was successfully added to your cart.

Ronda dels Cims! Yes I can :)!

By 22 juli 2018Trailverslag

Yes! My precious 170km are mine:)!

Wat: Ronda dels Cims
Waar: Ordino, Andorra
Wanneer: 6.07.2018
Afstand en hoogtemeters: 170km en 13500hm

170km is niet afstand die ik ambieer en die ik structureel wil lopen. Het is wel een afstand die ik als ultraloper graag wilde ervaren. 120km is afstand die ik fantastisch vind omdat hier nog veel hardgelopen kan worden. Bij 170km is dit anders. Dit is een ander tak van sport. In 2015 ben ik in Andorra gestart voor 170km en in eerste 100km kon ik niet eten en daardoor was ik genoodzaakt om uit te stappen. Vorig jaar was ik in Zwitserland gestart aan 170 en ik moest leeg en futloos op 67km uitstappen. Achteraf bleek dat mijn ijzerwaarde niet OK was. Beide keren was ik veel beter voorbereid dan dit jaar en juist dit jaar kwamen deze 170km het makkelijkst naar me toe. Ik mag me ultraloper noemen.

Voordat ik me laat gaan haha wil ik iedereen hartelijk bedanken voor al steun, liefde, berichten, felicitaties en oprecht blij zijn ivm de finish halen. Geen bericht eerder heeft zoveel likes gehad. Jullie hebben ervoor gezorgd dat ik al was ik alleen na de finish toch niet alleen was. DANK JULLIE WEL!

Afwezigheid van voorbereiding!

Tussen 14 april en 30 mei heb ik vanwege onverwachtse en onwenselijke ontwikkelingen 3 wedstrijden van in totaal 350km moeten missen. Dit zou de ruggengraat voor Andorra moeten zijn en de generale repetitie, maar dat was er nu niet. Trainen ging niet meer. Van ca. 120km per week ging ik naar 20km of zelfs dat niet. Ineens eerste twee weken van juni kon ik weer 130km per week maken en dit heeft me hoop gegeven om toch bij de Ardennes Mega Trail 93km en 4800hm te starten waar ik al maanden voor ingeschreven stond.

Bij de AMT wilde ik testen hoe dat mentale aan toe is. Ik wist dat de snelheid beetje achteruitgegaan is maar dat boeide me niet zo. Ik kon weer mijn sport beoefenen en dat was het belangrijkste. De ATM op 23.06.2018 ging goed. Het mentale was super sterk. Hier kreeg ik weer hoop en boost van. Op 06.07.2018 is Ronda dels Cims 170km en 13500hm waar ik al maanden voor ingeschreven sta. Ik heb twee weken na de AMT om te herstellen en trainen, naar Andorra te reizen, acclimatiseren, trainen en starten.

Naar Andorra en acclimatisatie!

Op 1 juli vlieg ik naar Barcelona en van het vliegveld in Barcelona neem ik de bus naar Andorra. De bus rijdt ca. 3,5 uur naar de hoofdstad Andorra la Vella en vanaf hier stap ik in een lokale bus naar Ordino waar Ronda dels Cims start en finish. Hier zal ik ook eerste nacht op de camping Borda d’Ansalonga in Sornas 1,2km van Ordino slapen. Deze camping ken ik goed van 2015 en er zijn leuke faciliteiten zoals zwembad, restaurant en gratis warm water. Mensen in Andorra zijn super vriendelijk en behulpzaam. Er wordt Catalaans gesproken. Andorra is ultieme zomer en winter outdoor land en het hele land is ingericht om toeristen te ontvangen en verwennen. Het is overal super schoon, dorpen zijn authentiek, eten is overheerlijk en Andorra la Vella is shopping paradijs. Mijn favoriete restaurant in Ordino heet Topic. Entourage is niet zo bijzonder, maar eten is verrukkelijk. Eten in supermarkt kopen is ietsje duurder dan bij ons, maar gaan uit eten is voor habbekrats. Benzine is 40-50 cent per liter goedkoper dan bij ons, maar ik ren niet op benzine hahaha dus kon ik geen voordelen hieruit halen.

