was successfully added to your cart.

Trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail Ameland: wedstrijdverslag

By 7 april 2018Trailverslag
trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail

Verjaardag in storm, zon, zand en kou: Happy Birthday and Victory to me 🙂 ?

Wat: Vuurtorentrail
Waar: Hollum, Ameland, Friesland, Nederland
Wanneer: 18.03.2018
Afstand en hoogtemeters: 62km (stiekem toch) en 400hm schat ik in
Organisatie: Uilekiek

 

Eerst wil ik iedereen bedanken die me heeft gefeliciteerd op mijn verjaardag. Jullie hebben me verwend met meer dan 400 felicitaties en deze dag bijzonder feestelijk en aangenaam gemaakt. Ik voel me geliefd. Dank jullie hartelijk hiervoor.

In de vijfde jubileumeditie van deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail te Ameland, was voor iedereen wat wils: een kidstrail, afstanden van 6km, 10km, 12km, 18km, 35km en 60km een 10km en 18km canitrail. Er waren ook sponsoren aanwezig op het plein bij de start/finish in Hollum. Ik heb de afgelopen twee jaren voor de 60km gekozen.

Trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: eerste verjaardagscadeau van 2018

Vier maanden voor mijn verjaardag wilde Robin weten of ik van plan was om weer op Ameland te starten. Toen ik ja zei, heeft hij me het startbewijs als verjaardagscadeau geschonken en zo had ik al in november mijn eerste verjaardagscadeau. Ik vond deze actie fantastisch, zeker omdat ik pas over 6 jaar op mijn verjaardag een trail weer in het weekend zal kunnen lopen. Super lief en attent Robin! Dank je wel.
Dit jaar hebben we een huisje gehuurd met zijn vieren in Hollum, dicht bij de start en we hebben vrijdagavond al de boot naar Ameland genomen om uitgebreid van mijn verjaardag op Ameland te kunnen genieten. In Ballum is het luxe hotel Nobel gevestigd, waar tegenover hotel een kerk is met twee luxe appartementen voor groepen. Alles in stijl en super mooi. Deze appartementen zijn ook eigendom van het Nobel hotel. Dus heb je wat te vieren en wil je jezelf laten verwennen, dan is dit een mooi adresje.

Weersverwachting trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: storm met hier en daar een feestje

Het weer op zaterdag was stormachtig met windkracht 6-7 en de gevoelstemperatuur was tot ver onder nul. De zon scheen wel en het was helder, maar het was enorm koud. Ik wist zaterdag al dat ik in de eerste 32km wind tegen zou hebben en dat het een zware bevalling zou zijn. Op zaterdag heb ik van Robin ook nog eens een fiets voor twee dagen gekregen, als bonus cadeau ?. Ik heb veel gebruik gemaakt van deze fiets. Uiteraard is de laptop meegegaan naar Ameland omdat ik nog aan mijn website werkte en de webshop moest gevuld worden. Zaterdagavond hebben mijn vrienden en huisgenoten het huis voor mijn verjaardag versierd en ballonnen opgeblazen. Super lief van hen. Normaal vier ik mijn verjaardag nooit, maar dit jaar had ik er echt zin in.

                       

Hiep hiep hoera, wind tegen en staartjes vasthouden!

In de ochtend van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail ben ik vroeg opgestaan zoals altijd om mijn staartjes te maken, want deze handel (hahaha) wil niet altijd in één keer lukken. Ook wil ik minstens 1 uur voor de start al gegeten hebben. Mijn vrienden en huisgenoten wilden allemaal met me mee naar de start. Super lief.
Ik heb altijd een windjack of waterdichte jas bij me in mijn trailrunning vest, maar ik start nooit in een jas want ik heb het na 300 m al warm. Deze ochtend was echter een uitzonderlijke situatie met ruim drie uur lang veel wind tegen en een gevoelstemperatuur van -6. Toch heb ik gekozen voor een dikker t-shirt uit de Nike Pro collectie (helaas worden deze niet meer gemaakt) en arm stukken. Uitzondering was ook de buff die ik bijna nooit bij me heb laat staan draag, maar vanwege de koude windtocht heb ik toch de buff om de nek gedaan. Ik vind het grappig om mezelf met de buff op de foto’s te zien. Ook denk ik elke keer als ik me op foto’s zie dat ik te bedekt ben voor mijn doen. Er zat ook iets in het trailrunning vest wat ik alleen bij buitenlandse trails meeneem: winddichte wanten. Deze heb ik zoals verwacht niet gebruikt, maar vanwege de koude wind heb ik deze ingepakt voor het geval ik ze toch moest inzetten. Net voor de start heeft de speaker nog verteld dat er een jarige (IK ?) tussen de deelnemers is en dat we allemaal drie keer hiep hiep hoera gaan zeggen en na de derde keer meteen vertrekken.

