was successfully added to your cart.
Category

Trailverslag

After dark skills

By | Trailverslag | No Comments

Fuck you diarree en een bebloede en opgezwollen lip!

Wat: From Dusk Till Dawn Nachttrail
Waar: Villers-Sainte-Gertrude, België
Wanneer: 02.02.2019
Afstand : 86km 

Alweer de derde editie van een van de weinige nachttrails waar we de nachtvaardigheden kunnen oefenen. Ik vind het heerlijk om zo vroeg in het jaar aan 86km te starten en net zoveel op de oren als ogen te moeten vertrouwen. Het is prachtig om zich in the big dark urenlang te verliezen, het koud te hebben en constant nattigheid en modder te stampen. Hier worden we mentaal van sterker. 

Avontuurlijk en vaag overkomend start

Zaterdagmiddag stap ik in Zwolle in de trein naar Cuijk. Vanuit Cuijk rijd ik mee met mijn trailmaatje naar de From Dusk Till Dawn trail in België. In de trein tussen Nijmegen en Cuijk zit ik te schrijven en ik ben zo diep in mijn schrijven dat ik niet normaal uit woorden kan komen en het gesprek voeren als een andere trailloper die tegenover mij zit me aanspreekt. Nog erger ik weet dat ik deze trailloper eerder heb gezien maar ik weet niet waar. Wat een nachtmerrie. Ik doe mijn best om om te schakelen maar het lukt me niet echt. Veel wat ik zeg kom afwezig en vaag over hahaha. Gelukkig maar was het stuk tussen Nijmegen en Cuijk kort. Eenmaal in de auto en net buiten Cuijk op de snelweg maakt auto raar geluid. Twee schroeven aan het linker wiel aan de voorkant zitten los. We kunnen niet van de snelweg af en beslissen op de snelweg de schroeven vast te zetten. Gekkenwerk maar het kan niet anders. Het avontuur begint al in Cuijk hahaha. Gelukkig maar zijn we allebei koele kikkers, we houden van behoorlijk wat risico’s nemen en we blijven kalm in allerlei gekke situaties. Het probleem is gauw opgelost en we rijden verder. Het miezert en hoe dichterbij België we komen hoe witter het wordt en er ligt overal sneeuw. We arriveren mooi op tijd rond 16:00 uur en de nachttrail start om 17:31 uur. Eerst de organisatie begroeten (hier word ik altijd als een familielid ontvangen), startnummers ophalen en een bed uitzoeken want hier is het ook mogelijk om te overnachten wat natuurlijk zeer welkom is als je midden in de nacht finisht. Kleding aantrekken, racevest klaarmaken en ik kies voor de nieuwe gele strikjes met stipjes. Ik heb altijd bij me 2 á 3 verschillende kleuren in het geval dat ik me bedenk.

De nachttrail

Korte briefing start om 17:20 uur in het startvak. Het is nog net daglicht en iedereen heeft de hoofdlamp al om. Ik begrijp dat er twee verzorgingsposten zijn op 17km en 30km. Het is warmer dat vorig jaar, maar ook veel natter en modderiger op de grond. Er ligt sneeuw overal en het is aan het dooien. Tempratuur na middernacht zal rond -2 graden worden. Valt mee. 86km en 43km afstanden starten samen om 17:31 uur. Er zijn nog 14km, 23km en 66km afstanden. Zoals altijd ren ik mijn race, daag ik me flink uit en strijd ik tegen mezelf. Deze keer heb ik zelfs een tracker aan mijn racevest. Afgelopen twee keren heb ik deze geweigerd omdat een tracker dat stuk avontuur bij mij wegneemt en omdat ik van mening ben dat dit mijn race, mijn avontuur en mijn uitdaging is en dat mensen die buiten de race zijn niks aangaat waar ik me  24/7 op het parcours exact bevind, hoe snel ik loop en waar ik stop. Omdat organisatie twee afgelopen keren in mijn wens meeging heb ik deze keer besloten om een keer met de tracker te lopen als gebaar van dankbaarheid dat ze me regelmatig mijn eigen gang laten gaan. Tracker wordt met de tape vastgeplakt aan de buitenkant van de rugzak op de schouder. Omdat mijn racevest altijd strak zit want ik heb een hekel aan racvesten die heen en weer op de rug bewegen heb ik het vermoeden dat de tape mijn sleutelbeen zal irriteren, maar dat kan ik niet zeker weten zonder het geprobeerd te hebben. 86km en 43km vertrekken tegelijkertijd daarom weet ik niet hoeveel dames op mijn afstand lopen.

 

      

We vertrekken ietsje na 17:30 uur en 15 minuten later gaat de hoofdlamp aan. Er ligt sneeuw die aan het dooien is. Vorig jaar was alles bevroren, het was -7 graden, het sneeuwde en waaide en het was koud. Dit jaar is het warmer en er is VEEEEEEL modder en nattigheid op de grond. Dit parcours is mijn oude bekende en ik merk dat ik niet zo gemotiveerd ben om mezelf uit te dagen zoals ik het normaal ben. Het is ook niet vreemd als je hele leven op zijn kop staat, als je steeds verhuist en uit de rugzak leeft. Ik vind het knap dat ik überhaupt nog kan opbrengen om te trainen en lopen. Voor de eerste verzorgingspost loop ik achter een paar mannen die markering hebben gemist. Het duurt ca. 10 minuten voordat we weer op het juiste pad zijn. Mijn buik rommelt en ik krijg diarree. Geweldig. Ineens wordt het mistig en de zichtbaarheid is beperkt tot 50cm en de grond is niet zichtbaar door de mist dwz dat elke landing pure gok is. Ik heb geen idee waar ik op land en ik denk aan hoe slecht dit kan aflopen en op dat moment struikel ik en ik vlieg. Door de mist zie ik niet waarop ik zal vallen. Ik val op de borst en ipv stoppen en stabiliseren gaat het gezicht verder naar de grond toe. Ik besef dat ik met het gezicht de grond zal raken de vraag is alleen met welke deel en hoe hard? Ik raak een harde boomwortel met de onderlip en het doet enorm veel pijn. Ik blijf liggen en schreeuw het uit. Er is niemand in de buurt. Ik ben even duizelig van de pijn en ik voel met de tong of alle tanden in het gebit zitten. Ze zijn er allemaal haha. Ik voel zout in de mond en ik spuug op de grond waar de lamp het licht geeft en ik zie alleen maar bloed. Ik sta op, maar ik ben nog steeds aan het kreunen van pijn. Het parcours daalt en ik begin te rennen en ik kan niet bijkomen van de pijn. Ik bedenk dat ik na de eerste ronde van 43km zal uitstappen want deze race wil niet vlotten. Eerste verzorgingspost is op 17km en hier krijg ik te horen dat de tweede dame me heeft ingehaald, waarschijnlijk toen ik verkeerd liep. Tussen deze een tweede verzorgingspost op 30km bedenk ik me dat ik helemaal niet zal uitstappen en dat ik hier gekomen ben voor 86km en niet voor 43km en dat denken over uitstappen nergens op slaat. Ik voel minder pijn in de onderlip en ik voel me beter hierdoor al moet ik nog een keer stoppen door diarree. Misschien dat de ijskoude cola dit veroorzaakt dat weet ik niet. Leuk is anders, maar de strijdlust komt weer terug. Hoe meer er tegenzit hoe meer vastberaden ik word om 86km te finishen. Yes zo ken ik me weer. Er ligt enorm veel bagger, modder en water op de grond. Soms tot halverwege de kuit zak ik erin en ik moet hardop lachen van wat ik leuk vind om midden in de nacht te doen hahaha. Ik moet toch volledig gestoord zijn. Bij de verzorgingspost op 30km roept een vrijwilligster dat ik de eerste dame ben. Ik begrijp er niks van want bij de vorige verzorgingspost zeiden ze dat ik de tweede dame ben. Ik maak hiervan uit dat de eerste dame ook verdwaald was en dat ik haar in die actie heb ingehaald. Even wat cola drinken en snel verder. Vlak voor de finish moet ik twee keer door het water en hier bedenk ik wat ik uit de dropbag wil pakken als ik op 43km aankom en ik wil meteen aan de tweede ronde beginnen. Aan het einde van de eerste ronde stop ik nog extra batterijen in de racevest, pak ik de stokken en vertrek ik meteen. Er is niemand in de buurt en ik zeg hardop tegen me dat ik goed moet opletten dat ik niet nog een keer verkeerd loop op dezelfde plek. Afslag waar het vorige keer misging met de groep is deze keer goed gegaan. Voor de VP op 60km moet ik nog een keer het pad af vanwege de diarree. Iemand haalt me in en later bij de VP 60 blijkt het Sander Turnhout te zijn. We lopen samen verder en wisselen elkaar vaak af. Volgens mij is zijn hoofdlamp uit. Misschien is hij bewust aan het oefenen zonder het licht. Soms meen ik een zwak lichtje te zien. Zoude de batterijen op zijn? Ik vind het fijn om iemand in de buurt te hebben omdat mijn darmen onbetrouwbaar zijn. De hele onderlip is enorm groot en droog en het doet pijn van het overdreven veel opgezwollen te zijn. Voordeel van tweede ronde is dat je weet precies waar je je bevindt en dat het sneller gaan. Bij de voorlaatste VP op 73km komen Sander en ik samen aan en we vragen of er misschien wat warme thee is. Vrijwilligers halen hun eigen thermos met thee en geven het aan ons. Super lief. We bedanken en vertrekken samen. Een paar kilometer later krijg ik voor de vierde keer diarree en zie ik Sander vertrekken. Normaal haal ik hem weer bij en lopen we samen maar 8 kilometer voor de finish loop ik weer verkeerd en klooi ik zeker 10 minuten weer voordat ik op het juiste pad ben. Dan maar weer aanzetten. Sander haal ik niet meer in en ineens steek ik het water over en met natte voeten en voldaan gevoel finish ik. Ik word super enthousiast ontvangen door Hans die met een enorme glimlach en een prachtige houten medaille staat te wachten. Yes, ik wil graag deze prachtige medaille en voor deze heb ik deze keer heel hard moeten vechten. Ik denk met een BIG SMILE fuck you diarree en een bebloede en opgezwollen lip. Ik ben hier de baas en ik ben hier in charge. Dit is de mentale houding die ik van mezelf gewend ben als het in ultra’s soms tegenzit. Yes I can and Yes I do. Trots op mezelf deze nacht.

 Overheerlijke soep van pastinaak en pompoen smaakt goddelijk. Elk jaar is hier een heerlijke soep na de finish. Eerste heren zijn al een tijd binnen en mijn trailmaatje is derde op 86km geworden. Hoe fantastisch is dat? De organisatie meldt dat de prijsuitreiking plaats zal vinden meteen en dat we op de tweede dame niet gaan wachten want de tweede dame heeft nog 12km tot de finish. Eerste dames op 66km en 86k krijgen prachtige lichtgewichte (89g) windjassen van Montane. Ze zijn ROZE. WAUW! Ik zie er echt niet uit met mijn enorme lip. Gelukkig maar is het vrij donker waar de prijsuitreiking plaatsvindt hahaha. Ik trek de jas aan en het staat me super en de maat is perfect. Het is tijd hoog tijd om te gaan slapen.

Hartelijk dank!

Een enorme DANK JE WEL gaat naar deze gepassioneerde en down-to-earth organisatie en de vrijwilligers. Alles was perfect geregeld en ik heb enorm moeten afzien ivm alle ongemakken, maar juist daarom waren het genot en de voldoening nog groter. Montagne dank je wel voor de prachtige jas. Ik draag het regelmatig en het zit als gegoten. Het past perfect bij mijn vrolijke haaraccessoires. Trouwens ik heb 10 dagen na de wedstrijd last van de lip gehad en nog steeds zit een knobbel in de lip. Ik neem aan dat dit bij het proces van genezen en herstellen hoort.

Komend zomer als mijn lichaam mooi bruin wordt stuur ik een paar foto’s met losse haren in bikini want ik droom al jaren stiekem om die prachtige brunette op jullie promotie foto’s te mogen vervangen hahaha. Achtergrond vrijwilligers zoals op de foto mogen zich via en PB aanmelden hahaha. Wat mij betreft tot februari 2020, XXX

 

Op de kop met mannen!

By | Trailverslag | No Comments

Een dame die nooit verveelt!

Wat: Drents Friese Wold Trail
Waar: Appelscha, Friesland, Nederland
Wanneer: 12.01.2019
Afstand : 45km 

Het heeft even geduurd maar hier ben ik weer. Voor mij kwam gisteren zin om weer een blog te schrijven als een aangename en welkome verrassing. Yes er komt weer ruimte voor schrijven, oog voor details, genieten, plannen maken, het leven voelen en deze prachtige nieuwkomers vervagen het verdriet, maken het klein en laten het in het verleden waar het hoort. Ik wil jullie hartelijk bedanken voor al steun, liefde, berichten, gastvrijheid, warmte en 1000 andere kleine en grote gebaren waarmee jullie me hebben geholpen en nog steeds helpen om staand te blijven. Ik sta er voor jullie en voor mij en ik sta er zo sterk en stevig dat ik mijn eerste wedstrijd van 2019 als een vent won hahaha. DANK JULLIE WEL!

Bedankt voor het respecteren van mijn verdriet en ruimte

Drents Friese Wold, Trail des Idylles en Sint Pietersbear Trail zijn 3 trails onder 50km waar ik regelmatig uitzondering voor maak want ik start het liefst niet op trails onder 50km. Waarom niet? Omdat 50 en mooi rond cijfer is. Dag van de DFW was mijn werkzaterdag maar toevallig zei een collega kort geleden als je soms op zaterdag wilt ruilen…. en ik zag hier mijn kans voor de Drents Friese Wold en heb me een week geleden ingeschreven. Dit parcours heb ik al 3-4 keer gelopen maar elke keer voelt het net zoals ik deze schoonheid voor het eerst zie. Een dame die nooit verveelt. Het parcours is afgelopen jaren veranderd maar niks aan schoonheid verloren. Integendeel. Vrijdagavond heb ik bij mijn trainer en zijn gezin heerlijk gegeten en een huisgemaakt toetje is gemaakt als voorbereiding voor de wedstrijd. Dit is een geheim recept en Ienskje zou boos zijn als ik het met jullie zou delen hahaha daarom doe ik het niet. Diepe nachtrust op het Friese platteland heeft voor een mega uitgeruste en ontspannen ochtend gezorgd aangezien de start om 10:30 uur was. Eenmaal in Appelscha halen we onze startnummers. Ik ben vandaag 490.  Het miezert, waait en is beetje frisjes. Ik breng mijn tas naar de kleedruimtes en loop daarna naar de kantine. Dit is eerste keer na de relatiebreuk dat ik in het openbaar zal starten en ik voel me beetje ongemakkelijk. Ik maak geen of vluchtig oogcontact met de omgeving en dat is zo wie ik niet ben. Ik ben bang dat iemand zal vragen hoe het gaat en misschien nog meer, maar iedereen geeft me ruimte waar ik om heb gevraagd (BEDANKT HIERVOOR! TOP!) en ik het startvak later word ik begroet door bekenden en onbekenden en ik begroet terug. Het voelt goed en het voelt thuis komen. Knuffelen en kusjes geven zoals ik het altijd doe gaat niet meer zo spontaan want ik ben bang om onverwachts in huilen te barsten en houd ik dit beetje tegen, maar het komt weer. 45km start in twee tijdvakken en ik heb geen idee wat mijn lichaam vandaag kan presteren. Het verhuizen, constant uit rugzak of dozen leven, in verschillende huizen logeren, trainen in nieuwe gebieden, spieren hierdoor aanspreken door meer hoogtemeters en fietskilometers, al lang niet op schema’s trainen doet dat ik beetje contact met mij lichaam kwijt ben. Ik zal in de eerste 10km bepalen wat ik doe in deze race.

Start en de trail

Voor de start wordt elk startnummer gescand en ik hoor mijn trainer zeggen “Ga je mee?”. Dit zetje had ik nodig. Natuurlijk ga ik mee met iemand die ik vertrouw, die mijn kunnen door en door kent en die me kan door deze EERSTE wedstrijd loodsen. We starten en ik loop met Bob en nog 2 mannen vooraan. Het miezert maar in het bos zijn we beschut pas als we op open stukken en weilanden komen heeft de wind vrij spel en worden we licht nat. Op 8km staat de eerste verzorgingspost en hier stoppen we allemaal voor een bekertje cola. Het parcours is afwisselend en loopt door verschillende bossen met fantastische singletracks. Het Canadameer staat dit jaar enorm laag, maar het is nat en glibberig overal.

       

We springen over omgevallen bomen, komen op prachtige open stukken, heidevelden, verschillende soorten bomen sieren de omgeving. Ik krijg tranen van geluk in de ogen. Ik voel me verbonden. Verbonden met de natuur en mijn sport. IK BEN! Mijn lichaam is sterk en ik voel me heerlijk. Ik weet dat ik te snel loop voor mijn doen en weet dat ik op het eind hiervoor zal boeten als de man met de hamer komt, maar nu gaat het lekker en I go with the flow op deze eenzame hoogte met mijn mannen. Rond 22km staat tweede verzorgingspost en de vrijwilligers zijn overal super enthousiast en behulpzaam. Hier stoppen we allemaal en ik neem 2 bekers bouillon en wijngums. Dit is een combi die ik niet eerder heb gehad. Ik lijk wel een zwangere vrouw wat combinatie van smaken betreft hahaha. Even testen hoe dit bevalt. Ietsje verder besluit Bob om voor de fotograaf superman te spelen hahaha. Het was even schrikken en gelukkig maar zag het val enger dan dat het echt was. Helpen opstaan en weg zijn we. Er komen nog meer singletracks, bredere paden, prachtige heide onder grote en oude bomen. Er zijn schapen en exotische runderen. Het miezert en het waait, maar dat maakt het genot niet minder.