Maandagochtend pak ik tent, eten en kleding voor 3 dagen in en gewapend met de kaart ga ik de bergen in om te acclimatiseren. Mijn rugzak weegt 16kg. Van mij zou het minder mogen, maar ik vind het zo heerlijk om in the middle of nowhere mijn tent op te zetten en daar van de stilte en natuur te genieten dat tent altijd meegaat en met wat extra kilo’s heb je meteen een goede krachttraining gratis. Twee vliegen in een klap hahaha. In Andorra is het toegestaan om tent op te zetten in de natuur na 20:00 uur en de tent moet opgeruimd worden voor 08:00 uur. Als je betrapt wordt buiten deze tijden met je tent in het natuurpark krijg je een boete van €3000. TERECHT! Ik vraag me af hoeveel wijsneuzen uit mijn groep zich tegen deze regels zouden verzetten zoals ze zich tegen de regels in de groep verzetten ?? Discipline en orde is de enige zekere vooruitgang of we het wel of niet willen begrijpen en accepteren. Ronda dels Cims heeft regels waar alle deelnemers zich aan moeten houden. Wil je dat niet mag je niet starten of word je gediskwalificeerd. Zo werk het overal in het leven.

       

Ik loop en slaap een paar dagen op de hoogte. Er zijn veel sneeuwvelden, meren, wilde paarden, koeien, stenen, rotsblokken, watervallen, bossen, zon, wat marmotten. Er is geen mens te bekennen. Alles is van mij en voor mij alleen. Wat een cadeau. Ik kan me in de bergen uitstekend oriënteren en ik kan me in allerlei terreinen bewegen waardoor ik vaak alternatieve routes neem en avontuur gehalte verhoog. Dit heb ik nodig. Zo kies ik tussen twee onbemande hutten een shortcut te nemen. In het begin is er een pad om later steeds smaller te worden en uiteindelijk te verdwijnen. Ik weet zeker dat ik in de juiste richting loop en vind mijn eigen weg door struiken en takken die steeds dichter groeien en ja hoor ineens 1 uur later om de hoek zie ik de hut en daal ik ernaar. In Andorra zijn onbemande hutten gratis en ze zijn open maar deze is op slot en het dak is beetje aan het instorten. Deze nacht slaap ik in een prachtig vallei waar water van de toppen naar beneden komt. Komende ochtend breek ik de tent af, pak ik alles in de grote rugzak in en neem ik trailvest mee om naar de hoogste top van Andorra te klimmen, namelijk Comapedrosa 2942m. Er is geen gemarkeerd pad maar ik weet ongeveer welke kant op ik moet. Een klim van ca. 1000m. Ineens sta ik voor de prachtige half krater “the wall” en kijk waar ik het beste omhoog kan. Ietsje later sta ik op de pas Collada del Forat dels Malhiverns 2823m. Onder me ligt het donkerblauwe meer Negre met sneeuw aan alle kanten. Ik moet nog een bocht naar links maken en laatste stuk omhoog naar de top. Ik sta op het dak van Andorra. De zon schijnt en beneden langs het meer zie ik wandelaars lopen. Niemand komt omhoog. Het is eenzaam en prachtig op de top. Tranen in de ogen van zoveel schoonheid. Dankbaar dat mijn lichaam dit kan. Ik spreid mijn armen en laat de zon op het gezicht vallen. Ik voel me vrij en gelukkig en ik schreeuw het uit. Kort hierna kom een Noors gezin omhoog en we praten even met elkaar. We maken ook foto’s van elkaar. Over een paar dagen sta ik hier weer maar dan met het startnummer. Ik ga weer verder en zo verloop de acclimatisatie succesvol en avontuurlijk.