Ongestoord ademen

De kopgroep van deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail loopt voor me. Ik heb zoals gewoonlijk geen idee op welke afstanden verzorgingsposten zijn en hoeveel, hahaha. De eerste kilometer is op asfalt en dan gaan we het bos in, langs de Vuurtoren en hup naar open weilanden waar de wind vrij spel heeft. De eerste VP was op 12km en hier arriveer ik samen met een groep mannen. Na een korte cola-stop gaan we verder samen en wisselen elkaar aan de kop regelmatig af. De wind waait als een gek en ik buig het hoofd wat lager dan normaal, om gemakkelijker en ongestoord te kunnen ademen. Op een lange rechte dijk ontstaat er een gat van 50m tussen mij en de mannen en deze is niet dicht te slaan. Ik ben alleen tegen de elementen, de wind komt uit het oosten en we gaan de eerste 30km alleen maar richting het oosten. Daarna nog 2km bij het Oerd een bocht maken, om vervolgens weer naar het westen te lopen. Bij de tweede VZ op – 24km? – zijn de heren die me hebben ingehaald, al weg. Hier tank ik ook wat cola bij en vertrek weer. Vrijwilligers leven met ons mee.

Landschap trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: bevroren meren en ijskristallen

Ik zie mannen voor me in de verte, ze vorderen als een treintje. In dit stuk komen prachtige hoge duinen en het betoverende bos. Een paar trailrunners haal ik in. De wind is genadeloos sterk op open vlaktes en ik troost me met het feit dat ik de tweede helft door dezelfde wind een duw in de rug zal krijgen. Er zijn prachtige taferelen in het landschap zoals bevroren meren met duizenden ijskristallen erop. Ik waan me in een ander, veel noordelijker land. Prachtige winterse sferen op ons Ameland tijdens deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail. Drie kilometer lang waarin we het uiterste oostelijke punt bereiken en dicht bij het water komen, zorgt wind ervoor dat snelwandelen nog sneller gaat dan trailrunning. Mijn sportbril was vandaag een perfecte bescherming tegen wind, zand en andere vliegende objecten hahaha en dan ook een aanrader voor trailrunners die er van buiten flitsend uit willen zien, maar van binnen de wereld rustig beleven.

Natuurgeweld

De sterke tegenwind trekt zo veel kracht uit je benen. Ik weet dat ik er bijna ben en dat ik straks dit natuurgeweld niet meer van voren hoef op te vangen. Die gedachte geeft me kracht om door te zetten. Nog een stuk in noordelijke richting om naar het strand te komen en dan de wind in de rug.

      

Yes ik ben op het strand. De wind is zo sterk dat je vooruit geduwd wordt, maar waar ik geen rekening mee hield waren de staartjes. Deze werden naar voren geblazen zodat ik niks kon zien. Ik zie niet waar ik land en ook niet waar ik naartoe ga. Oplossing: op de terugweg beide staartjes aan de onderkant met de handen vasthouden. Gelukkig maar zijn ze zo lang dat ik de natuurlijke hoek in mijn ellebogen kan aannemen waardoor ik niks forceer. Iedereen heeft meer kleding aan dan ik, hahaha.
Het strand van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail is mega breed en het zand rolt boven de grond, waardoor het eruitziet alsof het strand beweegt. Als je je hierop gaat concentreren kun je duizelig worden. Dan maar met blik op oneindig, want ik heb nog een paar kilometers strand te gaan voordat ik weer de duinen in mag. En zo, al dromende ben ik ineens bij de derde verzorgingspost in Buren aan Zee, waar al veel lopers staan. Hier lust ik wel een warme bouillon. Ik denk dat de groep mannen die me op de heenweg heeft ingehaald hier nog blijft op het moment dat ik vertrek.