Na de tweede verzorgingspost is onze groep uit elkaar gevallen en we lopen allemaal verder van elkaar. Jan Muller, de winnaar van 45km haalt me in en ik houd hem een tijd bij en later ontstaat een gat van 200m en hier zie ik hem in de verte en ineens verdwijnt hij. Dromerig zoals ik vaak onderweg ben loop ik hier verkeerd en na 400m neem ik beslissing om terug te keren naar het punt waar ik de lint voor het laatst zag. Hier heb ik me omgedraaid zoals ik eerste keer hier aankwam en ik zag duidelijk een lint aan de linkerkant die ik had gemist. Tijdens deze actie heeft derde man me ingehaald en ik haal hem bij. Hij vraagt me waar ik ineens vandaan kom want hij had me niet ingehaald. Dat klopt want toen ik verkeerd liep is hij voorbij gegaan. Deze man was dezelfde man waarmee ik op dit stuk vorige keer verkeerd liep. We moesten allebei om dit toeval lachen. We lopen samen naar de verzorgingspost op 35km. Kort na deze verzorgingspost komen in een gebied tussen wat heuveltjes die bedekt zijn met wat groens en lage heide en in een bocht zie ik mijn trailmaatje 2 meter voor me op een onnatuurlijke en razendsnelle manier net in een tekenfilm op zijn zij uitglijden en hij ligt. Voordat mijn hersenen tijd hadden om dit te registreren val ik op dezelfde manier en zo liggend op ons zij in opgeloste schapenpoep lachen we allebei. BAH! Mijn linker arm, been en horloge zijn rijkelijk geplakt hiermee. We staan bliksem snel op. Ik haal hem hier in en na een paar honderd meter komen we het Aekingerzand of kale duinen op voor een paar kilometer.

            

Het is hier prachtig en stil. Nog een laatste stuk door het bos, maar dit laatste stuk kronkelt en gaat op een neer. Mooie mentale oefening. Net bij alle trails zo ook bij deze komt de finish te vroeg en ineens is het afgelopen. Er zijn 3 mannen en ik van 45km binnen. Niet slecht voor iemand die vanochtend niet wist wat haar lichaam wel en niet kon presteren. Niks mis met mijn lichaam.

Finish

In 3:48:54 haal ik de finish die ook de laatste verzorgingspost is met een grote tent  en op het moment dat ik finishte begon het te gieten. Net op tijd gefinisht hahaha. Bij de finish word ik gevraagd of ik op mijn gezicht of lip gevallen ben. Nee, dat ben ik niet. Nog iemand vraagt of ik op mijn lip gevallen ben. Lichtelijk geïrriteerd zonder het te laten merken zeg ik weer nee en toen zegt een van de meisjes bij de finish dat er veel bloed net onder mijn lip zit en ze liet het op haat mobiele telefoon aan mij zien. Ik zeg:“Het ziet er niet uit” en we lachen allemaal. Het ziet er echt vies uit. Ik had aan mijn lip een korstje die ik hoogstwaarschijnlijk onbewust met de handschoen of tanden heb verwijderd en dit heeft eerst gebloed en later is het een droge en wijnrode wond geworden met een diameter van 7 millimeter. Het lijkt wel een horror trail hahaha. Kort hierna boven de grond zwevend en zingend vloog ik richting de douches. Deze 45km hebben me geen enkele moeite of vermoeidheid gekost. Dit is een goede basis voor komend seizoen en ik hoop dat ik met deze Bob heb overtuigd dat ik voor trainingsschema’s weer klaar ben 😊. Ik eet bij alle trails en afstanden veel te weinig, maar vandaag heb ik het dieptepunt bereikt. Ik heb namelijk GEEN reep of gel uit het racevest gebruikt. In totaal heb ik 2 bekers cola, 2 bekers bouillon, 7 wijngums en 0.4l sportdrank op. Ik voel me verder prima onderweg en herstel daarna verloopt super daarom maak ik me geen zorgen, maar het is wel weinig.

Hartelijk dank

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers, sponsoren en fotografen bedanken voor de gastvrijheid, gezelligheid, fantastisch parcours, uitstekende organisatie en urenlang in de kou en regen staan. Dit is een van de mooiste trails die we in NL hebben. Als jullie hem niet hebben gelopen zet hem in jullie agenda voor volgend jaar en kom genieten. Als jullie hem hebben gelopen net ik kom weer want deze trail verveeld nooit. Graag kom ik volgend jaar weer. Keep doeing great work.

Ik ben Grizzly109km!

By | Trailverslag | 2 Comments

Mentaal onverwoestbaar!

Wat: Grizzly100
Waar: ‘s-Gravenvoeren, België
Wanneer: 27.10.2018
Afstand : 109km en 2400 hm/2600hm

Eerst wil ik jullie bedanken voor de liefde en steun die ik heb ontvangen tijdens de bloedarmoede en jullie enthousiasme en felicitaties nu het weer gaat zoals het hoort. Hartelijk dank hiervoor. Samen kunnen we alles!

Na deze trail weet ik zeker dat alleen nog de bloedarmoede me uit een wedstrijd kan uitschakelen en verder niks. Grizzly100 stond sinds vorig jaar op de wenslijst maar ik was ivm de bloedarmoede voor het eerst dit jaar in gelegenheid om hem te lopen. Voor mij zullen zeker bekende stukken erbij zitten aangezien ik al 4 keer de Beartrail hier heb gelopen. Omdat alle trainingen en de Trailrun Terschelling op 7. oktober zo fantastisch gingen heb ik stoute schoenen aangetrokken en me ingeschreven voor 100km. Ben ik goed voorbereid voor deze afstand? NEE. Heb ik voldoende getraind voor deze afstand? OOK NIET. Heb ik ervaring op deze afstand? MEER DAN. Let’s go dan :)! Ik weet ook dat ik meer dan ooit in rood zal lopen omdat de langste duurloop 50km was, maar ik weet dat het kan en dat ik me lekker voel. Nu nog het vervoer vinden naar en van de trail. Alles gaat soepel. Heerlijk. Zelfs het weer zal ideaal worden: bewolkt, 7 graden, droog. Een paar dagen voor de wedstrijd komt de laatste mail van de organisatie en daar zie ik dat mijn startnummer 113 is. Ik ben niet bijgelovig anders had ik nu in mijn broek gepoept hahaha.

Omgegooide koffie brengt geluk en extra werk

Dit weekend heb ik geen auto en moet het vervoer geregeld worden. Binnen een uur lukt dat ook dankzij Arnold Bredewolt en zijn gezin. Arnold gaat ook starten op 100km. We vertrekken vrijdagmiddag uit Epe en we slapen in een prachtige en authentieke B&B Joie de Vivre waar we hartelijk worden ontvangen door de eigenaar Theo. We eten samen en blijven nog even gezellig bij de heerlijke warme kachel zitten voordat we rond 22:00 uur gaan slapen. Ochtend van de wedstrijd word ik wakker voor de wekker en ik voel me prima. Ik heb zo vaak wedstrijden gelopen op alle mogelijk tijdstippen dat staartjes maken, aankleden en racevest klaar maken een deel van mij geworden is. Het lukt me ook per ongeluk om een halve kop koffie op een beige gestoffeerde stoel om te gooien. Ik baal hiervan, maar in sommige culturen brengt omgegooide koffie geluk. Proost dan op een goede race en sorry Theo en Trudy voor dit ongemak. Ik begreep dag erna dat de vlek succesvol verwijderd is wat me dan weer blij maakte.

 

Grizzly100 en de nachtmerrie

We arriveren om 05:45 uur en de start is om 06:00 uur. Mooi op tijd. Het is niet koud en ik praat met een paar lieve vrienden die ik al een tijd niet heb gezien en gesproken. Exact om 06:00 uur vertrekken we en we zullen eerste 2,5 uur in het donker lopen. Het gaat lekker en ik heb een eindtijd tussen 10 en 10,5 uur in gedachten. Er zullen 4 verzorgingsposten onderweg zijn en het is mogelijk om een dropbag af te geven voor de VP op 48km en 65km (100km komt op deze post twee keer). Ik heb de dropbag afgegeven vooral als mijn flexibele en lichte Hoka Evo Jawz minimalistisch blijkt te zijn voor deze actie (want deze schoen is gemaakt voor crossen tot 10km), dat ik de Speedcross kan aantrekken. Eerste verzorgingspost is op 25km en deze kilometers vliegen voorbij. Het parcours is afwisselend met glooiende klimmetjes en afdalingen. Stokken zijn hier overbodig. We lopen door de bossen met stenen bezaaide paden, over de akkers, singletracks, langs de weilanden. Herfst heeft het landschaap in passende keuren aangekleed.

      

Voor de tweede VP op 48km loop ik eerste keer verkeerd omdat ik was vergeten dat we na een bepaald punt niet borden maar blauwe stippen en pijlen op de grond en bomen moeten volgen. Hier verlies ik 1km. Kan gebeuren. Niks aan de hand. Vanaf verzorgingspost op 48km lopen lopers van 100km een lus van ca. 17km om terug te komen naar dezelfde VP en dan is deze voor ons op 65km. Ik loop op dit moment op een 8e plek overal en tweede dame. Meteen na de VP op 42km maak ik fout en kom ik na 3 kilometer weer op het punt waar ik al geweest ben. Niet leuk maar we gaan verdere en na 17km kom ik naar een viersprong waar blauwe stippen in drie richtingen gaan. Hier staan twee lopers die aan de lus beginnen en weten niet welke kant op ze moeten. Ze vragen het aan mij en ik wijs ze de weg. Ik vraag ze waar de verzorgingspost is en ze sturen me verkeerde kant op. Na 4 kilometer begin ik het verdacht te vinden want ik weet dat ik bijna bij de VP op 65km was en dat het niet zo lang mag duren. Ik haal lopers in en vraag ze waar ze naartoe lopen. Iedereen zegt dat ze aan de lus gestart zijn en deze lus lopen mensen twee verschillende richtingen. Ik zeg dat ik met mijn lus klaar ben en dat ik naar de VP wil. Ik besef dat ik al de VP voorbij ben maar ik weet niet hoe ik er moet komen. Ik pak de telefoon om de organisatie te bellen en mijn telefoon zegt dat ik ongeldige simkaart heb. Damn, ik heb dit nog nooit eerder meegemaakt. Het lijkt een nachtmerrie. Ik vraag een loper om zijn telefoon te lenen en hij wacht netjes. Hartelijk dank hiervoor. Midden in het bos staat mijn teller op op 67km. Natuurlijk kan de organisatie niks met deze informatie. Ik word gevraagd of ik bij drielandenpunt ben. Deze heb ik al een tijd geleden gepasseerd. Ik moet terug naar daar en weer bellen. Het schijnt 1km naar drielandenpunt te zijn en ik ren als bezeten. Eenmaal hier leen ik weer telefoon van iemand en bel de organisatie. Het wordt uitgelegd hoe ik naar de VP 65km moet lopen. Bij mij is nu de lol al eraf en ik heb zin om te stoppen. Nog een poging en als ik de VP niet gauw vind kap ik ermee want de beoogde tijd haal ik door deze stomme acties niet en 3 kilometer verder sta ik op het punt waar ik al 3 keer was. Op de viersprong waar ik die twee mannen de goede weg wees was ik 100m van de VP verwijderd maar deze was niet zichtbaar van het punt waar ik stond en de mannen zeiden dat ik andere kan op moest als ik naar de VP wilde. Ik neem aan dat niemand dit expres doet. Ze waren zelf ook gedesoriënteerd. Uiteindelijk kom ik op de VP 65km aan helemaal gefrustreerd, gehaast en niet zo super vriendelijk zoals ik altijd ben. Mopper de mopper. Een vrijwilliger haalt de dropbag voor me. Terwijl ik snel een beker cola drink, wat chips en wijngums eet spreek ik me toe. Een deel van mijn wil stoppen omdat ik de tijd niet meer haal, maar de nuchtere deel van de hersenen is aan het inventariseren: Ben ik moe? NEE. Ben ik ruim voor de tijdlimieten? JAAAAA. Wat houdt me tegen om niet door te gaan? FRUSTRATIE, IRRITATIE EN DAT IK LAAT BEN. Zijn dit de redenen om te stoppen? NEE, ABSOLUUT NIET. Ik haal uit de rugzak de hoofdlamp en jas en stop het in de dropbag. Komende 35km moet ik deze extra 9km goed zien te maken en dan moet ik met zo weinig mogelijk spullen vertrekken. Deze inventarisatie duurt 2 minuten. Beslissing is genomen en ik vertrek vastberaden en kalm.

         

Volgens mij zijn de meeste hoogtemeters in de eerste 50km gemaakt. Het parcours blijft afwisselend en prachtig. Brede paden, singletracks, door het gras, bossen, langs prachtige dorpen, over akkers, langs hoge varens, kastelen, boerderijen. De zon schijnt inmiddels en de uitzichten over glooiende landschappen zijn prachtig. Er liggen veel gele en roest gekleurde bladeren op de grond. De kleuren veranderen steeds. Het is een vuurwerk van groen, goudgeel, roest, bruin. Herfst op zijn best en droogst. Ik geniet met alle zintuigen. Inmiddels voel ik in mijn benen dat ik mijn best doe om de schade van 9km te beperken.

Ik haal veel mensen in en ineens ben ik bij de laatste VP op 87km helemaal happy (zie de foto). De prijsuitreiking is om 17:00 uur en ik zal 2-3km te kort komen. Ren nog sneller ren. Ik herken het parcours van de Beartrail 58km en ik weet dat ik in de laatste daling naar de finish ben. Het liefst wil ik nog Raymond bellen om te zeggen dat ik een kwartier te laat zal zijn en of ze op mij willen wachten met de prijsuitreiking, maar mijn telefoon doet het niet. Laat me alsjeblieft ontwaken uit deze slechte droom hahaha. Ik weet niet of ik nog steeds tweede dame ben of heeft derde dame me ingehaald tijdens mijn dwalingen. Ik hoor de finish en in de laatste bocht zie ik het ook. Yes, ik ben er. Ik heb weer aan mezelf bewezen dat ik mentaal ijzersterk ben. Dit is de beste wat een ultraloper kan hebben. Dit brengt je naar de finish als het lichaam geen zin meer heeft. Nog een paar meter en ik hoor de speaker zeggen dat ik tweede dame ben. OH, SHIT ik wist toch mijn tweede plek te behouden. Wat fantastisch.

 

Ik finish na 11:17:23 en mijn gps laat 109km zien. OK, ik ben 45minuten tot 1 uur later dan gewenst, maar deze vertraging kan ik door die 9km aan mezelf uitleggen. Er zat voor mij vandaag makkelijk de beoogde tijd in. Dit was de beste strijd ooit tegen mezelf. Ik loop nooit buiten mijn    comfortzone maar vandaag dus wel en dat is uitstekend bevallen.

          

Hartelijk dank!

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers, fotografen en sponsoren bedanken voor een fantastische dag, prachtig parcours, gastvrijheid en enthousiasme. Ondanks kleine ongemakken heb ik ENORM genoten en ben ik super bij met hoe ik me heb herpakt. Een bijzondere dank gaan naar Arnold Bredewolt en zijn gezin die enorm gastvrij en lief voor mij geweest zijn. Trudy en Theo bedankt voor het schoonmaken van de stoel. Wat mij betreft tot volgend jaar weer, XXX

Wat brengt mij naar de finish?

Hoka Evo Jawz  schoenen
Instinict Evolution  racevest
Maurten sportdrank en gel + zelfgemaakte repen
Sziols sportbril
Ndure drinksystemen
Liefde voor mijn sport, veel zin en doorzettingsvermogen. Enjoy your day and see you soon.

Hoka, Sziols, Ndure, Evolution zijn verkrijgbaar via Stellatoyou en te bestellen via info@stellatoyou.nl. Maurten koop ik bij Rin2Day in Zwolle.

Trailrun Terschelling

By | Trailverslag | No Comments

Ik voel me altijd thuis hier :)!

Wat: Trailrun Terschelling
Waar: West-Terschelling, Terschelling
Wanneer: 07.10.2018
Afstand : 50km

Wauw wat een bijzondere trail en wedstrijd voor mij ook omdat het eerste power trail is na de bloedarmoede. Ik heb eind augustus ontdekt dat mijn Hb 7.1 was. Voor de lange, technische en hoge Echappeebelle was dit niet het beste uitgangspunt. Ik wist dat ik het ivm de hoogte in de Alpen zwaarder met zuurstof toevoer zal krijgen maar ik dacht dat ik het op een langzaam en aangepast tempo toch zou redden. Ik dacht het verkeerd want ik ben hier rond 75km genadeloos uitgeschakeld. Om goed te kunnen lopen op volle kracht heb ik Hb 8.3 nodig. Terug in NL ben ik gestart met staalpillen en in trainingen van afgelopen weken merkte ik dat de kracht en snelheid weer goed zijn en dat ik voldoende zuurstof had om weer plezier in trainingen te hebben en me weer qua snelheid te kunnen uitleven zoals ik het wilde.