       

Na een paar dagen keer ik weer terug naar de camping en iemand brengt me op een uitstekend idee om niks te doen en rusten want ik wilde nog naar een vallei en een super moderne hut op 2500m te bewonderen. Ik neem bus naar Andorra la Vella en ga shoppen in deze Mekka voor shopoholics.

Donderdag 5 juli vanaf 15:00 uur kunnen startnummers opgehaald worden. Vandaag zal mijn goede vriend Pedro komen om me te zien en ik ben blij. Pedro heb ik in 2016 ontmoet bij Buff Epic Trail in Spanje. Hij is geen trailloper, wel alpinist en sindsdien hebben we leuk contact. Pedro woont in Spanje en hij klimt regelmatig in Andorra. Hij weet niet wat hij ziet als we samen mijn startnummer ophalen en hoe georganiseerd alles verloopt. Ik laat Pedro mijn wereld zien en vertel aan hem hoe het werkt bij een ultratrail. Mijn startnummer is 55 en het bevalt me uitstekend want ik heb niks met nummers die niet gelijk zijn. Een tikje van de molen in het hoofd gehad hahaha. Er zitten veel leuke en nuttige cadeaus bij het startnummer. Dropbags moeten ook op donderdag voor 21:00 afgegeven worden. Mij rest nog alleen om lekker te slapen en te starten.

        

Wedstrijd weekend!

Vrijdag dag 1!

De wekker gaat om 5:15 uur en de start is om 07:00 uur. Op de camping zijn Belgen en ik mag met ze meerijden en ze willen om 06:00 uur naar de start rijden omdat de organisatie heeft gevraagd om op tijd te zijn vanwege verplichte spullen controle. Als we aankomen zijn er weinig mensen en de controle is nog niet gestart, dwz de organisatie is er nog niet. Organisatie zei bij de briefing dat op zaterdagmiddag misschien een paar uur storm zal zijn. Ik maak me geen zorgen hierover dat zie ik wel dan. Storm! Wat bijzonder. Bij de controle wordt aan mij gevraagd om de waterdichte jas te laten zien. Iedereen moet 1 item laten zien en het gaat om verschillende items afhankelijk wie je als controleur hebt. Dan nog 40 minuten wachten. Er is trommelmuziek die veel herrie maakt zo vroeg ’s ochtends en het is duidelijk de bedoeling om het hele plein en dorp wakker te maken hierdoor en ons te amuseren. Als je ritme hebt in je lichaam en heupen beweeg je automatisch omdat het zo aanstekelijk is. Ik vraag me af of ik gek ben dat ik zo onvoorbereid start. Ik voel me rustig en ben vastberaden om te finishen en ik MOET ervoor zorgen om eten op gang te krijgen. Er zijn 13 verzorgingsposten in totaal waarvan 2 grote waar dropbags op ons wachten: Margineda op 73km en Pas de la Casa op 130km. Eerste 100km ken ik al hahaha nu nog de laatste 70 scoren. Eerste klim gaat 1300m omhoog en als we geklommen hebben blijft het parcours tot 65km tussen 2000 – 2600m wat bij sommige misselijkheid, kotsen en niet kunnen eten kan veroorzaken. Er zijn 16 hoge toppen in 170km die overwonnen moeten worden. Er is water bijna overal in natuur en dat maakt de warmte dragelijker en de klimmetjes zijn enorm steil. Meestal gaat een rechte lijn omhoog naar de top en soms een zick-zack pad. Het parcours is prachtig met veel stenen en technische klimmetjes en afdalingen. Er zijn 6 verzorgingsposten met tijdlimieten: 73km om 09:00 uur op zaterdagochtend, 117km Illa 02:00 zondagnacht, 130km Pas de la Casa 08:00 uur zondagochtend, 142km Incles 12:00 uur, 157km Sorteny 19:30 uur en 170km Ordino finish 21:00 uur.

