometer begin ik het verdacht te vinden want ik weet dat ik bijna bij de VP op 65km was en dat het niet zo lang mag duren. Ik haal lopers in en vraag ze waar ze naartoe lopen. Iedereen zegt dat ze aan de lus gestart zijn en deze lus lopen mensen twee verschillende richtingen. Ik zeg dat ik met mijn lus klaar ben en dat ik naar de VP wil. Ik besef dat ik al de VP voorbij ben maar ik weet niet hoe ik er moet komen. Ik pak de telefoon om de organisatie te bellen en mijn telefoon zegt dat ik ongeldige simkaart heb. Damn, ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt. Het lijkt een nachtmerrie. Ik vraag een loper om zijn telefoon te lenen en hij wacht netjes. Hartelijk dank hiervoor. Midden in het bos staat mijn teller op op 67km. Natuurlijk kan de organisatie niks met deze informatie. Ik word gevraagd of ik bij drielandenpunt ben. Deze heb ik al een tijd geleden gepasseerd. Ik moet terug naar daar en weer bellen. Het schijnt 1km naar drielandenpunt te zijn en ik ren als bezeten. Eenmaal hier leen ik weer telefoon van iemand en bel de organisatie. Het wordt uitgelegd hoe ik naar de VP 65km moet lopen. Bij mij is nu de lol al eraf en ik heb zin om te stoppen. Nog een poging en als ik de VP niet gauw vind kap ik ermee want de beoogde tijd haal ik door deze stomme acties niet en 3 kilometer verder sta ik op het punt waar ik al 3 keer was. Op de viersprong waar ik die twee mannen de goede weg wees was ik 100m van de VP verwijderd maar deze was niet zichtbaar van het punt waar ik stond en de mannen zeiden dat ik andere kan op moest als ik naar de VP wilde. Ik neem aan dat niemand dit expres doet. Ze waren zelf ook gedesoriënteerd. Uiteindelijk kom ik op de VP 65km aan helemaal gefrustreerd, gehaast en niet zo super vriendelijk zoals ik altijd ben. Mopper de mopper. Een vrijwilliger haalt de dropbag voor me. Terwijl ik snel een beker cola drink, wat chips en wijngums eet spreek ik me toe. Een deel van mijn wil stoppen omdat ik de tijd niet meer haal, maar de nuchtere deel van de hersenen is aan het inventariseren: Ben ik moe? NEE. Ben ik ruim voor de tijdlimieten? JAAAAA. Wat houdt me tegen om niet door te gaan? FRUSTRATIE, IRRITATIE EN DAT IK LAAT BEN. Zijn dit de redenen om te stoppen? NEE, ABSOLUUT NIET. Ik haal uit de rugzak de hoofdlamp en jas en stop het in de dropbag. Komende 35km moet ik deze extra 9km goed zien te maken en dan moet ik met zo weinig mogelijk spullen vertrekken. Deze inventarisatie duurt 2 minuten. Beslissing is genomen en ik vertrek vastberaden en kalm.

         

Volgens mij zijn de meeste hoogtemeters in de eerste 50km gemaakt. Het parcours blijft afwisselend en prachtig. Brede paden, singletracks, door het gras, bossen, langs prachtige dorpen, over akkers, langs hoge varens, kastelen, boerderijen. De zon schijnt inmiddels en de uitzichten over glooiende landschappen zijn prachtig. Er liggen veel gele en roest gekleurde bladeren op de grond. De kleuren veranderen steeds. Het is een vuurwerk van groen, goudgeel, roest, bruin. Herfst op zijn best en droogst. Ik geniet met alle zintuigen. Inmiddels voel ik in mijn benen dat ik mijn best doe om de schade van 9km te beperken.

Ik haal veel mensen in en ineens ben ik bij de laatste VP op 87km helemaal happy (zie de foto). De prijsuitreiking is om 17:00 uur en ik zal 2-3km te kort komen. Ren nog sneller ren. Ik herken het parcours van de Beartrail 58km en ik weet dat ik in de laatste daling naar de finish ben. Het liefst wil ik nog Raymond bellen om te zeggen dat ik een kwartier te laat zal zijn en of ze op mij willen wachten met de prijsuitreiking, maar mijn telefoon doet het niet. Laat me alsjeblieft ontwaken uit deze slechte droom hahaha. Ik weet niet of ik nog steeds tweede dame ben of heeft derde dame me ingehaald tijdens mijn dwalingen. Ik hoor de finish en in de laatste bocht zie ik het ook. Yes, ik ben er. Ik heb weer aan mezelf bewezen dat ik mentaal ijzersterk ben. Dit is de beste wat een ultraloper kan hebben. Dit brengt je naar de finish als het lichaam geen zin meer heeft. Nog een paar meter en ik hoor de speaker zeggen dat ik tweede dame ben. OH, SHIT ik wist toch mijn tweede plek te behouden. Wat fantastisch.

 

Ik finish na 11:17:23 en mijn gps laat 109km zien. OK, ik ben 45minuten tot 1 uur later dan gewenst, maar deze vertraging kan ik door die 9km aan mezelf uitleggen. Er zat voor mij vandaag makkelijk de beoogde tijd in. Dit was de beste strijd ooit tegen mezelf. Ik loop nooit buiten mijn    comfortzone maar vandaag dus wel en dat is uitstekend bevallen.

          

Hartelijk dank!

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers, fotografen en sponsoren bedanken voor een fantastische dag, prachtig parcours, gastvrijheid en enthousiasme. Ondanks kleine ongemakken heb ik ENORM genoten en ben ik super bij met hoe ik me heb herpakt. Een bijzondere dank gaan naar Arnold Bredewolt en zijn gezin die enorm gastvrij en lief voor mij geweest zijn. Trudy en Theo bedankt voor het schoonmaken van de stoel. Wat mij betreft tot volgend jaar weer, XXX

Wat brengt mij naar de finish?

Hoka Evo Jawz  schoenen
Instinict Evolution  racevest
Maurten sportdrank en gel + zelfgemaakte repen
Sziols sportbril
Ndure drinksystemen
Liefde voor mijn sport, veel zin en doorzettingsvermogen. Enjoy your day and see you soon.

Hoka, Sziols, Ndure, Evolution zijn verkrijgbaar via Stellatoyou en te bestellen via info@stellatoyou.nl. Maurten koop ik bij Rin2Day in Zwolle.

Join the discussion 2 Comments

Leave a Reply