Weer samen op een bijzondere slaapplek

Ik start op Terschelling sinds de eerste editie omdat ik deze trail prachtig vind, omdat de organisatie me graag ziet en hartelijk ontvangt bij hun evenement en omdat onze Wadden prachtig in de herfst zijn. Vorig jaar was ik ingeschreven maar kon vanwege de bloedarmoede niet straten. Ik heb organisatie gevraagd of ik 3 uur voor de start van 50km kon starten om het parcours als training te lopen. Dit vonden ze prima en dit jaar kon ik weer starten om tegen mezelf te racen. YEAH! Het is inmiddels een ritueel geworden dat ik elk jaar met mijn beste vriendin Terschelling Trailrun beleef. Dit jaar hebben we in een zeer bijzondere accommodatie geslapen, namelijk in de tipi bij een schapenboer op Ameland. Hoe geweldig is dit? Mega ?.

    

We hebben dit weekend helaas niet veel tijd gehad om uitgebreid van deze tipi te genieten. We zijn op zaterdagavond om 22:00 uur met de laatste boot op Terschelling aangekomen. Het regende beetje en het waaide veel. In the middle of nowhere in het donker en via een smal weggetje bereiken we de boerderij en met de boer voor ons lopen we door weilanden naar de tipi. Het is super donker en we zien niet veel. De rits (lees deur) gaat open en TADA we staan midden in de tipi. Het is ruim. Beneden staat een keukentje, een bank, een tafel met 4 stoelen en 2 bedden en boven via een ladder is nog een knusse ruimte met twee matrassen en hier gaan we slapen. In de koelkast staat een stuk schapenkaas die op de boerderij wordt gemaakt. Wat een leuk gebaar en een smakelijke ontvangst. Nee, natuurlijk gaan we geen kaas proeven om 22:30 uur hahahaha. Tipi is gemaakt van een zwaar materiaal die op zeilen lijkt en als het waait maakt het veel lawaai. Dit heeft mijn nachtrust niet verstoord. In de ochtend zien we pas waar we terechtgekomen zijn. Voor ons zijn eindeloze weilanden en de zon komt op. Het waait uitzonderlijk weinig voor Terschelling en het weer wordt goed. Ideale trail omstandigheden, want op de eilanden heb ik vaak sterke wind tijdens trails meegemaakt. We ontbijten, kleden ons aan en wandelen richting de start welke is in het Boschrijk Hotel in west Terschelling.  Start is om 10:30 uur voor 50km en uitslapen zit erin. Ik zal pas in de wedstrijd bepalen welke tijd ik op Terschelling zal lopen.

Start en trail

Ik weet nooit op welke kilometers verzorgingsposten zijn, wat er op de VP staat en of er een dropbag inleveren mogelijk is want tot 80km ben ik zelfvoorzienend en heb ik alles bij me wat ik onderweg nodig heb. Deze feiten vind ik dan ook in Benelux tot 80km onbelangrijk. Wel kijk ik op de kaart waar het verste punt is en waar er van richting wordt veranderd: noord, west, oost, zuid. Dit vind ik nuttig om te weten verder zo mijn mogelijk afleiding om op de beste manier een met de natuur en het lichaam te worden. Ik kijk ook nooit wie op de startlijst staat omdat ik toch altijd mijn eigen race loop en vooral met mezelf de competitie aanga. Trailrun Terschelling heeft drie afstanden: 15km, 25km en 50km. Voor iedereen wat. In het start vak staat naast me een afgetrainde dame die heel snel uitziet. Ik ken haar niet. 20 seconden aftellen en we mogen. Ik neem de plek in achter eerste heer wetend dat deze trail pas na 30km echt begint en dat je het goed moet kunnen verdelen. Ietsje later komen nog twee heren bij me en we lopen een paar kilometers samen. Een van de heren neemt beslissing om te versnellen en weg is hij. Ik blijf met de derde man achter en we lopen zwijgend samen. We hebben ook dezelfde tempo en wat nog mooier is dezelfde pasfrequentie. Het voelt als mediteren. Dat ZWIJGEND samen lopen is voor mij een voorwaarde want ik heb niks met gesprekken onderweg. Dit leidt me af van het in contact blijven met het lichaam en op tijd kunnen anticiperen op de behoeftes hiervan en het verstoort ook stilte en rust om me heen zodat ik de natuur niet kan horen. Eerste kilometers gaan op brede en smalle paden, zand en heide paden die kronkelen en uiteindelijk komen we via een hoge duin naar het strand. Zand is redelijk hard en het gaat prima.

       

Wind komt uit het noordoosten en we hebben hem hier wind tegen. Ik loop te hard en denk dat ik deze snelheid zal op het einde bekostigen door een dalend tempo. Dat is dan een zorg voor later want vandaag ben ik benieuwd wat gaat gebeuren als ik me beetje meer dan normaal ga pushen. Voor de eerste grote verzorgingspost lopen we nog door een prachtig stuk oerwoud. We worden enthousiast ontvangen en aangemoedigd op de VP. Af en toe wisselen Arno en ik een paar woorden omdat we willen weten hoe de ander zich voelt en over de eindtijd die ik in gedachte heb. Arno loopt zijn eerste 50km en omdat ik al een ervaren rat ben op deze afstand blijft hij graag bij me zolang we hetzelfde tempo lopen. Het gaat lekker en machtige bospaden en prachtige open duinlandschappen wisselen elkaar af. Er is veel uitzicht en veel smalle paden die vaak begroeid zijn en je gokt elke keer als je landt want je ziet niet waar je op landt. Heerlijk. I love! Markeringen zijn donkerblauw en wit, wel goed geplaatst maar niet altijd duidelijk zichtbaar vanwege de kleur. Bij de verzorgingsposten is er water, wijngums, banaan, sinaasappels, zoute sticks en bij twee verzorgingsposten was er cola. Op het verste en meest oostelijke punt van de trail kom je in prachtige zandduinen en het lijkt op woestijn. Hier was het parcours enorm goed aangegeven. Parcours was dit jaar beetje aangepast ivm besmette gebieden. Vlak voor de VP op 33km bereiken we het verste punt in het oosten en we gaan weer naar het westen en we zullen de wind in de rug hebben.  Vrijwilligers op VP 33km zijn enthousiast.

Arno en ik zijn nog steeds samen en lopen op 3e en 4e plek in het algemeen klassement. Inmiddels is het nog warmer aan het worden en we stampen het zand voor 2 kilometer voordat we weer de duimen en heiden ingaan. Dan een paar kilometers door de heide en bosjes en nog voor de laatste en 4e keer naar het strand. Deze keer ietsje langer ca 4km. Als we van het strand afgaan komen andere afstanden bij elkaar en het wordt drukker. Arno en ik stoppen heel kortbij de verzorgingspost om water te drinken en meteen gaan we gassen. We halen iedereen in. Ik denk dat 25km hier met ons loopt. Veel mensen kennen mijn staartjes en ze manken leuke grapjes en opmerkingen als ik ze inhaal. Al zal ik mensen tijdens inhalen niet aankijken en blijven hangen als ze een leuke opmerking maken bedank ik altijd of reageer ik erop al inhalend. Ik vind deze spontaniteit van mensen altijd fantastisch. Het laatste stuk voor de finish is lang en slingert lang door de bossen op wat bredere en smallere paden.

Hier halen Arno en ik veel mensen in. We ruiken het stal en het tempo wordt steeds opgevoerd. Laatste kilometers voor de finish voel ik dankbaarheid aan Arno en hoe we elkaar hebben naar de finish gebracht. 50km naast, ietsje voor of achter elkaar maar altijd bij elkaar gebleven. Het teamwork ten top. Het lijkt me leuk om met mijn trailmaat hand in hand te finishen. Dit verdienen we nadat we 4:35:46 bij elkaar gebleven zijn. Ik stel dit voor en hij vind het prima.

Finish

We finishen hand in hand en wat een ontlading, verbondenheid en dankbaarheid bij allebei na de finish. Arno’s eerste 50km trail is binnen in een prachtige tijd en ik heb iets gedaan wat voor mij ongebruikelijk is, namelijk 50km met iemand gelopen. Voor mij is dit super bijzonder. Nu weet ik dat er iemand is die precies hetzelfde tempo loopt als ik en die kan heerlijk zwijgen. Arno ik hoop dat ik je vaker op trails zal ontmoeten. Ik ben afgelopen weken 4 kilo afgevallen en ben nu op het gewicht van 2016 namelijk 56kg. Ik voel me prima en ik heb 4kg minder te dragen wat zeker heeft bijgedragen aan deze prachtige prestatie. Ik heb ook voor het eerst in 8 jaar een wedstrijd zonder Speedcross gelopen. Speedcross is voor mij heilig en is alleen voor wedstrijden, maar vandaag heb ik voor Hoka Evo Jawz gekozen. Een super lichte en flexibele schoen met diepe en brede noppen. Ik merk dat ik het dempen door noppen in combinatie met een harde zool waar ik me goed op kan afzetten uitstekend vind. Deze combi heeft Speedcross ook al is de Speedcross veel zwaarder dan de Hoka Evo Jawz.

Na de finish kwamen enorm veel mensen naar me toe om me te begroeten, te feliciteren, te vragen hoe het met me gaat en te vertellen dat ik ze inspireer en motiveer. Ik word hier altijd zo enorm blij want alle berichten en blogs die ik schrijf over mijn trails en belevenissen schrijf ik niet om te zeggen kijk mij nou. Ik schrijf ze om te zeggen wat ik kan kunnen jullie ook. Het was hartverwarmend om te horen hoeveel mensen me volgen en hoeveel mensen geïnspireerd raken door wat ik doe en schrijf. Mijn comeback hebben deze attenties volledig gemaakt. Dank jullie wel voor de liefde en steun. Ik voel me enorm geliefd en ik hou ook van jullie.

Dit jaar hebben eerste dame en heer een cadeaubon van €200 gekregen om bij de sponsor Columbia iets moois uit te zoeken. Ik heb een prachtige roze donsjas en een sport bh besteld.

Hartelijk dank!

Graag wil ik de organisatie, vrijwilligers en fotografen bedanken voor een prachtige trail, gastvrijheid, enthousiasme, tijd en aandacht. Ik voel me altijd bijzonder welkom op Terschelling omdat de organisatie me graag hier ziet en ze behandelen me ook zo. Heel spontaan ben ik ook een soort ambassadrice voor deze trail geworden. Allemaal leuke en positieve ontwikkelingen. Ik heb enorm genoten van deze prachtige trail met perfect weer. Mijn lieve vriendin wil ik bedanken voor de gezelligheid, vriendschap, steun, onvoorwaardelijke liefde en er voor me zijn door dik en dun. Love u!

Wat mij betreft graag tot in 2019 op Terschelling en dan een heel weekend ipv 19 uur incl. wedstrijd en heen-en terugreis.

Fastpacking weekend Altenahr!

By | Trailverslag | No Comments

Samen uit samen thuis (OK dan tot de auto haha)!

Wat: Fastpacking weekend!
Waar: Altenahr, Duitsland
Wanneer: 04-05.08.2018 

Wens om een weekend fastpacking te doen is een paar maanden geleden ontstaan en toen ik zag dat Adele ging in augustus met een groep naar Altenahr was de beslissing meteen gemaakt. Waarom fastpacking? Omdat ik benieuwd was naar hoe een zwaardere rugzak en hardlopen in het terrein combineren, omdat ik met Verleg je grens op pad wilde en omdat ik me weer deel avn een groep wilde uitmaken. Ik beweeg binnen de trailrunningwereld zelden in groepen en af en toe ben ik benieuwd hoe ik en anderen binnen en groep functioneren. Zichzelf spiegel voorhouden in allerlei situaties is leerzaam.

Wat is fastpacking?

Fastpacking is combinatie van snel wandelen en trailrunning. Rugzakken zijn ietsje groter en ook zwaarder dan bij de trailrunning, maar lichter dan wandelrugzakken voor meerdaagse trektochten.  De inhoud varieert tussen de 16l en 35l/40l afhankelijk van hoeveel volume in de slaapzaak en slaapmatje zit of de tent meegaat of niet, hoeveel dagen je onderweg zult zijn en wat je meeneemt (minimalist of maximist hahaha).  Het leuke aan fastpacking is dat je indien je het wilt alles kunt inpakken voor een paar dagen wildernis en vrijheid en je beweegt je sneller dan de wandelaars dus kan je meer kilometers maken per dag. Wil je ietsje minder dragen dan kan je gebruik maken van de hutten en andere accommodaties. Vrijheid, blijheid. Ik beschouw als tent, bivak of tarp bij je hebben als ultieme vrijheid en voor mij ver de beste manier om één met natuur te worden en ver van de bewoonde wereld te komen.

Maanden voor dit evenement krijgen we van Adele via mail een lijst met verplichte spullen, voorbeelden van lichtgewichte slaapzakken en slaapmatjes, info over de ontmoetingsplaats en het parcours. Alles is tijdig en nauwkeurig gecommuniceerd. Er is een Fastpacking Altenahr groep gemaakt en er wordt levendig gecommuniceerd en om advies gevraagd. Spanning stijgt en ineens is 4 augustus er en ik zit in de trein naar Eindhoven waar Adele me ophaalt en we rijden verder naar Duitsland. In de auto zit ook Mary Lou, een dame die ik nooit eerder heb ontmoet en die ik komende dagen zal leren kennen. Gezellig pratend vliegt de tijd en we arriveren op het punt waar we de watervoorraden zullen laten staan voor vanavond als we bij onze slaapplek aankomen. Het 34 graden, gevoelstemperatuur is 37 graden en we straten rond 13:00 uur als de hitte bijna culmineert. Uitstekende mentale training.

Inhoud van mijn rugzak voor dit weekend!

Ik was dit weekend lucky bastard die de nieuwe fastpacking dames rugzak 30l van Ultimate Direction mocht testen. YEAH! De kleur is helemaal top. I love. Deze rugzak gaat in de eerste helft van 2019 op de markt komen in 20l, 30l en 35l en uiteraard net de heren versie zullen deze dames rugzakken in mijn webshop staan. Toevallig waren er nog twee heren Ultimate Direction (zie de foto) in deze groep. Meer over de dames rugzak en pasvorm hiervan later in mijn blog die ik in de herfst zal publiceren. Veel interessanter op dit moment is wat in mijn rugzak zat voor 2 dagen fastpacking. Hierbij de inhoud: waterzak van 1,5l gevuld met 1,3l water (Adele heeft 3-4l geadviseerd ivm de hitte maar ik heb de liters aangepast naar wat mijn lichaam nodig heeft), 1 softflask van 0,35l gevuld, 1 softflask van 0,25l leeg, lichtgewichte slaapmat, lakenhoes met capuchon (slaapzak heb ik thuis achtergelaten ivm de hitte), lichtgewichte handdoek, bikini, ¾ broek, 1 paar sokken, armstukken, extra bh, shirt met korte mouwen, beker, bakje voor avondeten en ontbijt, lepel, een deel van gezamenlijke maaltijden, repen en gelletjes voor 2 dagen, noten, gedroogd fruit, powerbank, fluit, toiletpapier, vochtige doekjes, tandenborstel en tandpasta, kleine deo, mascara, zonnebrand, sporttape, powerbank.

Grasmaaierdans en whisky

Verzamelplaats is een parkeerplaats in Altenahr en hier maak ik kennis met Richard, Anja, Paul, Edwin, Tony en binnen no time klimmen we door de bossen naar een smalle bergkam waar mooi technisch parcours meandert in het bos of net boven de bomen. Het gaat ons allemaal goed in dit terrein en na 1,5 uur dalen we om eerst een vlak stuk te krijgen voordat het parcours weer op en neer gaat. Het is super warm maar niemand zeurt hierover. Iedereen ondergaat het en bikkelt zonder te klagen. Dit is de enige juiste mind setting, want we hebben het allemaal warm en door te klagen wordt het niet kouder. Wat je niet kunt veranderen accepteer je voor jou eigen welzijn en dat van de anderen hahaha.

    

We lopen op prachtige rotsen, herfstachtige (door de droogte) bospaden en genieten van mooie uitzichtpunten. Deelnemers praten onderling een op een en op deze manier laten we ons steeds meer leren kennen. Ik merk dat er geen grote ego’s in de groep zitten, dat er veel ruimte voor humor is en zichzelf zijn is, we gunnen elkaar een gezellig weekend en zo gedragen we ons ook. Ook vanmiddag vliegt de tijd en een paar uur later arriveren we bij de slaapplek. De rugzakken gaan meteen eraf en iedereen zoekt beetje verkoeling die er niet is.  Er moet water voor ons allemaal voor vanavond, avondeten, ontbijt en morgen overdag opgehaald worden van de plaast waar we het voor de start hebben achtergelaten. Het is 5 minuten dalen en 15 minuten klimmen naar het voorraad en 3 dames en een heer gaan dit levensbelangrijke vocht ophalen. Langs het pad zijn er bramen struiken en we storten ons op bramen net zoals we al dagenlang niet hadden gegeten hahaha. Als we terugkomen is iedereen bezig met rugzak uitpakken of beetje met vochtige handdoekjes zich schoonmaken en andere kleren aantrekken. Ik heb vandaag in een korte broek gelopen en elke keer als ik me op de foto’s zie herken ik me niet hahaha. Gelukkig maar heb ik nog staartjes als herkenningspunt. Na een lekker pastamaaltijd uit de zak gaat iedereen matje opblazen en een plek op het weiland zoeken. Eenmaal geïnstalleerd zitten en liggen we op de matjes, praten, lachen en iemand doet de grasmaaierdans voor hahaha en we liggen in een deuk.