    

Afdaling naar de eerste dropbag en grote verzorgingspost met eerste tijdlimiet in Margineda is monsterlijk lang, steil en gedeeltelijk technisch. Hier is tijdlimiet 09:00 en ik zet daling in net iets voor 23:00 uur. Vorige keer was ik bij deze verzorgingspost aangekomen om 08:00 uur en had nog 1 uur om beetje te rusten en vertrekken. Ik sta verbaasd hoe goed ik deze keer ga. In Margineda wil ik een schoon shirtje, bh, schoenen en sokken aantrekken en nieuw sportdrank aanmaken.

Zaterdag dag 2!

Ik heb geen haast en kan me wat langere tijd in Margineda veroorloven en zo blijf ik ook 50 minuten of zoiets. Er zijn niet enorm veel lopers op de post en daardoor weet ik niet of ik vooraan of achter aan loop. Sommige lopers slapen, andere laten zich masseren of gaan douchen. Hier mogen ook supporters bij de lopers komen. Vorig jaar stond mijn beste vriendin Monique hier op me te wachten. Ik denk aan haar nu. Ik mis haar en beslis om weer snel de nacht in te gaan. Het is me vanaf eerste verzorgingspost gelukt om eten op gang te krijgen en zo is het gebleven tot het einde. Ik schaam me bijna hoeveel ik vreet  bij verzorgingsposten: veel kaas, watermeloen, meloen, hartige snacks, cola, isotone drank, nog meer kaas, olijven, nootjes. Alle vrijwilligers waren ten alle tijden en overal in dienst van de lopers. Niks te veel en niks te min voor deze kanjers. Altijd glimlachend en altijd klaar om je te helpen. Dit is de grootste kracht van deze organisatie en er zijn 450 vrijwilligers op het parcours.

Ik heb eten gevonden die mijn maag goed verdraagt en dit eet ik bij elke verzorgingspost. Never change the winning team hahaha. Op verzorgingsposten stond meer dan voldoende: isotone drank met sinaasappelsmaak, water, mineraal water, pepsi, kaas, verschillende noten, soep, hartige snacks, watermeloen, meloen, banaan, sinaasappel, chocolade, olijven en bij veel verzorgingsposten ook pasta of rijst met tomatensaus, mais, tonijn en sla. Voor de start heb ik het parcours in 2 verdeeld en dat was mijn houvast en het doel: 73km Margineda en 130km Pas de la Casa alles daartussen was alleen transit. Ik hoef me geen zorgen over tijdlimieten te maken en dat is heel fijn. Waar ik vorige keer half levend half dood aankwam en me zo enorm leeg en misselijk voelde en het was op 86km bij VZ Comma Bella kom ik nu sterk en vrolijk aan en moet ik zelfs lachen om het feit dat het zo goed gaat. Ik eet hier wat en ga verder omhoog. Hier begint een monsterlijk lange en in het begin steile klim naar Pic Negre net boven 2600m. Klim is 10km lang en het is warm. Deze klim loop ik samen met Spaanse Monica en vanaf hier is het nieuw terrein voor mij. Ik voel me goed. Mijn bovenbenen doen pijn en zijn verstijfd in de afdalingen. Ik heb al lang geen besef van tijd en ik houd me ook niet bezig hiermee. Bij elke verzorgingspost wil Monica dat we per se samen vertrekken voor de gezelligheid. Ok dan. Tussen verzorgingspost Claror op 105km en Illa op 117km gaat iets gebeuren wat ik alleen wonder of geluk in ongeluk kan noemen. Er komen wat rechte stukken in dit gedeelte in ik zeg tegen Monica als we slim zijn moeten we nu de tempo hoog houden wat ze ook doet voor even maar dan zakt ze regelmatig weer terug. Ik heb geen zin om op haar tempo nog 65km te lopen en ik beslis om aan leiding te gaan en tempo voor ons te bepalen. Monica blijft achter. Ik vind het sneu om haar nu achter te laten. Ik wacht regelmatig op haar, maar ze zegt dat ik moet mijn race gaan doen wat ik ook doe en 2 minuten later zie ik de hut Illa en verzorgingspost op 117km verschijnen. Illa staat hoog op ca. 2550m en vanaf hier zie ik einde van de vallei en zware, grijze wolken erboven hangen en ik denk dit ziet er niet goed uit. Monica is er nog niet en ik bedank vrijwilligers en zet de daling in.