Kramp in de onderbenen

Nu gaan we weer door de duinen en singletracks voordat we weer naar het strand gaan. Op dit laatste stuk naar het strand komen de trailrunners van de afstand van 35km erbij. Ze zien er nog fris uit en de meeste huppelen vrolijk. Ik heb geen idee hoeveel ze op dit punt al in de benen hebben. Na een stuk strand komt de vierde verzorgingspost en na deze post is het nog ca. 10km tot de finish. We lopen door de duinen, bossen en een lang stuk strand om uiteindelijk weer het bos bij de vuurtoren in te gaan. In de laatste drie kilometer voel ik kramp in beide onderbenen, hoog boven de kuiten aan de binnenkant van mijn benen. Ik heb dit nog nooit gehad en ik weet niet hoe je met kramp moet omgaan. Ik ben er bijna en ik heb geen zin om nu ergens te gaan zitten en wachten totdat de kramp over is. Zodoende kan ik niet meer soepel en ontspannen lopen en ik moet steeds vaart minderen. In de laatste 1,5km moet ik regelmatig even stoppen om te drukken op de plekken waar ik kramp heb. Weet ik veel wat ik doe, ik doe maar wat hahaha want ik heb nooit eerder kramp gehad. Het zal wel de combinatie van kou en de compressiebroek zijn, dacht ik.
De laatste kilometer kom je vanuit het bos op asfalt terecht en hier moest ik om de 100m stoppen om op de krampplekken te drukken. Wat een ellende. Ik ben er bijna. Ik wil naar de finish en niet met kramp hier sukkelen. In de laatste bocht voor de finish stop ik nog een keer, druk ik weer op die plekken en verzamel alle moed en kracht om nog 300m hardlopend tot de finish te volbrengen, want wandelend naar de finish is geen optie.

               

Finish, bier, podium en vrienden

Het lukt me. YES! Ik hoor de speaker zeggen dat ik de eerste dame ben van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail en hij feliciteert me met mijn 35e verjaardag. Eerste dame en achtste overall van 54 lopers die gefinisht zijn! Niet slecht. Veel mensen staan langs de kanten; ze roepen mijn naam en feliciteren me. Ik doe mijn handen omhoog als teken van dankbaarheid, want ik moet me zo concentreren op de kramp dat ik niet voluit bedankt kan roepen. (Bij deze dus nogmaals: iedereen die heeft geroepen, hartelijk dank!) Ik krijg een prachtige medaille om de nek en Myanou Kinsbergen reikt me een enorm glas bier aan. Het smaakt goddelijk op deze zonnige en koude dag. Monique Bakker, ook trailrunner, omhelst me hartelijk en feliciteert me. Ik vond deze spontane actie heerlijk Monique en ook ons gesprekje in de doucheruimtes, XX. Mijn vrienden vangen me ook op bij de finish, feliciteren me en vieren deze eerste plaats met me. Zo veel liefde om me heen. Wat super mooi om op mijn verjaardag op de hoogste trede op Ameland te staan. Enig! Perfecte verjaardag die ik nooit meer op deze manier zal vieren en herhalen. Daarom zal deze verjaardag en overwinning van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail een bijzonder plekje in mijn hart krijgen. Ik heb genoten van elke winderige stap en ben blij dat ik weer normaal kan trainen. Nogmaals dank je hartelijk Robin voor dit heerlijke cadeau.

         

Hartelijk dank!

Allereerst wil ik de organisatie van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail bedanken voor dit unieke en prachtige verjaardagscadeau. Organisatie, bedankt voor de vlekkeloze organisatie en het prachtig parcours. Vrijwilligers, bedankt voor jullie enthousiasme, vriendelijkheid en het in de snijdende kou staan voor ons. Anja Brouwer bedankt voor de foto’s die ik in deze blog heb gebruikt. Ook bedankt aan de vrouw van Djurre van der Schaaf die al een paar keer fantastische foto’s van mij heeft gemaakt. Van Marc Jansz heb ik ook wat foto’s gestolen :). Sponsoren, bedankt voor jullie bijdrage aan dit evenement. En vrienden, bedankt voor een gezellig weekend Ameland en jullie liefde. Graag zie ik jullie allemaal over een jaar weer op Ameland.

Robin organiseert ook Veluwezoomtrail op 16 en 17 juni 2018 en Posbanktrail op 9 december 2018.

Join the discussion 4 Comments

  • Lian schreef:

    Mooie blog Stella. Leuk om zo met ke mee te lopen!

  • Monique schreef:

    Lieve Stella, leuk dat je me noemt in deze blog! Ik vond het helemaal top om je gesproken te hebben, je bent een pracht mens en een voorbeeld voor velen (zoals ook wel bleek in de kleedkamer haha). Ik kom binnenkort bij je langs, Sziols passen! ?XXX

    • StellaToYou schreef:

      Dank je hartelijk Monique. Pracht mensen begrijpen elkaar. Neem schoenen en kleding mee als je langskomt dan gaan we in mijn achtertuin samen trainen. Super gezellig,XXX

Leave a Reply