      

Om erachter te komen wat deze dans is zouden jullie met hem/haar een keer op pad kunnen gaan want ik heb helaas geen auteursrechten gekregen om dit aan jullie te laten zien of vertellen wat het is. Om deze gezelligheid compleet te maken wordt er met kleine fles whisky die rond gestuurd wordt geproost. Happy hour maar dan in de natuur hahaha! Omdat het warm is ben ik bewust zo slim geweest en mijn slaapzak thuis gelaten. Is dat ook zo slim geweest. Ik heb geen rekening gehouden met wat koudere wind waardoor ik de hele nacht niet op een comfortabele temperatuur zal komen. Voordeel hiervan is dat ik elke uur wakker word en duizenden sterren aan een kant en een horror maan met wolken eromheen aan de andere kant zie. Ik heb nog wat kleding om aan te trekken maar ik kan me moeilijk toe zetten om het te doen. Wel denk ik elke keer als ik wakker word dat over 3 weken Echappee Belle is en dat ik niet verkouden wil worden.

Compress me, yes please!

We hebben afgesproken om 6:45 uur op te staan en uiteraard iedereen is op tijd wakker en bezig met slapzakken en matjes opruimen en inpakken. Het is bewolkt en zeker 10 graden kouder dan gisteren. Het is MAAR 24 graden om 07:00 uur hahaha. Vandaag ga ik mijn gloed nieuwe Under Controle Pirate broek van Compressport uitproberen. Het is een dunne broek met uiteraard compressie en ik ben benieuwd naar hoe warm of koud deze broek in praktijk is en of er te veel compressie erin zit. Het is een opgave om de broek aan te trekken (de maat is juist), eenmaal aangetrokken denk je help ik kan niet ademen en een paar minuten later denk je help waar is mijn broek ik voel hem niet. Alles bij mij wordt compacter en kleiner tijdens training door deze broek. Nu weet ik waarom de Compressport gebruikers altijd zo strak en gespierd uitzien hahahaha. Ik kan nu ook op de cover van een Trail Magazine.

         

Omdat ik geen spiegel bij me heb helpt Anja me om staartjes te centreren hahaha. Voor dit belangrijke opdracht kies ik altijd iemand die betrouwbaar is en Anja lijkt me zo iemand. Paul (ook een deelnemer) zou ik bijvoorbeeld dit nooit toevertrouwen want ik weet zeker dat mijn staartjes dan op verschillende hoogtes zouden staan haha. Niet waar Paul,XX? Nadat we alles na het ontbijt hebben opgeruimd en netjes achter ons gelaten vertrekken we rond 8:30 uur door het bos via een prachtige singletrack. Iedereen beweegt makkelijker en sneller omdat het nog koel is. Onderweg ontstaan leuke gesprekken soms een op een en soms met een paar andere deelnemers. Vandaag maken we meer kilometers en ongeveer even veel hoogtemeters als gisteren.

        

Klimmen zijn wat matiger dwz niet enorm steil vandaag, maar de afdalingen zijn wel steil en af en toe ook technisch. We komen ook langs prachtige wijngaarden, mooie uitzichtpunten, over bruggen en als toetje klimmen we naar het    kasteel boven Altenahr.

Het begint inmiddels warmer te worden en deze laatste klim is technisch en gedeeltelijk steil. Boven in de ruïne van het kasteel beseffen we dat onze actieve fastpacking weekend ten einde is gekomen en iedereen is voldaan en tevreden. Op naar de gezamenlijke lunch en bier die heerlijk smaakt. Ik was verbaasd hoe mensen op een wesp kunnen reageren hahaha. Als een wesp poging doet om op je schouder, hoofd etc te landen dan is het zeker handig om op je hoede te zijn, maar als wesp anderhalve meter van je vliegt en je begint met armen te zwaaien lijkt mij dat juist dan haar aandacht getrokken wordt en dat ze naar de zwaaiende arm vliegt. Het is ook niet OK dat het beest op de bierfles landt al drinken we allemaal bier uit de glazen, dus kans dat het beestje in je keel komt is 0%. Uiteraard heeft iedereen een eigen manier om met een wesp om te gaan en dat is prima. Dit zijn mijn observaties en absoluut geen verwijt.

Hartelijk dank!

Ik heb een super leerzaam, gezellig en geslaagd weekend gehad. Het voelde net zoals deze groep al een paar keer met elkaar op stap geweest is. Zo vertrouwd en ontspannen in omgang. Graag wil ik jullie allemaal bedanken voor dit geslaagde weekend met fantastische sfeer en als jullie me volgende keer mee willen hebben ga ik graag met jullie op pad. TOP!

Verleg je grens en Adele Peters wil ik hartelijk bedanken voor goede organisatie, prachtige route, deskundigheid en de groep bij elkaar houden want dit is vaak kunst. Elke groep is zo sterk als de langzaamste loper. Adele heeft haar aandacht evenwichtig tussen ons allemaal verdeeld en ons een weekend zonder stress en spanningen in de groep bezorgd. Willen jullie ook fastpacking ervaren kan ik Adele zeker aanraden. Ze gaat naar verschillende bestemmingen ver en dichtbij.

 

 

 

Ronda dels Cims! Yes I can :)!

By | Trailverslag | No Comments

Yes! My precious 170km are mine:)!

Wat: Ronda dels Cims
Waar: Ordino, Andorra
Wanneer: 6.07.2018
Afstand en hoogtemeters: 170km en 13500hm

170km is niet afstand die ik ambieer en die ik structureel wil lopen. Het is wel een afstand die ik als ultraloper graag wilde ervaren. 120km is afstand die ik fantastisch vind omdat hier nog veel hardgelopen kan worden. Bij 170km is dit anders. Dit is een ander tak van sport. In 2015 ben ik in Andorra gestart voor 170km en in eerste 100km kon ik niet eten en daardoor was ik genoodzaakt om uit te stappen. Vorig jaar was ik in Zwitserland gestart aan 170 en ik moest leeg en futloos op 67km uitstappen. Achteraf bleek dat mijn ijzerwaarde niet OK was. Beide keren was ik veel beter voorbereid dan dit jaar en juist dit jaar kwamen deze 170km het makkelijkst naar me toe. Ik mag me ultraloper noemen.

Voordat ik me laat gaan haha wil ik iedereen hartelijk bedanken voor al steun, liefde, berichten, felicitaties en oprecht blij zijn ivm de finish halen. Geen bericht eerder heeft zoveel likes gehad. Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik al was ik alleen na de finish toch niet alleen was. DANK JULLIE WEL!

Afwezigheid van voorbereiding!

Tussen 14 april en 30 mei heb ik vanwege onverwachtse en onwenselijke ontwikkelingen 3 wedstrijden van in totaal 350km moeten missen. Dit zou de ruggengraat voor Andorra moeten zijn en de generale repetitie, maar dat was er nu niet. Trainen ging niet meer. Van ca. 120km per week ging ik naar 20km of zelfs dat niet. Ineens eerste twee weken van juni kon ik weer 130km per week maken en dit heeft me hoop gegeven om toch bij de Ardennes Mega Trail 93km en 4800hm te starten waar ik al maanden voor ingeschreven stond.

Bij de AMT wilde ik testen hoe dat mentale aan toe is. Ik wist dat de snelheid beetje achteruitgegaan is maar dat boeide me niet zo. Ik kon weer mijn sport beoefenen en dat was het belangrijkste. De ATM op 23.06.2018 ging goed. Het mentale was super sterk. Hier kreeg ik weer hoop en boost van. Op 06.07.2018 is Ronda dels Cims 170km en 13500hm waar ik al maanden voor ingeschreven sta. Ik heb twee weken na de AMT om te herstellen en trainen, naar Andorra te reizen, acclimatiseren, trainen en starten.

Naar Andorra en acclimatisatie!

Op 1 juli vlieg ik naar Barcelona en van het vliegveld in Barcelona neem ik de bus naar Andorra. De bus rijdt ca. 3,5 uur naar de hoofdstad Andorra la Vella en vanaf hier stap ik in een lokale bus naar Ordino waar Ronda dels Cims start en finish. Hier zal ik ook eerste nacht op de camping Borda d’Ansalonga in Sornas 1,2km van Ordino slapen. Deze camping ken ik goed van 2015 en er zijn leuke faciliteiten zoals zwembad, restaurant en gratis warm water. Mensen in Andorra zijn super vriendelijk en behulpzaam. Er wordt Catalaans gesproken. Andorra is ultieme zomer en winter outdoor land en het hele land is ingericht om toeristen te ontvangen en verwennen. Het is overal super schoon, dorpen zijn authentiek, eten is overheerlijk en Andorra la Vella is shopping paradijs. Mijn favoriete restaurant in Ordino heet Topic. Entourage is niet zo bijzonder, maar eten is verrukkelijk. Eten in supermarkt kopen is ietsje duurder dan bij ons, maar gaan uit eten is voor habbekrats. Benzine is 40-50 cent per liter goedkoper dan bij ons, maar ik ren niet op benzine hahaha dus kon ik geen voordelen hieruit halen.

Maandagochtend pak ik tent, eten en kleding voor 3 dagen in en gewapend met de kaart ga ik de bergen in om te acclimatiseren. Mijn rugzak weegt 16kg. Van mij zou het minder mogen, maar ik vind het zo heerlijk om in the middle of nowhere mijn tent op te zetten en daar van de stilte en natuur te genieten dat tent altijd meegaat en met wat extra kilo’s heb je meteen een goede krachttraining gratis. Twee vliegen in een klap hahaha. In Andorra is het toegestaan om tent op te zetten in de natuur na 20:00 uur en de tent moet opgeruimd worden voor 08:00 uur. Als je betrapt wordt buiten deze tijden met je tent in het natuurpark krijg je een boete van €3000. TERECHT! Ik vraag me af hoeveel wijsneuzen uit mijn groep zich tegen deze regels zouden verzetten zoals ze zich tegen de regels in de groep verzetten ?? Discipline en orde is de enige zekere vooruitgang of we het wel of niet willen begrijpen en accepteren. Ronda dels Cims heeft regels waar alle deelnemers zich aan moeten houden. Wil je dat niet mag je niet starten of word je gediskwalificeerd. Zo werk het overal in het leven.

       

Ik loop en slaap een paar dagen op de hoogte. Er zijn veel sneeuwvelden, meren, wilde paarden, koeien, stenen, rotsblokken, watervallen, bossen, zon, wat marmotten. Er is geen mens te bekennen. Alles is van mij en voor mij alleen. Wat een cadeau. Ik kan me in de bergen uitstekend oriënteren en ik kan me in allerlei terreinen bewegen waardoor ik vaak alternatieve routes neem en avontuur gehalte verhoog. Dit heb ik nodig. Zo kies ik tussen twee onbemande hutten een shortcut te nemen. In het begin is er een pad om later steeds smaller te worden en uiteindelijk te verdwijnen. Ik weet zeker dat ik in de juiste richting loop en vind mijn eigen weg door struiken en takken die steeds dichter groeien en ja hoor ineens 1 uur later om de hoek zie ik de hut en daal ik ernaar. In Andorra zijn onbemande hutten gratis en ze zijn open maar deze is op slot en het dak is beetje aan het instorten. Deze nacht slaap ik in een prachtig vallei waar water van de toppen naar beneden komt. Komende ochtend breek ik de tent af, pak ik alles in de grote rugzak in en neem ik trailvest mee om naar de hoogste top van Andorra te klimmen, namelijk Comapedrosa 2942m. Er is geen gemarkeerd pad maar ik weet ongeveer welke kant op ik moet. Een klim van ca. 1000m. Ineens sta ik voor de prachtige half krater “the wall” en kijk waar ik het beste omhoog kan. Ietsje later sta ik op de pas Collada del Forat dels Malhiverns 2823m. Onder me ligt het donkerblauwe meer Negre met sneeuw aan alle kanten. Ik moet nog een bocht naar links maken en laatste stuk omhoog naar de top. Ik sta op het dak van Andorra. De zon schijnt en beneden langs het meer zie ik wandelaars lopen. Niemand komt omhoog. Het is eenzaam en prachtig op de top. Tranen in de ogen van zoveel schoonheid. Dankbaar dat mijn lichaam dit kan. Ik spreid mijn armen en laat de zon op het gezicht vallen. Ik voel me vrij en gelukkig en ik schreeuw het uit. Kort hierna kom een Noors gezin omhoog en we praten even met elkaar. We maken ook foto’s van elkaar. Over een paar dagen sta ik hier weer maar dan met het startnummer. Ik ga weer verder en zo verloop de acclimatisatie succesvol en avontuurlijk.

       

Na een paar dagen keer ik weer terug naar de camping en iemand brengt me op een uitstekend idee om niks te doen en rusten want ik wilde nog naar een vallei en een super moderne hut op 2500m te bewonderen. Ik neem bus naar Andorra la Vella en ga shoppen in deze Mekka voor shopoholics.

Donderdag 5 juli vanaf 15:00 uur kunnen startnummers opgehaald worden. Vandaag zal mijn goede vriend Pedro komen om me te zien en ik ben blij. Pedro heb ik in 2016 ontmoet bij Buff Epic Trail in Spanje. Hij is geen trailloper, wel alpinist en sindsdien hebben we leuk contact. Pedro woont in Spanje en hij klimt regelmatig in Andorra. Hij weet niet wat hij ziet als we samen mijn startnummer ophalen en hoe georganiseerd alles verloopt. Ik laat Pedro mijn wereld zien en vertel aan hem hoe het werkt bij een ultratrail. Mijn startnummer is 55 en het bevalt me uitstekend want ik heb niks met nummers die niet gelijk zijn. Een tikje van de molen in het hoofd gehad hahaha. Er zitten veel leuke en nuttige cadeaus bij het startnummer. Dropbags moeten ook op donderdag voor 21:00 afgegeven worden. Mij rest nog alleen om lekker te slapen en te starten.

        

Wedstrijd weekend!

Vrijdag dag 1!

De wekker gaat om 5:15 uur en de start is om 07:00 uur. Op de camping zijn Belgen en ik mag met ze meerijden en ze willen om 06:00 uur naar de start rijden omdat de organisatie heeft gevraagd om op tijd te zijn vanwege verplichte spullen controle. Als we aankomen zijn er weinig mensen en de controle is nog niet gestart, dwz de organisatie is er nog niet. Organisatie zei bij de briefing dat op zaterdagmiddag misschien een paar uur storm zal zijn. Ik maak me geen zorgen hierover dat zie ik wel dan. Storm! Wat bijzonder. Bij de controle wordt aan mij gevraagd om de waterdichte jas te laten zien. Iedereen moet 1 item laten zien en het gaat om verschillende items afhankelijk wie je als controleur hebt. Dan nog 40 minuten wachten. Er is trommelmuziek die veel herrie maakt zo vroeg ’s ochtends en het is duidelijk de bedoeling om het hele plein en dorp wakker te maken hierdoor en ons te amuseren. Als je ritme hebt in je lichaam en heupen beweeg je automatisch omdat het zo aanstekelijk is. Ik vraag me af of ik gek ben dat ik zo onvoorbereid start. Ik voel me rustig en ben vastberaden om te finishen en ik MOET ervoor zorgen om eten op gang te krijgen. Er zijn 13 verzorgingsposten in totaal waarvan 2 grote waar dropbags op ons wachten: Margineda op 73km en Pas de la Casa op 130km. Eerste 100km ken ik al hahaha nu nog de laatste 70 scoren. Eerste klim gaat 1300m omhoog en als we geklommen hebben blijft het parcours tot 65km tussen 2000 – 2600m wat bij sommige misselijkheid, kotsen en niet kunnen eten kan veroorzaken. Er zijn 16 hoge toppen in 170km die overwonnen moeten worden. Er is water bijna overal in natuur en dat maakt de warmte dragelijker en de klimmetjes zijn enorm steil. Meestal gaat een rechte lijn omhoog naar de top en soms een zick-zack pad. Het parcours is prachtig met veel stenen en technische klimmetjes en afdalingen. Er zijn 6 verzorgingsposten met tijdlimieten: 73km om 09:00 uur op zaterdagochtend, 117km Illa 02:00 zondagnacht, 130km Pas de la Casa 08:00 uur zondagochtend, 142km Incles 12:00 uur, 157km Sorteny 19:30 uur en 170km Ordino finish 21:00 uur.

    

Afdaling naar de eerste dropbag en grote verzorgingspost met eerste tijdlimiet in Margineda is monsterlijk lang, steil en gedeeltelijk technisch. Hier is tijdlimiet 09:00 en ik zet daling in net iets voor 23:00 uur. Vorige keer was ik bij deze verzorgingspost aangekomen om 08:00 uur en had nog 1 uur om beetje te rusten en vertrekken. Ik sta verbaasd hoe goed ik deze keer ga. In Margineda wil ik een schoon shirtje, bh, schoenen en sokken aantrekken en nieuw sportdrank aanmaken.

Zaterdag dag 2!

Ik heb geen haast en kan me wat langere tijd in Margineda veroorloven en zo blijf ik ook 50 minuten of zoiets. Er zijn niet enorm veel lopers op de post en daardoor weet ik niet of ik vooraan of achter aan loop. Sommige lopers slapen, andere laten zich masseren of gaan douchen. Hier mogen ook supporters bij de lopers komen. Vorig jaar stond mijn beste vriendin Monique hier op me te wachten. Ik denk aan haar nu. Ik mis haar en beslis om weer snel de nacht in te gaan. Het is me vanaf eerste verzorgingspost gelukt om eten op gang te krijgen en zo is het gebleven tot het einde. Ik schaam me bijna hoeveel ik vreet  bij verzorgingsposten: veel kaas, watermeloen, meloen, hartige snacks, cola, isotone drank, nog meer kaas, olijven, nootjes. Alle vrijwilligers waren ten alle tijden en overal in dienst van de lopers. Niks te veel en niks te min voor deze kanjers. Altijd glimlachend en altijd klaar om je te helpen. Dit is de grootste kracht van deze organisatie en er zijn 450 vrijwilligers op het parcours.