        

5 minuten later in de afdaling begint het te gieten, hagelen, onweren en bliksems overal. Ik daal door het bos en waar de bliksems zijn en hoeveel kan me echt niks meer schelen. Ik daal zo in evenwicht net zoals het een super zonnige dag is. Het is een uitstekend moment om mijn nieuwe waterdichte jas te testen hahaha. Beneden op een weiland aan het einde van de vallei staat de organisatie bij een basic stenen hut en houdt me aan. De wedstrijd wordt stilgelegd vanwege “storm” en ik mag het hutje in. Ik kijk om me heen en zie geen storm, wel onweer. Zou organisatie geen Engelse woord voor onweer kennen en het storm noemen? Bij de briefing hadden ze het ook over storm, maar dit is onweer. Of hebben wij Nederlanders het weer begrippen tot perfectie gekristalliseerd omdat we zo uitgesteld zijn aan elementen in ons vlakke land? Dit kan natuurlijk ook. In het hutje liggen 4 mannen op een houten constructie en ik mag erbij. Ik koel snel af en de organisatie brengt me reddingdeken om me warm te houden. Ik heb ook reddingdeken in de rugzak maar ik krijg een van de organisatie. Super lief! Na 1 uur 30 minuten mogen we weer verder. Het regent nog steeds maar de bliksems zijn opgehouden. We moeten een rivier oversteken maar deze is door de regen hoog en breed geworden en we zoeken 15 minuten naar een plek waar we redelijk veilig kunnen oversteken. Nog een pas oversteken en afdalen naar mijn tweede houvast en dropbag in Pas de la Casa op 130km. Het regent en ik heb alleen de regenjas aan en de regenbroek niet want het wordt dan te warm en lichaam produceert voldoende warmte om de benen warm te houden. Het hele parcours vanaf het begin gaat of op of neer en dan flink op en neer. Er zijn wat vlakke stukken maar niet veel. Tussen mijn billen voelt het aan beide kanten net open wonden en vlees dat tegen elkaar scheurt. Of zijn dat blaren. Het doet pijn maar ik durf niet te kijken wat het is. Tanden op elkaar bijten en doorlopen. Net voor het donker en het wordt donker rond 21:30 uur kom ik in Pas de la Casa aan en dan start een doolhof door het stadje om naar de grote verzorgingspost te komen. Eerste wat me verteld word nadat het nummer gescand is, is dat ik mag gaan een bed uitzoeken en doen wat ik wil want de organisatie gaat morgen beslissen of de race wordt voortgezet of dat iedereen hier moet stoppen. Ik begrijp er niks van want het onweert niet buiten, maar zonder tegenspraak accepteer ik deze beslissing van de organisatie, haal mijn dropbag, was mijn voeten en neem een bed in beslag hahaha. Iedereen zit een klein beetje doelloos te kijken. Ik neem een pasta maaltijd en kaas en isodrank en watermeloen, kortom ALLES. Te veel eigenlijk maar als ik toch ga een par uurtjes slapen is het goed om reserves aan te leggen. Net als ik wil gaan slapen zegt de organisatie dat we binnen 10 minuten toch verder mogen maar verplicht in groep van 4 lopers die om de 30 seconden de nacht in gestuurd worden. Bah hoe moet ik nu meteen omhoog met al dat eten in de darmen hahaha. Er worden snel groepen gevormd en we vertrekken. Nog 2 grote bulten en een kleinere voordat we daling naar de finish inzetten. Ik heb nergens zoveel modder en betere kandidaten voor enkel verzwikken of been breken gezien als in de komende 5 kilometers. Wat een glibberige, natte en scheve bende.