Ik heb eten gevonden die mijn maag goed verdraagt en dit eet ik bij elke verzorgingspost. Never change the winning team hahaha. Op verzorgingsposten stond meer dan voldoende: isotone drank met sinaasappelsmaak, water, mineraal water, pepsi, kaas, verschillende noten, soep, hartige snacks, watermeloen, meloen, banaan, sinaasappel, chocolade, olijven en bij veel verzorgingsposten ook pasta of rijst met tomatensaus, mais, tonijn en sla. Voor de start heb ik het parcours in 2 verdeeld en dat was mijn houvast en het doel: 73km Margineda en 130km Pas de la Casa alles daartussen was alleen transit. Ik hoef me geen zorgen over tijdlimieten te maken en dat is heel fijn. Waar ik vorige keer half levend half dood aankwam en me zo enorm leeg en misselijk voelde en het was op 86km bij VZ Comma Bella kom ik nu sterk en vrolijk aan en moet ik zelfs lachen om het feit dat het zo goed gaat. Ik eet hier wat en ga verder omhoog. Hier begint een monsterlijk lange en in het begin steile klim naar Pic Negre net boven 2600m. Klim is 10km lang en het is warm. Deze klim loop ik samen met Spaanse Monica en vanaf hier is het nieuw terrein voor mij. Ik voel me goed. Mijn bovenbenen doen pijn en zijn verstijfd in de afdalingen. Ik heb al lang geen besef van tijd en ik houd me ook niet bezig hiermee. Bij elke verzorgingspost wil Monica dat we per se samen vertrekken voor de gezelligheid. Ok dan. Tussen verzorgingspost Claror op 105km en Illa op 117km gaat iets gebeuren wat ik alleen wonder of geluk in ongeluk kan noemen. Er komen wat rechte stukken in dit gedeelte in ik zeg tegen Monica als we slim zijn moeten we nu de tempo hoog houden wat ze ook doet voor even maar dan zakt ze regelmatig weer terug. Ik heb geen zin om op haar tempo nog 65km te lopen en ik beslis om aan leiding te gaan en tempo voor ons te bepalen. Monica blijft achter. Ik vind het sneu om haar nu achter te laten. Ik wacht regelmatig op haar, maar ze zegt dat ik moet mijn race gaan doen wat ik ook doe en 2 minuten later zie ik de hut Illa en verzorgingspost op 117km verschijnen. Illa staat hoog op ca. 2550m en vanaf hier zie ik einde van de vallei en zware, grijze wolken erboven hangen en ik denk dit ziet er niet goed uit. Monica is er nog niet en ik bedank vrijwilligers en zet de daling in.

        

5 minuten later in de afdaling begint het te gieten, hagelen, onweren en bliksems overal. Ik daal door het bos en waar de bliksems zijn en hoeveel kan me echt niks meer schelen. Ik daal zo in evenwicht net zoals het een super zonnige dag is. Het is een uitstekend moment om mijn nieuwe waterdichte jas te testen hahaha. Beneden op een weiland aan het einde van de vallei staat de organisatie bij een basic stenen hut en houdt me aan. De wedstrijd wordt stilgelegd vanwege “storm” en ik mag het hutje in. Ik kijk om me heen en zie geen storm, wel onweer. Zou organisatie geen Engelse woord voor onweer kennen en het storm noemen? Bij de briefing hadden ze het ook over storm, maar dit is onweer. Of hebben wij Nederlanders het weer begrippen tot perfectie gekristalliseerd omdat we zo uitgesteld zijn aan elementen in ons vlakke land? Dit kan natuurlijk ook. In het hutje liggen 4 mannen op een houten constructie en ik mag erbij. Ik koel snel af en de organisatie brengt me reddingdeken om me warm te houden. Ik heb ook reddingdeken in de rugzak maar ik krijg een van de organisatie. Super lief! Na 1 uur 30 minuten mogen we weer verder. Het regent nog steeds maar de bliksems zijn opgehouden. We moeten een rivier oversteken maar deze is door de regen hoog en breed geworden en we zoeken 15 minuten naar een plek waar we redelijk veilig kunnen oversteken. Nog een pas oversteken en afdalen naar mijn tweede houvast en dropbag in Pas de la Casa op 130km. Het regent en ik heb alleen de regenjas aan en de regenbroek niet want het wordt dan te warm en lichaam produceert voldoende warmte om de benen warm te houden. Het hele parcours vanaf het begin gaat of op of neer en dan flink op en neer. Er zijn wat vlakke stukken maar niet veel. Tussen mijn billen voelt het aan beide kanten net open wonden en vlees dat tegen elkaar scheurt. Of zijn dat blaren. Het doet pijn maar ik durf niet te kijken wat het is. Tanden op elkaar bijten en doorlopen. Net voor het donker en het wordt donker rond 21:30 uur kom ik in Pas de la Casa aan en dan start een doolhof door het stadje om naar de grote verzorgingspost te komen. Eerste wat me verteld word nadat het nummer gescand is, is dat ik mag gaan een bed uitzoeken en doen wat ik wil want de organisatie gaat morgen beslissen of de race wordt voortgezet of dat iedereen hier moet stoppen. Ik begrijp er niks van want het onweert niet buiten, maar zonder tegenspraak accepteer ik deze beslissing van de organisatie, haal mijn dropbag, was mijn voeten en neem een bed in beslag hahaha. Iedereen zit een klein beetje doelloos te kijken. Ik neem een pasta maaltijd en kaas en isodrank en watermeloen, kortom ALLES. Te veel eigenlijk maar als ik toch ga een par uurtjes slapen is het goed om reserves aan te leggen. Net als ik wil gaan slapen zegt de organisatie dat we binnen 10 minuten toch verder mogen maar verplicht in groep van 4 lopers die om de 30 seconden de nacht in gestuurd worden. Bah hoe moet ik nu meteen omhoog met al dat eten in de darmen hahaha. Er worden snel groepen gevormd en we vertrekken. Nog 2 grote bulten en een kleinere voordat we daling naar de finish inzetten. Ik heb nergens zoveel modder en betere kandidaten voor enkel verzwikken of been breken gezien als in de komende 5 kilometers. Wat een glibberige, natte en scheve bende.

      

Zondag dag 3!

Ik ben al een tijd aan het hallucineren maar dit doet me niks. Ik weet dat het niet echt is en vaak vind ik het amusant. Mijn hersenen spelen met mij. Wat ik zie? Mensen, mensen gezichten, dieren en als ik dichtbij kom is het een steen of en struik. Het is nacht en in de voorlaatste klim van 800m tussen 142-148km verlies ik realiteitszin en kan ik niet meer bepalen of ik in wedstrijd ben of niet. Behalve dit hallucineer ik nog als een gek. Wat een horror hahaha! Ergens hoog boven me meen ik te zien 2 zwakke lichten van de hoofdlampen. Er zijn twee personen in mij met twee verschillende ideeën. De ene zegt “ik ga niet omhoog ik ga dit op en andere manier regelen”. De andere zegt “er is geen andere manier je moet omhoog dus de berg op” en zo gaan ze met elkaar in gesprek. Ik loop en ik zie markeringen maar ik ben ervan overtuigd dat ik in de verkeerde richting loop. Ik draai me om te kijken of er lampen achter me zijn. Er is niemand. Ik zeg ja zie je je loop verkeerd, maar ik zie duidelijk markeringen. Een stemmetje zegt markeringen zijn er niet voor niks je hoort ze te volgen. Dat andere stoute persoon in mij wil niet omhoog hij gaat het regelen op zijn manier. Wat een chaos! Ik heb geen idee hoelang ik in dit toestand van waanhoop verkeer en zo trippend kom ik bij een klein tentje waar de organisatie handmatig de startnummers noteert. Ze vragen me hoe het met me gaat? Ik zeg behalve dat ik hallucineer gaat het prima. Ik weet het nu weer dat ik op het juiste pad ben en in de wedstrijd. Het begint te schemeren en ik verwelkom het licht. Ik moet gaan poepen maar ik kan niet op hurk gaan zitten omdat de bovenbenen protesteren. Dan maar een hellinkje vinden waar ik me dor de ellenbogen kan laten zakken in een hoek van 90 graden en hangen. Dit lukt wat een opluchting. Er komt iets zwarts uit me. Ik heb het eerder gehad, maar ik weet niet waarom mijn poep zwart is. Ik ben er bijna en ik kan me echt geen zorgen hierover maken. Broek omhoog en verder. In de laatste afdaling naar de Ordino heb ik zeker 15 keer gestopt om op stokken te hangen en 10 seconden ogen dicht te doen. Het is bloedheet deze ochtend en het voelt als 37 graden. Ik ben van binnen en buiten in vuur en vlam maar ik ruik het stal. Deze 100 miles zijn van mij en dit heeft me weer de boost. Ik besef dat ik Ronda dels Cims zal op mijn naam schrijven en dat ik het helemaal alleen heb gedaan. Het mentale is niet 1 keer afgeweken van de koers die het had vanaf de start gezet. 3km voor de finish komt Henri bij me. We hebben hebben elkaar al een paar keer in wedstrijd ingehaald en we zaten samen in dat hutje tijdens onweer. We zijn blij dat we gaan finishen en praten met elkaar. Hij spreekt super Engels voor een Fransman. We rennen samen naast elkaar richting de finish en spontaan zoek ik zijn hand omdat ik vind dat we hand finishen verdienen. Hij pakt mijn hand en we lachen elkaar toe. We zijn er. We zijn de finishers van 2018 editie en niemand kan ons dit ooit afpakken. We omhelzen elkaar en feliciteren elkaar. Op naar een biertje ?. Bij de finish staat een Belg van de camping en hij feliciteert me. Ik begrijp hier dat alleen eerste ca. 83 lopers doorgelaten zijn om naar de finish te lopen en de rest ca. 303 lopers zijn uitgestapt of uit wedstrijd gehaald vanwege het slechte weer. Het moment dat ik beslissing nam om Monica in te halen en bij haar weg te gaan heeft me gered. Monica is op 117km uit wedstrijd gehaald en ik had 3 minuten voordat Monica bij deze VP kwam de daling ingezet en hierdoor mijn finish gered. Wat een geluk! Wat een toeval! Dit moest zo deze keer zijn. Alles zat mee!  Ik zou graag iemand bij me willen hebben om dit te delen om samen te huilen en lachen, maar deze keer heb ik niet. Nog een Danoontje Power Finish selfie hahaha en jullie reacties hierop maken dat ik me niet alleen voel.

    

Ik heb ivm slecht weer in totaal 2 uur 49 minuten op twee plaatsen moeten wachten. Organisatie heeft dit vandaag gecorrigeerd en mijn eindtijd is 50:57:37. Tijdlimiet was 62 uur! Ik had een tijd onder 48:00 uur op het oog maar met deze ben ik ook super blij. Finish is finish!

Pushen naar de camping!

Na de finish moet ik dropbags aan de andere kant van de straat ophalen en het finishers cadeau en dit doe ik. Het is enorm warm en op dezelfde etage waar ik finishers cadeau haal staan een paar tafels waar finishers aan zitten. Ik ga ook zitten en hier val ik in slaap. Iemand van de organisatie maakt me wakker en zegt dat ik met veel plezier hier mag slapen maar een etage lager is het comfortabeler want daar zijn matrassen.  Ik bedank en zeg dat ik gauw weg moet omdat ik nog veel heb te doen. Ik zit nu op de stoel en slaap. Uiteindelijk na een uur vind ik kracht om met mijn racevest en twee grote dropbags richting camping te gaan. Ik beweeg als een slak en ik zie dat uit de vallei voor me regen op me afkomt. Ergens halverwege begint het te gieten en hagelen en ik vind een dakje waar ik droog kan staan. Alles in mij slaapt en ik wil het liefst op de grond gaan liggen en op de dropbags slapen, maar ik moet nog 800m verder. De regen stopt na 15 minuten en ik bereik mijn tent, kruip erin en val meteen in slaap. Als ik weer wakker word is het 19:15 uur. Ik ga douchen en haar wassen. Dit duurt tot 20:30 uur (nee ik heb niet 1 uur water laten lopen hoor, douchen ging vlot), want ik ging me LANGZAAAAAM aankleden en LANGZAAAAM haren kammen en gezicht insmeren en dat soort dingen. Nu heb ik wel mega trek. Ik zie het niet meer zitten om in mijn favo restaurant te gaan eten, daarom eet ik wat in het restaurant op de camping. Het smaakt me niet want het eten smaakt naar zout en zoet. In veel gerechten is combi van zout en zoet normaal en dit vind ik niet lekker. Het eten duurt ook eindeloos lang om te eten. Uiteindelijk ga ik om middernacht naar bed en om 6:15 uur gaat de wekker af omdat ik tent moet afbreken en alles inpakken voor het vertrek naar NL. Een bus haalt me om 08:05 uur op en brengt me naar Andorra la Vella waar ik verder zal reizen naar Barcelona. Mijn tassen zijn loodzwaar en ik vraag me af hoe ik dit moet op het vliegveld hanteren qua kracht. In de bus naar Barcelona slaap ik 3,5 uur. Op het vliegveld bij Terminal 2 stapt nog een andere Poolse loper uit en hij helpt me mijn tassen dragen. Wat ben ik hem dankbaar. We praten beetje over Ronda dels Cims en andere plannen die we voor dit jaar hebben voordat we afscheid nemen. Op het vliegveld eet ik iets wat op de maag niet goed valt en in het vliegtuig moet ik kotsen. Dit kan er ook nog bij. Ik land op Schiphol om 17:20 uur en neem trein naar het noorden. Ik ben nu wel moet. Alles schreeuwt naar slaap en thuis aankomen.

Materialen tijdens de race!

Stormshell van Inov8. Deze waterdichte jas heft het eerste gieten uitstekend doorstaan. Hoge kraag  en nauw aansluitende capuchon is super handig als het waait en regent. Jas is 150 gram zwaar en zeer soepel. Een review volgt als ik hem nog meer heb getest. Ben je ook benieuwd naar deze jas? Om te vieren mijn 170km krijg je tot eind augustus 10% korting op mijn website. Heren versie staat er niet bij omdat ik geen tijd heb om het in de webshop te zetten. Probeer ik komende dagen. Wil je gebruik maken van korting mail naar info@stellatoyou.nl.

Instinct Evolution 7l racevest – dit vest is mijn trouwen Franse vriend sinds april 2017. Alle grote en kleine wedstrijden heb ik met Evolution gelopen. Zelfs voor 170km past het verplichte materiaal erin. Ik heb maat S en ik ben minimalist. Heb je meer ruimte nodig? Instinct Eklipse 12l kan je dat bieden. Ik heb beide modellen in Andorra in de race gezien. Natuurlijk vraag ik meteen lopers wat ze ervan vinden en of ze tevreden zijn. Iedereen vind ze fantastisch.

Sziols Sportbril – ik heb voor twee verschillende lenzen gekozen, namelijk Orange Puur Running lens en RunPro Focus lens. Orange puur is mijn Happy lens en deze maakt alles zonnig. Zelfs een grijze dag. Focus dempt veel licht en maakt het wat rustiger en vlakker. Ik heb bewust gekozen om Orange Puur op zondag te dragen omdat ik dat enorm vrolijke licht boost goed kon gebruiken na

Ndure – bladder van 1,5l en opvouwbare cup die super handig is. Makkelijk om op te bergen en te pakken.

Dagen na de wedstrijd!

Ik heb enorm veel geslapen en overal geslapen: in bed, op de keukenvloer, op het toilet etc. Dag na de terugkomst heb ik meteen gewerkt en dag daarna ook. Wel met de auto naar Zwolle. Bekend verschijnsel na een lange ultra is vocht dat vastgehouden wordt in de voeten en onderbenen. Wat voor mij volledig nieuwe was is het gevoel dat darmen en alles wat in de buikholte zit uitgedroogd is en aan elkaar geplakt en dat het eten voor het eerst in darmen moet komen en ook stoelgang voor het eerst op gang krijgen. Misselijkheid en niet weten wat je wel en niet mag eten om niet misselijk te worden waren eerste dagen altijd aanwezig. Zaterdag na de wedstrijd voelde ik kracht terugkomen die nodig is om weer te gaan trainen. Eerste loopje was goed voor 14km. Super goed. Ik had zelfs geen 5km verwacht.

Hartelijk dank!

Een ENORME dank gaat naar de fantastische organisatie en vrijwilligers die hier ALLES van startnummers ophalen, parcours markeren, verzorgingsposten inrichten, deelnemers verwennen tot finishers cadeau ophalen. Het is een ware verwennerij om een deelnemer hier te zijn. Dan nog een grotere dank gaat naar de fantastische 450 vrijwilligers die dit werk met trots, liefde en plezier doen en die alles doen om de wedstrijd voor de deelnemers aangenaam en succesvol te maken. Ze waren overal super blij en gingen in ALLES helpen. Ze keken nooit raar als je wat dan ook aan ze vroeg. TOP TEAM  hier in Andorra. Ook wil ik bedanken de sponsoren want zonder hun zou deze wedstrijd nooit plaats kunnen vinden. Fotografen bedankt. Ik heb van elke stap zelfs van die met pijnlijke bovenbenen en slapend onderweg hangend op de stokken genoten. Dikke kus van mij en graag tot ziens, XXXX

 

Ardennes Mega Trail 2018

Ardennes Mega Trail 2018: uitdagend en prachtig!

By | Trailverslag | No Comments

Een comeback kon niet mooier zijn :)!

Wat: Ardennes Mega Trail 2018
Waar: Les Hautes-Rivieres, Frankrijk
Wanneer: 23.06.2018
Afstand en hoogtemeters: 93km en 4800hm

Uiteindelijk weer een trailverslag. YEAH! De Ardennes Mega Trail 2018 is een van de weinige uitdagende, ultra trails bij ons in de buurt die ik niet eerder heb gelopen. Ik wil het al een paar jaar doen, maar deze tijd in juni kwam nooit goed uit ivm andere trails in de Alpen. Dit jaar zag ik de kans die ik met beide handen pakte en ik heb me in een paar maanden geleden ingeschreven. YES! De Ardennes Mega Trail 2018 klinkt machtig en ik ben nog nooit geweest in de Franse Ardennen.

Ardennes Mega Trail 2018: totale uitschakeling!

De voorbereidingen voor deze Ardennes Mega Trail 2018 zijn anders dan gepland gegaan ivm iets waar ik bijna ten onder ging en ik moest hierdoor eind april 70km in Vogezen laten vallen, 12 mei Ultra trail Snowdonia 170km ook en mijn geliefde Grand Trail des Lacs et Chateaux 105km eind mei waar ik al 4 jaar start. 6 weken stond ik bijna stil en alle trails en podiumplekken uit het verleden leken voor even verzonnen en niet echt. Ik was aan het twijfelen of ik alle wedstrijden dit jaar moest annuleren. Ik heb me afgevraagd of ik nog ooit terug zal komen naar deze prachtige sport die mij zoveel voldoening en geluk geeft en dan ineens twee eerste weken van juni maak ik 130km beide weken zonder problemen. Snelheid is beetje achteruitgegaan, maar dat kan mij niks schelen. Ik ben weer aan het rennen en dat is de enige wat telt. Wat een openbaring zo ineens. De hoop is er weer. Ardennes Mega Trail is in zicht en al heb ik geen hoogtemeters in de benen alles in mij wil hier starten. Ik weet dat ik de lengte aankan en dat ik beetje zal afzien en spierpijn daarna hebben. DEAL! Dan maar logistiek regelen en zo zit ik met Chris in de auto richting Franse Ardennen en we zijn het allebei eens dat 4800 hm geen peanut meer is hahaha.

Franse trails blijven nog steeds grootste schrik voor mij vanaf het moment van inschrijving van deze Ardennes Mega Trail 2018 tot het ophalen van startnummer en de finish omdat ik de taal niet spreek en vaak wordt er ook geen Engels gesproken. Een van de meest romantische en zachtste talen in de wereld is voor mij een nachtmerrie. Ik vind het erg dat ik mensen niet kan bedanken en hen vertellen wat hun parcours voor me betekent in hun taal. Ik faal altijd als het om Frans gaat en JA wat zou ik het graag willen spreken. Ik heb een paar pogingen gedaan om de taal te leren maar klanken die voor mij abstract en niet uitspreekbaar zijn belemmeren me. Starten doe ik nog steeds en blijf ik doen ondanks alle ongemakken hahaha.

 Ardennes Mega Trail 2018              Ardennes Mega Trail 2018

Ardennes Mega Trail 2018: aria in het bos

De AMT start en finisht in Les Hautes-Rivieres en heeft 4 afstanden: 93km, 54km, (27 km + 27km) en 12km. Start voor 93km is om 05:00 uur en onze wekker gaat om 03:15 uur af. Niks in mij wil wakker worden, maar ik zorg ervoor dat het wakker wordt hahaha. Om 04:00 rijden we naar de start. Het is mogelijk om je dropbag af te geven en het op de verzorgingspost van 51km op te vragen. Normaal doe ik dit nooit, maar nu wel omdat het geen normale race voor mij is. Even wat back-up is handig. Het gaat nog net niet schemeren en de hoofdlamp is nodig als we straks de bossen in gaan. Het is niet koud. Briefing is in het Frans en voor mij geldt om te kijken welke markeringen ik moet volgen en verder alles wat ze zeggen is een grote abracadabra. Gelukkig maar hoef ik niet te weten waar technische passages komen want ik ligt niet wakker van technische passages. Er is een spektakel bij de start met een apparaat blaast rijdend bellen, vuurwerk wordt aangestoken net voor het vertrek en er luidt een prachtige aria die mijn ziel streelt. Genieten ten top. We tellen af en JA ik kan wel aftellen in het Frans hahaha en we vertrekken om na een kleine lus weer terug te komen bij de start en aan beide kanten staan mensen met fakkels en dat alles ziet er indrukwekkend en mysterieus uit net voordat een nieuwe dag aanbreekt.

Ik loop niet op gps maar van verzorgingspost naar verzorgingspost en de eerste komt op 27km. Het parcours gaat op een neer door de bossen, singletracks, wat bredere paden en ineens kom ik uit het bos naar een open plateau en de vallei is bedekt met een dekbed van wolken. Wat prachtig. Het ziet er zo zacht en aaibaar uit en het nodigt me uit om op de wolken te springen. Ik ben hier vandaag om te kijken hoe ik mentaal sta in een langere ultra. Lengte kan ik aan daar maak ik me geen zorgen over. Ik ben ergens in het midden gestart en ik heb gen idee hoeveel loper voor me zijn en op welke plaats ik loop. Het gaat vandaag om het mentale testen en even weer in contact met lichaam komen. Bij alle grote verzorgingsposten zijn er tijdlimieten, maar hier denk ik niet aan. Deze haal ik makkelijk. Ineens is er eerste verzorgingspost en bij het vertrek hiervan lopen we door een oud fabriek met stank van smeer. Ik vind het mooi.

Ardennes Mega Trail 2018     Ardennes Mega Trail 2018      Ardennes Mega Trail 2018

Ardennes Mega Trail 2018: gebraden vlees

Volgende verzorgingspost is op 51km en hier is de dropbag. Normaal doe ik niet aan dropbag bij trails in Benelux maar ik dacht dat aangezien het warm zal worden misschien een ander shirtje, bh of sokken zou willen aantrekken. Er zit ook nog wat eten in en een paar schoenen. Het parcours gaat veel door de bossen en af en toe komt het naar open stukken met fantastische vergezichten op steden diep ergens in de valleien. Franse Ardennen zijn veel ruiger dan de Belgische. De trail blijft overal technisch en uitdagend en het gaat constant op en neer. We lopen ook door het gras en varens. Alles barst van de hoge zomer. Ik vraag me af of ik al een paar tekens heb gescoord haha. Ik kijk het na bij volgende verzorgingspost. Het begint warmer te worden en ineens ben ik op een pleintje met een stuk weiland op 51km. Ik haal mijn dropbag omdat ik andere sokken wil aantrekken en hier kom ik op een raar idee om Speedcross hier achter te laten en verder op Inov8 te gaan omdat Inov8 flexibeler, lichter en harder is. Ik train regelmatig op deze schoen in de bossen bij mij en ik loop ook afstanden tot 60 kilometers hierop. Bij deze verzorgingspost is het mogelijk om gebraden vlees en worsten te kopen. Het stinkt naar gebraden varkensvlees. Of lopers dit ook eten weet ik niet want ik ben bezig om me klaar te maken voor de tweede deel en kijk niet om me heen. 20 minuten later vertrek ik.

Ardennes Mega Trail 2018: steentjes prikken onder de voeten

Kort hierna komt een enorm steile en lange klim en ik denk dit is dan de muur. Hier staan mensen van de organisatie om de lopers aan te moedigen. Het parcours van deze Ardennes Mega Trail 2018 is fantastisch gemarkeerd en langs alle drukke wegen staan de beveiligers en alles verloopt soepel. Organisatie heeft deze trail 100% onder controle en iedereen heeft er enorm veel zin in en is er voor ons. Tussen grote verzorgingsposten zijn en nog 1-2 extra posten met alleen water. Vocht voor deze warme dag is prima geregeld. Het parcours blijft enorm afwisselend en vaak technisch. We lopen over de smalle bergkammen, lange en kronkelige afdalingen op singletracks, zelfs op hellingen waar je vaak alleen op de horizontale helft van de schoen kan staan. Ik vraag me af hoe dit parcours is als het regent en begin spontaan te lachen. Dit parcours is verschrikkelijk als het regent en alleen de beste zouden de tijdlimieten halen. Het was fout om schoenen te wisselen omdat ik nu elke steen onder de voet duidelijk in mijn voet. Het slappe bovenwerk staat toe dat de voet in de afdalingen helemaal naar voren wordt gelanceerd en bijna door de voorkant naar buiten breekt. Nogmaals ik train laatste tijd alleen maar op deze schoen omdat ik het een fantastische schoen vind maar deze schoen is gemaakt voor bospaden en niet voor rotsen en stenen en dat maakt het verschil.

Ardennes Mega Trail 2018: “hij kan soms meer dan haar praten”, haha

Verzorgingspost op 75km was in the middle of nowhere en hier was behalve allee andere versnaperingen ook soep verkrijgbaar. Ik heb bij verzorgingsposten alleen cola en water gedronken en af en toe chips of tuc gegeten. Er waren ook bananen, sinaasappels, chocolade, gedroogde fruit, cakes, wafels en nog wat meer maar omdat ik al eten bij me heb kijk ik nooit goed wat er bij de VP staat. Ik ben alleen geïnteresseerd in cola en verder hoef ik niks. Ook ben ik de nieuwe sportdrank van Maurten aan het testen. Meer info hierover onderaan in dit bericht. Het parcours van AMT blijft me verbazen met haar schoonheid en technische stukken. Gevoelsmatig is 75% van het parcours in de bossen en het valt me op dat er weinig beken zijn waar je je kunt afkoelen. Het zou vandaag 23 graden zijn maar het voelt als 26 graden. Ik heb altijd last van warmte maar vandaag niet waarschijnlijk omdat ik niet at langzamer ben dan normaal. Vandaag zit ik niet met de tijd, wel zet ik door en het mentale dat ik hier wilde testen is super onder controle en het maakt me blij. Ik controleer de race en het voelt machtig. Sinds 1,5 uur zijn 3 jonge Fransen soms voor soms achter me en ze praten voor 10 mensen. Daadwerkelijk zonder punt en komma aan een stuk door praten ze en soms ook praten twee tegelijkertijd. Ja ja, mannen kunnen er ook wat van.

Ardennes Mega Trail 2018     Ardennes Mega Trail 2018     Ardennes Mega Trail 2018

De laatste verzorgingspost van de Ardennes Mega Trail 2018 is op 85km en hier is alleen water. Vaak staan mensen langs het parcours traillopers aan te moedigen en onze namen roepen want deze staan op het startbewijs. Super leuk hoe sportevenementen in Frankrijk diep in het maatschappij leven en hoe sportprestaties worden gewaardeerd en aangemoedigd. Op deze laste post neem ik een beker water en praat ik wat met de vrijwilligers. Als ik vertrek komt de pratende trio weer aan. Ze halen me weer in in de klim en weer dat verschrikkelijke herrie van hun geluiden want ze praten zo hard dat het me begin te irriteren en na bijna 3 uur mag het ook vind ik.  Ik vraag me af waar het verhaal over gaat en waar kunnen ze verdomme 3 uur onafgebroken over praten. Ze zijn toch erger dan 10 pratende vrouwen bij elkaar. Ik ben stadium van irritatie bereikt dat ik ze niet meer vriendelijk kan vragen om te stoppen met praten en daarom ga ik zitten en wachten totdat ze genoeg ver zijn dat ik ze niet meer hoor. Iedereen van ons heeft recht te genieten van de prachtige stilte in de natuur en mijn stilte wordt al 3 uur verkracht door deze broekies. Ik begrijp dat mensen onderweg willen praten en dat is prima, maat pas je stemhoogte dan aan en stop tenminste voor 10 minuten met praten zodat er stilte valt. Het is gewoon onbeschoft om roekeloos en onafgebroken zo lang zo hard te praten. 3 kilometer verder op een plateau haal ik ze weer in. Voordat ik ze zie hoor ik ze. OH NEEEEEE! Ik voel misselijkheid en irritatie weer opkomen. Ze begroeten me, gaan opzij en zeggen dat ik mooi uitzie met de staartjes. Met veel moeite tover ik een glimlach, bedank ze en scheur verder. De stemmen afnemen achter me en nu ik afstand heb gecreëerd ren ik als een bezetene vastberaden om geen noot meer van hun stemmen te horen.

4km voor de finish is de speaker bij de finish hoorbaar om daarna voor een paar kilometer te verdwijnen. Laatste kilometers pakken we nog alle topjes die er zijn en moeten we diep bukken om door een gat in steen te kruipen en klimmen we met hulp van touwen en kettingen. Ik hoor nu weer de speaker en kom uit het bos naar een weiland met hoge gras en ik sta aan de oever van Semois en begin aan een 25m lange oversteek. Mijn geluk is enorm als ik het verfrissende water in mijn schoenen en tot de bovenbenen voel. Aan de andere kant staan veel mensen en ook de organisatie die lopers helpt uit het water. Ik heb nog 300m en alles in mij viert deze comeback. Ik heb enorm genoten zoals elke keer als ik start. Het is me nu duidelijk dat ik over 2 weken gewoon ga starten aan mijn grote race in de geliefde bergen.

Ardennes Mega Trail 2018          Ardennes Mega Trail 2018           Ardennes Mega Trail 2018

Hartelijk dank!

Ik wil organisatie en vrijwilligers bedanken voor een fantastische trail en beleving. Alles was perfect geregeld en ik kom hier graag terug. Voor mensen die niet zeker zijn of ze klaar zijn om eerste ultra in de Alpen te lopen start maar bij deze trail, als je finisht ben je klaar. Werkelijk super mooie trail waar ook veel techniek geoefend kan worden. Paul dank je hartelijk dat je no matter what als een rots voor, achter of naast me staat afhankelijk waar ik die rots nodig heb. Chris bedankt voor de gezelligheid, kennismaking, leuke gesprekken en foto’s. TOP! Ik verklaar mijn weekend voor 200% geslaagd. Over to you,XXX!

Ardennes Mega Trail 2018: dit bevalt me uitstekend onderweg!

MAURTEN: Voor de start heb ik een grote en een kleine zak met sportdrank opgelost in 1,2 L water. Op het einde was nog 250ml over en ik kon mijn energiepijl hele race hoog houden. Behalve cola en water dat ik heb gedronken op verzorgingsposten heb ik nog een mini reep en 2 gelletjes uit eigen voorraden genomen. Dit was alles voor 93km. Mijn Maurten haal ik bij Run2Day in Zwolle maar andere Run2Days in Nederland hebben hem ook.

NDURE: Ik loop al een tijd met waterzak van Ndure en deze bevalt uitstekend. Nieuwkomer bij deze race is Ndure opvouwbare beker. Ik loop al jaren met opvouwbare beker van UltraSpire en deze moet op een bepaalde manier opengehouden worden. Ndure beker kan staan en als je hem uit de zak haalt is hij meteen open hahaha. Ndure beker zou naar mijn idee meer ruimte innemen en is minder compact om op te vouwen, maar hier heb ik me vergist. Dat compact opvouwen werkt prima en het is handiger om te bedienen. Deze is te vinden in mijn webshop.

STANCE: Ik heb deze sokken op deze technische trail getest en ook hier ben ik tevreden hiermee. Je voelt de sokken niet. Sok voelt niet nat aan. Het wrijft nergens, schuift niet op een nare manier. Het heeft veel demping. Alles top. Ook deze kan je halen bij Run2Day in Zwolle.

Ardennes Mega Trail 2018            Ardennes Mega Trail 2018           Ardennes Mega Trail 2018

trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail

Trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail Ameland: wedstrijdverslag

By | Trailverslag | 4 Comments

Verjaardag in storm, zon, zand en kou: Happy Birthday and Victory to me 🙂 ?

Wat: Vuurtorentrail
Waar: Hollum, Ameland, Friesland, Nederland
Wanneer: 18.03.2018
Afstand en hoogtemeters: 62km (stiekem toch) en 400hm schat ik in
Organisatie: Uilekiek

 

Eerst wil ik iedereen bedanken die me heeft gefeliciteerd op mijn verjaardag. Jullie hebben me verwend met meer dan 400 felicitaties en deze dag bijzonder feestelijk en aangenaam gemaakt. Ik voel me geliefd. Dank jullie hartelijk hiervoor.

In de vijfde jubileumeditie van deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail te Ameland, was voor iedereen wat wils: een kidstrail, afstanden van 6km, 10km, 12km, 18km, 35km en 60km een 10km en 18km canitrail. Er waren ook sponsoren aanwezig op het plein bij de start/finish in Hollum. Ik heb de afgelopen twee jaren voor de 60km gekozen.

Trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: eerste verjaardagscadeau van 2018

Vier maanden voor mijn verjaardag wilde Robin weten of ik van plan was om weer op Ameland te starten. Toen ik ja zei, heeft hij me het startbewijs als verjaardagscadeau geschonken en zo had ik al in november mijn eerste verjaardagscadeau. Ik vond deze actie fantastisch, zeker omdat ik pas over 6 jaar op mijn verjaardag een trail weer in het weekend zal kunnen lopen. Super lief en attent Robin! Dank je wel.
Dit jaar hebben we een huisje gehuurd met zijn vieren in Hollum, dicht bij de start en we hebben vrijdagavond al de boot naar Ameland genomen om uitgebreid van mijn verjaardag op Ameland te kunnen genieten. In Ballum is het luxe hotel Nobel gevestigd, waar tegenover hotel een kerk is met twee luxe appartementen voor groepen. Alles in stijl en super mooi. Deze appartementen zijn ook eigendom van het Nobel hotel. Dus heb je wat te vieren en wil je jezelf laten verwennen, dan is dit een mooi adresje.