      

Zondag dag 3!

Ik ben al een tijd aan het hallucineren maar dit doet me niks. Ik weet dat het niet echt is en vaak vind ik het amusant. Mijn hersenen spelen met mij. Wat ik zie? Mensen, mensen gezichten, dieren en als ik dichtbij kom is het een steen of en struik. Het is nacht en in de voorlaatste klim van 800m tussen 142-148km verlies ik realiteitszin en kan ik niet meer bepalen of ik in wedstrijd ben of niet. Behalve dit hallucineer ik nog als een gek. Wat een horror hahaha! Ergens hoog boven me meen ik te zien 2 zwakke lichten van de hoofdlampen. Er zijn twee personen in mij met twee verschillende ideeën. De ene zegt “ik ga niet omhoog ik ga dit op en andere manier regelen”. De andere zegt “er is geen andere manier je moet omhoog dus de berg op” en zo gaan ze met elkaar in gesprek. Ik loop en ik zie markeringen maar ik ben ervan overtuigd dat ik in de verkeerde richting loop. Ik draai me om te kijken of er lampen achter me zijn. Er is niemand. Ik zeg ja zie je je loop verkeerd, maar ik zie duidelijk markeringen. Een stemmetje zegt markeringen zijn er niet voor niks je hoort ze te volgen. Dat andere stoute persoon in mij wil niet omhoog hij gaat het regelen op zijn manier. Wat een chaos! Ik heb geen idee hoelang ik in dit toestand van waanhoop verkeer en zo trippend kom ik bij een klein tentje waar de organisatie handmatig de startnummers noteert. Ze vragen me hoe het met me gaat? Ik zeg behalve dat ik hallucineer gaat het prima. Ik weet het nu weer dat ik op het juiste pad ben en in de wedstrijd. Het begint te schemeren en ik verwelkom het licht. Ik moet gaan poepen maar ik kan niet op hurk gaan zitten omdat de bovenbenen protesteren. Dan maar een hellinkje vinden waar ik me dor de ellenbogen kan laten zakken in een hoek van 90 graden en hangen. Dit lukt wat een opluchting. Er komt iets zwarts uit me. Ik heb het eerder gehad, maar ik weet niet waarom mijn poep zwart is. Ik ben er bijna en ik kan me echt geen zorgen hierover maken. Broek omhoog en verder. In de laatste afdaling naar de Ordino heb ik zeker 15 keer gestopt om op stokken te hangen en 10 seconden ogen dicht te doen. Het is bloedheet deze ochtend en het voelt als 37 graden. Ik ben van binnen en buiten in vuur en vlam maar ik ruik het stal. Deze 100 miles zijn van mij en dit heeft me weer de boost. Ik besef dat ik Ronda dels Cims zal op mijn naam schrijven en dat ik het helemaal alleen heb gedaan. Het mentale is niet 1 keer afgeweken van de koers die het had vanaf de start gezet. 3km voor de finish komt Henri bij me. We hebben hebben elkaar al een paar keer in wedstrijd ingehaald en we zaten samen in dat hutje tijdens onweer. We zijn blij dat we gaan finishen en praten met elkaar. Hij spreekt super Engels voor een Fransman. We rennen samen naast elkaar richting de finish en spontaan zoek ik zijn hand omdat ik vind dat we hand finishen verdienen. Hij pakt mijn hand en we lachen elkaar toe. We zijn er. We zijn de finishers van 2018 editie en niemand kan ons dit ooit afpakken. We omhelzen elkaar en feliciteren elkaar. Op naar een biertje ?. Bij de finish staat een Belg van de camping en hij feliciteert me. Ik begrijp hier dat alleen eerste ca. 83 lopers doorgelaten zijn om naar de finish te lopen en de rest ca. 303 lopers zijn uitgestapt of uit wedstrijd gehaald vanwege het slechte weer. Het moment dat ik beslissing nam om Monica in te halen en bij haar weg te gaan heeft me gered. Monica is op 117km uit wedstrijd gehaald en ik had 3 minuten voordat Monica bij deze VP kwam de daling ingezet en hierdoor mijn finish gered. Wat een geluk! Wat een toeval! Dit moest zo deze keer zijn. Alles zat mee!  Ik zou graag iemand bij me willen hebben om dit te delen om samen te huilen en lachen, maar deze keer heb ik niet. Nog een Danoontje Power Finish selfie hahaha en jullie reacties hierop maken dat ik me niet alleen voel.