Weersverwachting trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: storm met hier en daar een feestje

Het weer op zaterdag was stormachtig met windkracht 6-7 en de gevoelstemperatuur was tot ver onder nul. De zon scheen wel en het was helder, maar het was enorm koud. Ik wist zaterdag al dat ik in de eerste 32km wind tegen zou hebben en dat het een zware bevalling zou zijn. Op zaterdag heb ik van Robin ook nog eens een fiets voor twee dagen gekregen, als bonus cadeau ?. Ik heb veel gebruik gemaakt van deze fiets. Uiteraard is de laptop meegegaan naar Ameland omdat ik nog aan mijn website werkte en de webshop moest gevuld worden. Zaterdagavond hebben mijn vrienden en huisgenoten het huis voor mijn verjaardag versierd en ballonnen opgeblazen. Super lief van hen. Normaal vier ik mijn verjaardag nooit, maar dit jaar had ik er echt zin in.

                       

Hiep hiep hoera, wind tegen en staartjes vasthouden!

In de ochtend van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail ben ik vroeg opgestaan zoals altijd om mijn staartjes te maken, want deze handel (hahaha) wil niet altijd in één keer lukken. Ook wil ik minstens 1 uur voor de start al gegeten hebben. Mijn vrienden en huisgenoten wilden allemaal met me mee naar de start. Super lief.
Ik heb altijd een windjack of waterdichte jas bij me in mijn trailrunning vest, maar ik start nooit in een jas want ik heb het na 300 m al warm. Deze ochtend was echter een uitzonderlijke situatie met ruim drie uur lang veel wind tegen en een gevoelstemperatuur van -6. Toch heb ik gekozen voor een dikker t-shirt uit de Nike Pro collectie (helaas worden deze niet meer gemaakt) en arm stukken. Uitzondering was ook de buff die ik bijna nooit bij me heb laat staan draag, maar vanwege de koude windtocht heb ik toch de buff om de nek gedaan. Ik vind het grappig om mezelf met de buff op de foto’s te zien. Ook denk ik elke keer als ik me op foto’s zie dat ik te bedekt ben voor mijn doen. Er zat ook iets in het trailrunning vest wat ik alleen bij buitenlandse trails meeneem: winddichte wanten. Deze heb ik zoals verwacht niet gebruikt, maar vanwege de koude wind heb ik deze ingepakt voor het geval ik ze toch moest inzetten. Net voor de start heeft de speaker nog verteld dat er een jarige (IK ?) tussen de deelnemers is en dat we allemaal drie keer hiep hiep hoera gaan zeggen en na de derde keer meteen vertrekken.

Ongestoord ademen

De kopgroep van deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail loopt voor me. Ik heb zoals gewoonlijk geen idee op welke afstanden verzorgingsposten zijn en hoeveel, hahaha. De eerste kilometer is op asfalt en dan gaan we het bos in, langs de Vuurtoren en hup naar open weilanden waar de wind vrij spel heeft. De eerste VP was op 12km en hier arriveer ik samen met een groep mannen. Na een korte cola-stop gaan we verder samen en wisselen elkaar aan de kop regelmatig af. De wind waait als een gek en ik buig het hoofd wat lager dan normaal, om gemakkelijker en ongestoord te kunnen ademen. Op een lange rechte dijk ontstaat er een gat van 50m tussen mij en de mannen en deze is niet dicht te slaan. Ik ben alleen tegen de elementen, de wind komt uit het oosten en we gaan de eerste 30km alleen maar richting het oosten. Daarna nog 2km bij het Oerd een bocht maken, om vervolgens weer naar het westen te lopen. Bij de tweede VZ op – 24km? – zijn de heren die me hebben ingehaald, al weg. Hier tank ik ook wat cola bij en vertrek weer. Vrijwilligers leven met ons mee.

Landschap trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: bevroren meren en ijskristallen

Ik zie mannen voor me in de verte, ze vorderen als een treintje. In dit stuk komen prachtige hoge duinen en het betoverende bos. Een paar trailrunners haal ik in. De wind is genadeloos sterk op open vlaktes en ik troost me met het feit dat ik de tweede helft door dezelfde wind een duw in de rug zal krijgen. Er zijn prachtige taferelen in het landschap zoals bevroren meren met duizenden ijskristallen erop. Ik waan me in een ander, veel noordelijker land. Prachtige winterse sferen op ons Ameland tijdens deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail. Drie kilometer lang waarin we het uiterste oostelijke punt bereiken en dicht bij het water komen, zorgt wind ervoor dat snelwandelen nog sneller gaat dan trailrunning. Mijn sportbril was vandaag een perfecte bescherming tegen wind, zand en andere vliegende objecten hahaha en dan ook een aanrader voor trailrunners die er van buiten flitsend uit willen zien, maar van binnen de wereld rustig beleven.

Natuurgeweld

De sterke tegenwind trekt zo veel kracht uit je benen. Ik weet dat ik er bijna ben en dat ik straks dit natuurgeweld niet meer van voren hoef op te vangen. Die gedachte geeft me kracht om door te zetten. Nog een stuk in noordelijke richting om naar het strand te komen en dan de wind in de rug.

      

Yes ik ben op het strand. De wind is zo sterk dat je vooruit geduwd wordt, maar waar ik geen rekening mee hield waren de staartjes. Deze werden naar voren geblazen zodat ik niks kon zien. Ik zie niet waar ik land en ook niet waar ik naartoe ga. Oplossing: op de terugweg beide staartjes aan de onderkant met de handen vasthouden. Gelukkig maar zijn ze zo lang dat ik de natuurlijke hoek in mijn ellebogen kan aannemen waardoor ik niks forceer. Iedereen heeft meer kleding aan dan ik, hahaha.
Het strand van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail is mega breed en het zand rolt boven de grond, waardoor het eruitziet alsof het strand beweegt. Als je je hierop gaat concentreren kun je duizelig worden. Dan maar met blik op oneindig, want ik heb nog een paar kilometers strand te gaan voordat ik weer de duinen in mag. En zo, al dromende ben ik ineens bij de derde verzorgingspost in Buren aan Zee, waar al veel lopers staan. Hier lust ik wel een warme bouillon. Ik denk dat de groep mannen die me op de heenweg heeft ingehaald hier nog blijft op het moment dat ik vertrek.

Kramp in de onderbenen

Nu gaan we weer door de duinen en singletracks voordat we weer naar het strand gaan. Op dit laatste stuk naar het strand komen de trailrunners van de afstand van 35km erbij. Ze zien er nog fris uit en de meeste huppelen vrolijk. Ik heb geen idee hoeveel ze op dit punt al in de benen hebben. Na een stuk strand komt de vierde verzorgingspost en na deze post is het nog ca. 10km tot de finish. We lopen door de duinen, bossen en een lang stuk strand om uiteindelijk weer het bos bij de vuurtoren in te gaan. In de laatste drie kilometer voel ik kramp in beide onderbenen, hoog boven de kuiten aan de binnenkant van mijn benen. Ik heb dit nog nooit gehad en ik weet niet hoe je met kramp moet omgaan. Ik ben er bijna en ik heb geen zin om nu ergens te gaan zitten en wachten totdat de kramp over is. Zodoende kan ik niet meer soepel en ontspannen lopen en ik moet steeds vaart minderen. In de laatste 1,5km moet ik regelmatig even stoppen om te drukken op de plekken waar ik kramp heb. Weet ik veel wat ik doe, ik doe maar wat hahaha want ik heb nooit eerder kramp gehad. Het zal wel de combinatie van kou en de compressiebroek zijn, dacht ik.
De laatste kilometer kom je vanuit het bos op asfalt terecht en hier moest ik om de 100m stoppen om op de krampplekken te drukken. Wat een ellende. Ik ben er bijna. Ik wil naar de finish en niet met kramp hier sukkelen. In de laatste bocht voor de finish stop ik nog een keer, druk ik weer op die plekken en verzamel alle moed en kracht om nog 300m hardlopend tot de finish te volbrengen, want wandelend naar de finish is geen optie.

               

Finish, bier, podium en vrienden

Het lukt me. YES! Ik hoor de speaker zeggen dat ik de eerste dame ben van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail en hij feliciteert me met mijn 35e verjaardag. Eerste dame en achtste overall van 54 lopers die gefinisht zijn! Niet slecht. Veel mensen staan langs de kanten; ze roepen mijn naam en feliciteren me. Ik doe mijn handen omhoog als teken van dankbaarheid, want ik moet me zo concentreren op de kramp dat ik niet voluit bedankt kan roepen. (Bij deze dus nogmaals: iedereen die heeft geroepen, hartelijk dank!) Ik krijg een prachtige medaille om de nek en Myanou Kinsbergen reikt me een enorm glas bier aan. Het smaakt goddelijk op deze zonnige en koude dag. Monique Bakker, ook trailrunner, omhelst me hartelijk en feliciteert me. Ik vond deze spontane actie heerlijk Monique en ook ons gesprekje in de doucheruimtes, XX. Mijn vrienden vangen me ook op bij de finish, feliciteren me en vieren deze eerste plaats met me. Zo veel liefde om me heen. Wat super mooi om op mijn verjaardag op de hoogste trede op Ameland te staan. Enig! Perfecte verjaardag die ik nooit meer op deze manier zal vieren en herhalen. Daarom zal deze verjaardag en overwinning van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail een bijzonder plekje in mijn hart krijgen. Ik heb genoten van elke winderige stap en ben blij dat ik weer normaal kan trainen. Nogmaals dank je hartelijk Robin voor dit heerlijke cadeau.

         

Hartelijk dank!

Allereerst wil ik de organisatie van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail bedanken voor dit unieke en prachtige verjaardagscadeau. Organisatie, bedankt voor de vlekkeloze organisatie en het prachtig parcours. Vrijwilligers, bedankt voor jullie enthousiasme, vriendelijkheid en het in de snijdende kou staan voor ons. Anja Brouwer bedankt voor de foto’s die ik in deze blog heb gebruikt. Ook bedankt aan de vrouw van Djurre van der Schaaf die al een paar keer fantastische foto’s van mij heeft gemaakt. Van Marc Jansz heb ik ook wat foto’s gestolen :). Sponsoren, bedankt voor jullie bijdrage aan dit evenement. En vrienden, bedankt voor een gezellig weekend Ameland en jullie liefde. Graag zie ik jullie allemaal over een jaar weer op Ameland.

Robin organiseert ook Veluwezoomtrail op 16 en 17 juni 2018 en Posbanktrail op 9 december 2018.

trailrunning in de nacht

Trailrunning in de nacht: wedstrijdverslag From Dusk Till Dawn

By | Trailverslag | No Comments

Baby Spine, maar dan in België!

WAT: From Dusk till Dawn Nachttrail
WAAR: Villers-Sainte-Gertrude (Durbuy), België
WANNEER: 10.02.2018
AFSTAND EN HOOGTEMETERS: 86 km en 3500 hm
ORGANISATIE: Trailodge

 

Ik wist al 6 maanden dat ik op 10 februari 2018 bij de From Dusk till Dawn trail zou starten. Deze zaterdag had ik zelfs vrij genomen om te kunnen starten. Ik wist ook dat ik geen auto zou hebben dat weekend, maar dat mag geen reden zijn om niet te starten. With a little help from my friends zijn er 1000 manieren om naar Villers-Sainte-Gertrude te komen. Erik, een trail vriend, wilde op 10 februari via Eindhoven en zodoende ben ik met de trein van Steenwijk naar Eindhoven gereisd om met Eric naar de trail te reizen.

Carnaval

Omdat er carnaval in Eindhoven was, was het niet mogelijk om de voorkant van het station met de auto te bereiken. Erik en ik wonen allebei boven de rivieren en we wisten niet dat carnaval in het zuiden was ;). Er was een enorme herrie en harde muziek rondom het station, zodat ik Erik nauwelijks kon horen toen ik hem belde om door te geven dat we elkaar aan de achterkant zouden ontmoeten. Voor ons allebei is Eindhoven onbekend en daardoor de naam van de straat aan de achterkant ook. Uiteindelijk hadden we 40 minuten later dan gepland elkaar gevonden, haha. Eind goed, al goed.

Gevoelstemperatuur van -5

Rond 16:15 was ik met alle tassen in mijn kamer waar drie eenpersoonsbedden stonden. Wat een luxe. Ik heb meteen alles uitgepakt (lees: twee bedden en een halve kamer in beslag genomen, hahaha) om overzicht te hebben en me snel klaar voor de start te maken. Er lag sneeuw en het was rond het vriespunt, maar de gevoelstemperatuur zou tot -5 zakken. Gelukkig heb ik het gauw warm, waardoor ik het hele jaar door in driekwartbroeken en -shirtjes loop met korte mouwen en armstukken. Maar voor vanavond had ik een MEGA roze shirt geselecteerd. Dit moet voldoende zijn. Eerst heb ik mijn racevest ingepakt, daarna staartjes gemaakt en me aangekleed en ja hoor 20 minuten voor de start is mijn hele racevest aan de rugkant nat. “WAAAAAATTTTT!!!!!!!” Waterzak weer eruit, even op zijn kop, geen lekkage. Waterzak aan de rugkant drooggemaakt en geobserveerd en daar ontstond een vaag druppeltje middenin de waterzak. Oplossing: de waterzak gauw weer in de rugzak stoppen en zorgen dat ik op tijd bij de start ben. Bij de start begreep ik dat het mogelijk is om de rugzak bij de startfinish te laten staan. Dus: dan maar snel naar de derde verdieping rennen om in mijn kamer stokken te halen en dit in de dropbag laten staan voor de tweede ronde. Voor duidelijkheid: de info over dropbags stond op de website, maar ik lees meestal niet de info over VP’s, wat er te eten is etc. op onze trails in de Benelux. Ik ben vrij makkelijk hierin omdat ik tot 80 km altijd alles bij me heb. Na 80 km zou ik een keer extra water moeten tanken.

Trailrunning in de nacht: geweldige uitdagingen

Net voor de start om 17:50 uur krijgen we nog een korte briefing over markeringen. Deze zijn wit en sommige zijn reflecterend, dus zilver. Mijn rug is nat van de bladeren en het voelt een beetje koud, maar ik ga er vanuit dat ik snel genoeg warmte zal produceren om op te warmen zodat het natte niet meer koud voelt. De deelnemers van zowel 43 km als 86 km starten samen. 86 km loopt twee rondjes en na 43 km komen we weer terug bij start/finish om dit te herhalen. We starten net voor het donker en het eerste uur kan ik nog lopen zonder het licht aan te zetten. We gaan meteen omhoog op asfalt dat mega glad is. Speedcross en glad asfalt of natte vlonders zijn geen beste vriendjes, hahaha. Vijf minuten later komen we op een plateau waar het heerlijk fris waait en zetten we een lange afdaling in om vervolgens meteen aan een eindeloze klim te beginnen. Ik zal deze eerste ronde beheerst lopen omdat dit mijn eerste serieuzere afstand is sinds september.
Het gaat lekker, ik voel de nattigheid op mijn rug niet meer maar ik heb het wel warm. Sterker nog, deze warmte trek ik niet tot het einde. “Damn,” denk ik, “waarom heb ik niet voor een shirt met korte mouwen en armstukken gekozen?”. Op ca. 6 km komt een prachtige technische afdaling met smalle, glibberige paadjes tussen rotsen. Hier zijn touwen aangelegd. Ik vind deze uitdagingen geweldig maar denken meteen dat dit niet voor iedereen geschikt is. Rond 19:00 uur begint het wat frisser te worden en nu is mijn shirt wel een goede keus. Yes, toch goed gekozen.

Door weer en wind trailrunning in de nacht

Met deze trail komen alle soorten terrein aan bod. Zo lopen we in de eerste ronde veel op keiharde, bevroren ondergrond dat ooit vette modder geweest is maar nu volledig oneffen en bedekt met een laagje sneeuw. Deze oneffenheden kunnen voor verzwikte enkels en zere ondervoeten zorgen, daarom is het belangrijk om hier op souplesse en niet op kracht te lopen (wel gazelle, geen olifantje hahaha).
Daarna komen er prachtige singletracks door de bossen, een trailrunning in de nacht om van te smullen. Op een paar plekken zijn er omgevallen bomen waar we onder moeten kruipen en soms overheen moeten springen. Voor de eerste VP op 17 km worden hoogtemeters gemaakt. Deze VP staat op een open stuk en hier heeft de koude wind vrij spel. Ik neem twee bekertjes cola en vertrek weer. Het stuk dat nu volgt tot de volgende VP op 28 km is vrij vlak, oftewel: er kan weer vaart worden gemaakt. We komen door dorpen waar het asfalt enorm glad is en bij het landen glijd ik dan ook regelmatig uit. Maar, ik blijf staan waardoor ik genoodzaakt ben om voorzichtig en berekend te landen. VP2 is in het bos in een tentje en hier kan ik even voor de kou en wind schuilen. Hier kom ik aan met twee heren, waarvan er één uit de race stapt. De tweede man is nog bezig met iets. Ik vertrek alleen en de laatste 16 km zal ik niemand meer zien.

De tweede ronde: markeringen gezocht!

Nog een kleine 15-16 km en dan ben ik halverwege. Yeah. Hoe voel ik me? Super. Alles werkt, ik ben nog steeds heel hahaha en ik voel geen spierpijn of vermoeidheid. In het laatste stuk worden weer de hoogtemeters gemaakt. Het gaat flink omhoog en omlaag en 4 km voor de finish is er een oversteek over een beek met een aangelegd touw. Twee kilometer voor de finish is er nog een linke, gladde afdaling. Eén kilometer voor de finish komt de rivieroversteek waar je af en toe halverwege koud in het water staat. Hier waren ook de touwen aangelegd, daar finish je dan de eerste ronde mag je dit alles nog een keer doen ?. Ik drink wat cola, pak mijn stokken en laat een paar repen uit mijn racevest achter, want deze ga ik zeker niet meer opeten en het scheelt weer in het gewicht.
Ik vertrek alleen. Weer de klim en dan het plateau en hier waait nu een ijskoude wind. In de tweede klim begint het enorm te sneeuwen, zodat ik soms niet weet wat reflecteert: sneeuwvlokken of markering? Het is magisch stil en je hoort de sneeuw vallen. Fantastisch dit en dan ineens op 53 km sta ik op een tweesprong. Er is geen enkele markering. Markeringen waren wit, wat in de sneeuw niet opvalt en sommige reflecterende markeringen waren op de grond gevallen en dan zie je ze niet. Op de tweesprong kan ik kiezen: naar beneden door het bos gaan of vals plat langs het bos. Ik inspecteer de paden en kies voor het pad waar ooit sporen in het modder geweest zijn, maar nu is de modder bevroren en bedekt met sneeuw. Dus: ik ga het bos in. Na 300 m is er nog steeds geen markering en kom ik op een weiland uit. Weer even kijken of ik een markering zie: NEE! – Dan maar weer omhoog en dat andere pad langs het bos verkennen. Hier ga ik 200 meter verder en zie ik nog steeds geen markering. Dan maar weer terug naar de tweesprong en hier komt Bridget (2e dame) aan. Ik vertel haar waar ik net geweest ben en we gaan nog een keer samen het bos in naar beneden. Nog verder zelfs dan waar ik net geweest ben. Maar: weer niks. Dus weer terug dat andere pad samen proberen en thank god na 500 m hangt er een reflecterende markering! Yes, we zijn weer op het juiste pad.

Samen staan we sterk

Met nog ca. 33 km voor ons lopen we samen naar de VP op 60 km. De wind is vreselijk koud en het sneeuwen is vervangen door de regen. Ik trek mijn jas aan omdat ik nat worden in combi met deze ijskoude wind gevaarlijk vind. Op de onverharde wegen zijn bevroren waterplassen bedekt met sneeuw en als je hierop landt dan is het net een schaatsbaan. Later wordt het wat warmer (nog steeds rond de vriespunt) en is er veel meer modder door de regen dan in de eerste ronde. Bridget en ik lopen wisselend aan kop. Soms lopen we naast elkaar. Het is me niet duidelijk of Bridget een Belgische dame is omdat ze Vlaams en Engels spreekt, maar haar voorkeur gaat uit naar Engels. Dan denk ik dat ze misschien denkt dat ik geen Vlaams spreek en dat ze daarom Engels tegen me praat, hihi. Ik vraag het haar en ze zegt dat ze Ierse is, maar dat ze lang in België woont en dat ze Vlaams spreekt. – Nu begrijp ik waarom ze instinctief Engels spreekt. Het is haar moedertaal.
Ik stop voor een plaspauze, Bridget loopt door en ineens hoor ik haar mijn naam roepen. Ik roep dat ik OK ben en dat ik eraan kom. Ze loopt door. Bij de VP op 72 km kom ik voor haar en ik wacht totdat ze ook klaar is om te vertrekken. We weten beiden dat we niet hoeven te wachten op elkaar en dat iedereen welkom is om een eigen race te lopen, maar toch voelt het blijkbaar aangenaam om bij elkaar te blijven. Zwijgend ontstaat er spontaan band. Heel af en toe zeggen we een woord of twee, maar voornamelijk zeggen we niks. Heerlijk zo’n stilte met iemand. Ik denk dat we hetzelfde voelen en dat er wederzijds respect voor de atleten in ons is. Het is best intiem om elkaar te horen ademen, hijgen, scheten laten, om elkaars kracht en zwaktes te merken. En wanneer er een afstand van 200-300 m tussen elkaar kwam, draaiden we ons regelmatig om om te kijken waar de andere is.

Nog 1 kilometer trailrunning in de nacht te gaan

In de laatste 3 km haal ik Bridget in en loop ik in heerlijke flow dat ik bijna vergeet dat ik niet alleen in dit avontuur ben. Bij de rivier,  1 km voor de finish, kan ik het pad niet vinden en dus rem ik om om te kijken waar Bridget is. Ze komt eraan, samen gaan we de rivier over en eigenlijk vinden we dat we allebei even sterk hebben gelopen. Dus willen we samen, hand in hand finishen.
Hans staat er met prachtige houten medailles, hij hangt er een om mijn nek, yes ik heb het eerlijk verdiend! Wat deze nacht zich heeft afgespeeld heeft me ontroerd. Midden in de nacht in barre omstandigheden is een sterke sisterhood geboren met wederzijds respect. Ik zal dit de rest van mijn leven bij me dragen. Nu begrijp ik wat mensen die ultra’s samen lopen en samen genieten en afzien, voelen. Niet dat ik ongevoelig ben, maar ik loop nooit met iemand. Winterse omstandigheden hebben deze trail tot een waar avontuur gemaakt. Helaas waren er geen bloeddorstige enge monsters in het bos, hahaha.

Lekker slapen

Na de finish brengt Hans een grote bak heerlijke vegetarische soep vol groente en een bekertje water. Het is 02:55 uur en ik eet de soep gretig op in mijn racevest. Nog even praten en dan naar bed. Eenmaal in mijn kamer doe ik het licht aan en op een van drie bedden ligt iemand in een slaapzak en zegt wat. Ik doe snel het licht uit en hoofdlamp aan en excuseer me dat ik hem heb wakker gemaakt. Hij zegt dat ik het niet heb gedaan en dat hij slechts moeite heeft om in slaap te vallen. Als hij niet had gereageerd had ik hem niet gezien en ik had me in de kamer helemaal uitgekleed, haha! Nog even naar de douche waar ik me wil opwarmen. Ik heb me uitgekleed en vol verwachting en honger naar warm water slaat mijn hart en uit de douchekop komt een mini straaltje. K..! Daar gaat mijn kachel, hahaha. Dan maar alleen voeten en onderbenen wassen en in de slaapzak kruipen waar ik nog een extra dekbed overheen trek. Binnen 10 seconden lig ik in coma, om ineens uit mezelf om 9:51 uur wakker te worden. Mijn mysterieuze kamergenoot was al vertrokken en ik kon weer in mijn blote kont in de kamer lopen, hahaha. Erik en ik rijden weer richting Eindhoven en het is zo gezellig in de auto dat de uren voorbij vliegen.

Bedankt voor deze waanzinnige trailrunning in de nacht! 🙂

Organisatie bedankt voor het prachtige parcours en de goede zorgen. Vrijwilligers bedankt voor het in de voor jullie helse kou staan en op ons wachten. Fotografen Soren Decraene en Fer Ry, hartelijk dank dat ik jullie foto’s voor dit verslag mag gebruiken. Super tof. Bridget: thanx for being my sister on trail this cold night, XXX. Mij ligt dit parcours wel en wat mij betreft tot volgend jaar! Hopelijk weer in winterse sferen.

trailrunning wedstrijd

Trailrunning wedstrijd: Scott Xtrails Houffalize

By | Trailverslag | No Comments

Ja, ik kan het nog steeds ?

Wat: trailrunning wedstrijd Scott Xtrails Houffalize
Waar: Houffalize, België
Wanneer: 28.01.2018
Afstand en hoogtemeters: 52km en 1940hm
Organisatie: Sportevents

 

Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle hartverwarmende reacties, liefde, steun en medeleven i.v.m. mijn echte comeback voor 2018 bij de Drents Friese Wold Trail. De trailrunning wedstrijd Scott Xtrails Houffalize heeft afgelopen jaren begin december plaats gevonden en dit jaar is de trail naar januari verplaatst vanwege het jachtseizoen. Logisch, want de organisatie wil geen gewonden op het parcours. Geen goede promotie lijkt me, haha.

Trailrunning wedstrijd met startnummer van de organisator

Deze trail stond elk jaar opnieuw als de afsluiter van mijn Ardennenseizoen, maar nu hij in januari is, wordt hij standaard de starter van het Ardennenseizoen. Normaal schrijf ik me een paar maanden voor de sluitingstijd in, maar vanwege drukte met mijn website ontdekte ik op 14 januari dat 15 januari laatste dag is voor de inschrijvingen. Ik ben meteen in actie gekomen, maar nadat ik 8 keer hetzelfde inschrijfformulier had ingevuld achter verschillende computers kreeg ik steeds een vreemde melding bij het betalen: “deze keuze is niet beschikbaar”. Paniek! Meteen contact gezocht met de organisator. Volgens de organisatie werkten de systemen goed, echter spraken we af dat ik me op 15 januari vanuit een andere computer zou inschrijven. – Hier weer hetzelfde probleem. Vervolgens kreeg ik van de organisator een lief bericht dat de organisator zelf zich wel in zou schrijven en dat ik het startnummer van hem kreeg! Hartelijk dank Wim, XX. Ik was helemaal ontroerd door deze lieve actie en ik was zo opgelucht dat ik een startbewijs had. So far so good.

Eén grote trailrunning familie

Ik wist dat ik dag voor de Scott Xtrails Houffalize zou werken en de enige optie was om na het werk om 17:00 uur in de auto te stappen en 3,5 uur naar Houffalize rijden. Na een oproep op Facebook of iemand nog een slaapplekje over had, was dat ook geregeld en zodoende werd ik zaterdagavond door Edwin Hakvoort, zijn vriendin Sarah en een paar andere traillopers hartelijk ontvangen. We zaten daar in een huisje alsof we elkaar al jaren kenden. – Dat is een van de dingen dat ik zo prachtig vind bij trailrunning; één grote familie. Iedereen wordt opgenomen in de groep en iedereen is gelijk.

Met beginnende griep de trailrunning wedstrijd in

De hele zaterdag was ik al aan het niesen, maar gelukkig bleef het boven de nek zitten dus ik vond van mezelf dat ik gewoon kon starten, haha. Wel was ik een beetje zenuwachtig omdat dit eerste keer in de Ardennen was sinds november en ik dus waarschijnlijk niet ‘verbonden’ was met mijn lichaam zoals gebruikelijk. Dan maar op mijn ervaring varen dacht ik, want die is gelukkig ook wat waard.
Aangekomen bij de start met mijn racevest aan, buig ik me even naar de veters van mijn Speedcross trailrunning schoenen om ze losser te maken. Op dat moment voel ik de inhoud van waterzak langs mijn rug glijden en mijn rug nat maken. BAH, inclusief kleffe sportdrank! Eenmaal de waterzak bekeken zag ik dat de sluiting een beetje raar zat. Hopelijk was het nu verholpen.

 

De trailrunning wedstrijd: magisch en modderig

De start van de Scott Xtrails Houffalize trailrunning wedstrijd was om 7:00 uur en we zouden nog 1,5 uur in het donker lopen. Het miezerde en de afgelopen nacht had het veel geregend, dus: VEEL modder. Er startten ca. 300 mensen. Normaal start ik altijd een beetje voorin, maar nu betrapte ik mezelf erop dat ik ergens in het midden stond. – Toch maar een beetje naar voren lopen. In de eerste klim, 180m verder, ervaar ik een eerste ongemak: ik voel de veter van mijn linker trailrunning schoen links en rechts aantikken. “Oh nee!”, afgeleid door de nattigheid op mijn rug ben ik vergeten om de veters in het hoesje te doen. Dan maar stoppen en het regelen dacht ik, want ik wil niet dat deze mijn veters achter een tak of steen blijven steken. Vervolgens lijkt de klim eindeloos omhoog te gaan en dit kan ik helemaal hardlopend aan. Ver beneden, onder ons zijn de lichten van de stad Houffalize zichtbaar. Magisch om te zien. Ik vind in het donker rennen meditatief werken, want je ogen zien alleen het ene stuk waar het licht op valt en het gehoor is meer toegespitst.

Cola en winegums

In de daling haalt een kamikaze dame me ineens in. We zijn 4km van de start verwijderd en ik bewonder haar als ze op dit tempo de komende 46km kan volbrengen. Mijn ervaring leert me dat ik deze dame later inhaal.
Even later is het licht en kunnen we weer van prachtige uitzichten genieten. We lopen ook veel door de bossen en op verschillende soorten paden: brede bospaden, maar ook fantastische singletracks. Op 12km is de eerste verzorgingspost met cola: YIPPIEEEE! Ik neem 2 bekers cola en een paar winegums. Onderweg wordt geroepen dat ik de 3e dame ben, maar ik heb me lang geleden afgeleerd om dit serieus te nemen – wat later ook zal blijken. Ik weet dat twee dames voor me zitten, maar in het donker zie je ook niet alles. Voor hetzelfde geld zitten er vijf dames voor me; ik heb echt geen idee. De trail gaat vervolgens veel op en neer met dus constant klimmen. Veel modder en kleine losse stenen. Ook veel gladde platte rotsen. En dan ineens gaat de trailrunning wedstrijd ca. 12-15 meter door het water; bij mij net onder de navel. Hier zie ik de eerste dame bijna aan de overkant als ik en nog een dame arriveren. Nu gaat het beginnen. Leuk. Een stromende rivier oversteken blijft altijd super fun. Stenen op de bodem zijn af en toe glad en de kracht van het water geeft me een kick.

Sta-in-de-weg

Bij de post op 25km komen ik en de eerste dame samen aan. Daarna start er weer een klim. De bospaden zijn werkelijk adembenemend mooi en er zijn veel omgevallen boomstammen op het pad. Er loopt nog een afstand op hetzelfde pad als wij en het is druk. We lopen op een singeltrack langs de rivier waar het vertraagd door mensen die niet handig zijn op deze padjes. Helaas kan ik niet over deze mensen heen springen, ook is er geen ruimte om ze in te halen en ze komen zelf ook niet op het idee om opzij te gaan.
Dan ineens komt er nog een kleine wateroversteek met een aangelegd touw. We staan met zijn vijven aan het touw en iemand gaat op mijn trailrunning schoenen staan, waardoor ik niet verder kan. Maar doordat hij al de volgende stap heeft genomen komt ie bijna op me te vallen. Het lukt me met veel moeite en kracht om mijn voet onder zijn volle kracht los te krijgen en ik schuif op. In een afdaling rond 30km kom ik een dame deelnemer tegen en we praten even. Ze zegt jij bent tweede. Ik vraag haar welke afstand ze loopt en ze zegt 50. We maken een praatje af en ik gas verder.

Trailrunning wedstrijd met super tempo

Op 37km is de derde verzorgingspost en dat is bij de start/finish. Daar gaan we nog een lus van 14km maken. Hier delen ook andere afstanden hetzelfde pad en is het dus drukker. In de klim is een lange rij en het staat stil. Dit begrijp ik, maar ik kan dit nu niet hebben. Dan maar op vlak gaan inhalen en finishen, denk ik. De eerste dame is er al vandoor; ik heb mijn tweede plek veilig gesteld. Het gaat super lekker vandaag. Ik loop makkelijk, geen gehijg en ik heb een paar sterke benen. De laatste lus is niet technisch dus er kan goed tempo worden gemaakt. Dan besef ik dat mijn hoofdlamp nog steeds op mijn hoofd zit haha, misschien is het tijd om het op te bergen. Wat een gek ben ik toch. Natuurlijk weet ik dat het op mijn hoofd zit maar het zit niet in de weg en is lekker comfortabel.
Rond 45km komt er nog een verzorgingspost maar ik stop hier niet. Ik ben er immers bijna. We rennen weer door prachtige bossen en veel te vroeg komt de voorlaatste daling door het bos. Nog 2,5km op asfalt voordat de laatste daling naar de finish komt. Voor velen is deze laatste rotsige en modderige daling eng en wordt er krampachtig vastgehouden de hekken en touwen. Ik zie de finish en laat mensen ongestoord dalen.

Finish en prijsuitreiking van de Scott Xtrails Houffalize

Nog 80m tot de finish en dan hoor ik de speaker mijn naam en het pittoreske dorp Tuk aankondigen: ik ben de tweede dame! Van mij mag deze trailrunning wedstrijd langer duren. Ik stop de tijd en kijk voor het eerst welke tijd ik heb gelopen. Tot mijn grote verbazing ben ik 3 minuten langzamer dan in 2016. Niet slecht. Ik ben hier heel erg blij mee. In november was ik bij Olne Spa Olne 40 minuten langzamer dan in 2016 en al was ik blij dat ik toen überhaupt gefinisht ben, dit was toen een harde klap om te verwerken. Van deze trail in Houffalize heb ik echter genoten. Trailrunning wedstrijden zijn een grote deel van wie ik ben en op trails voel ik me vrij en thuis.
Rond 14:00 uur zou de prijsuitreiking zijn en dit kwam heel goed uit aangezien ik nog 3,5 uur terug naar huis moest rijden en ik samen met Paul wilde eten. Na de finish heb ik nog met de eerste dame gepraat en met een paar bekenden en on

bekenden. Rond 14:30 uur rijd ik met een doos vol verschillende worsten uit de Ardennen, een grote fles bier en een gulle cadeaubon tevreden richting Tuk. Met mijn favo muziek aan swingend, meezingend en terugdenkend aan deze prachtige comeback en heerlijke weerzien en avondmaaltijd, samen met Paul. Deze trail ging veel soepeler dan de Drents Friese Wold Trail twee weken geleden. Voor mij een teken dat het goed gaat en dat mijn bloedwaardes omhoog gaan.

 

 

Hartelijk dank voor deze trailrunning wedstrijd!

Graag wil ik de organisatie bedanken voor een fantastische trailrunning wedstrijd en de uitstekende organisatie. Vrijwilligers bedankt voor het mogelijk maken van dit evenement. Fotografen; hartelijk dank voor de prachtige foto’s. Tot volgend jaar weer! XXXX