    

Ik heb ivm slecht weer in totaal 2 uur 49 minuten op twee plaatsen moeten wachten. Organisatie heeft dit vandaag gecorrigeerd en mijn eindtijd is 50:57:37. Tijdlimiet was 62 uur! Ik had een tijd onder 48:00 uur op het oog maar met deze ben ik ook super blij. Finish is finish!

Pushen naar de camping!

Na de finish moet ik dropbags aan de andere kant van de straat ophalen en het finishers cadeau en dit doe ik. Het is enorm warm en op dezelfde etage waar ik finishers cadeau haal staan een paar tafels waar finishers aan zitten. Ik ga ook zitten en hier val ik in slaap. Iemand van de organisatie maakt me wakker en zegt dat ik met veel plezier hier mag slapen maar een etage lager is het comfortabeler want daar zijn matrassen.  Ik bedank en zeg dat ik gauw weg moet omdat ik nog veel heb te doen. Ik zit nu op de stoel en slaap. Uiteindelijk na een uur vind ik kracht om met mijn racevest en twee grote dropbags richting camping te gaan. Ik beweeg als een slak en ik zie dat uit de vallei voor me regen op me afkomt. Ergens halverwege begint het te gieten en hagelen en ik vind een dakje waar ik droog kan staan. Alles in mij slaapt en ik wil het liefst op de grond gaan liggen en op de dropbags slapen, maar ik moet nog 800m verder. De regen stopt na 15 minuten en ik bereik mijn tent, kruip erin en val meteen in slaap. Als ik weer wakker word is het 19:15 uur. Ik ga douchen en haar wassen. Dit duurt tot 20:30 uur (nee ik heb niet 1 uur water laten lopen hoor, douchen ging vlot), want ik ging me LANGZAAAAAM aankleden en LANGZAAAAM haren kammen en gezicht insmeren en dat soort dingen. Nu heb ik wel mega trek. Ik zie het niet meer zitten om in mijn favo restaurant te gaan eten, daarom eet ik wat in het restaurant op de camping. Het smaakt me niet want het eten smaakt naar zout en zoet. In veel gerechten is combi van zout en zoet normaal en dit vind ik niet lekker. Het eten duurt ook eindeloos lang om te eten. Uiteindelijk ga ik om middernacht naar bed en om 6:15 uur gaat de wekker af omdat ik tent moet afbreken en alles inpakken voor het vertrek naar NL. Een bus haalt me om 08:05 uur op en brengt me naar Andorra la Vella waar ik verder zal reizen naar Barcelona. Mijn tassen zijn loodzwaar en ik vraag me af hoe ik dit moet op het vliegveld hanteren qua kracht. In de bus naar Barcelona slaap ik 3,5 uur. Op het vliegveld bij Terminal 2 stapt nog een andere Poolse loper uit en hij helpt me mijn tassen dragen. Wat ben ik hem dankbaar. We praten beetje over Ronda dels Cims en andere plannen die we voor dit jaar hebben voordat we afscheid nemen. Op het vliegveld eet ik iets wat op de maag niet goed valt en in het vliegtuig moet ik kotsen. Dit kan er ook nog bij. Ik land op Schiphol om 17:20 uur en neem trein naar het noorden. Ik ben nu wel moet. Alles schreeuwt naar slaap en thuis aankomen.

Materialen tijdens de race!

Stormshell van Inov8. Deze waterdichte jas heft het eerste gieten uitstekend doorstaan. Hoge kraag  en nauw aansluitende capuchon is super handig als het waait en regent. Jas is 150 gram zwaar en zeer soepel. Een review volgt als ik hem nog meer heb getest. Ben je ook benieuwd naar deze jas? Om te vieren mijn 170km krijg je tot eind augustus 10% korting op mijn website. Heren versie staat er niet bij omdat ik geen tijd heb om het in de webshop te zetten. Probeer ik komende dagen. Wil je gebruik maken van korting mail naar info@stellatoyou.nl.

Instinct Evolution 7l racevest – dit vest is mijn trouwen Franse vriend sinds april 2017. Alle grote en kleine wedstrijden heb ik met Evolution gelopen. Zelfs voor 170km past het verplichte materiaal erin. Ik heb maat S en ik ben minimalist. Heb je meer ruimte nodig? Instinct Eklipse 12l kan je dat bieden. Ik heb beide modellen in Andorra in de race gezien. Natuurlijk vraag ik meteen lopers wat ze ervan vinden en of ze tevreden zijn. Iedereen vind ze fantastisch.

Sziols Sportbril – ik heb voor twee verschillende lenzen gekozen, namelijk Orange Puur Running lens en RunPro Focus lens. Orange puur is mijn Happy lens en deze maakt alles zonnig. Zelfs een grijze dag. Focus dempt veel licht en maakt het wat rustiger en vlakker. Ik heb bewust gekozen om Orange Puur op zondag te dragen omdat ik dat enorm vrolijke licht boost goed kon gebruiken na

Ndure – bladder van 1,5l en opvouwbare cup die super handig is. Makkelijk om op te bergen en te pakken.

Dagen na de wedstrijd!

Ik heb enorm veel geslapen en overal geslapen: in bed, op de keukenvloer, op het toilet etc. Dag na de terugkomst heb ik meteen gewerkt en dag daarna ook. Wel met de auto naar Zwolle. Bekend verschijnsel na een lange ultra is vocht dat vastgehouden wordt in de voeten en onderbenen. Wat voor mij volledig nieuwe was is het gevoel dat darmen en alles wat in de buikholte zit uitgedroogd is en aan elkaar geplakt en dat het eten voor het eerst in darmen moet komen en ook stoelgang voor het eerst op gang krijgen. Misselijkheid en niet weten wat je wel en niet mag eten om niet misselijk te worden waren eerste dagen altijd aanwezig. Zaterdag na de wedstrijd voelde ik kracht terugkomen die nodig is om weer te gaan trainen. Eerste loopje was goed voor 14km. Super goed. Ik had zelfs geen 5km verwacht.

Hartelijk dank!

Een ENORME dank gaat naar de fantastische organisatie en vrijwilligers die hier ALLES van startnummers ophalen, parcours markeren, verzorgingsposten inrichten, deelnemers verwennen tot finishers cadeau ophalen. Het is een ware verwennerij om een deelnemer hier te zijn. Dan nog een grotere dank gaat naar de fantastische 450 vrijwilligers die dit werk met trots, liefde en plezier doen en die alles doen om de wedstrijd voor de deelnemers aangenaam en succesvol te maken. Ze waren overal super blij en gingen in ALLES helpen. Ze keken nooit raar als je wat dan ook aan ze vroeg. TOP TEAM  hier in Andorra. Ook wil ik bedanken de sponsoren want zonder hun zou deze wedstrijd nooit plaats kunnen vinden. Fotografen bedankt. Ik heb van elke stap zelfs van die met pijnlijke bovenbenen en slapend onderweg hangend op de stokken genoten. Dikke kus van mij en graag tot ziens, XXXX

 

Leave a Reply