was successfully added to your cart.

Trailrunning wedstrijd: Scott Xtrails Houffalize

By 5 februari 2018Trailverslag
trailrunning wedstrijd

Ja, ik kan het nog steeds ?

Wat: trailrunning wedstrijd Scott Xtrails Houffalize
Waar: Houffalize, België
Wanneer: 28.01.2018
Afstand en hoogtemeters: 52km en 1940hm
Organisatie: Sportevents

 

Allereerst wil ik jullie bedanken voor alle hartverwarmende reacties, liefde, steun en medeleven i.v.m. mijn echte comeback voor 2018 bij de Drents Friese Wold Trail. De trailrunning wedstrijd Scott Xtrails Houffalize heeft afgelopen jaren begin december plaats gevonden en dit jaar is de trail naar januari verplaatst vanwege het jachtseizoen. Logisch, want de organisatie wil geen gewonden op het parcours. Geen goede promotie lijkt me, haha.

Trailrunning wedstrijd met startnummer van de organisator

Deze trail stond elk jaar opnieuw als de afsluiter van mijn Ardennenseizoen, maar nu hij in januari is, wordt hij standaard de starter van het Ardennenseizoen. Normaal schrijf ik me een paar maanden voor de sluitingstijd in, maar vanwege drukte met mijn website ontdekte ik op 14 januari dat 15 januari laatste dag is voor de inschrijvingen. Ik ben meteen in actie gekomen, maar nadat ik 8 keer hetzelfde inschrijfformulier had ingevuld achter verschillende computers kreeg ik steeds een vreemde melding bij het betalen: “deze keuze is niet beschikbaar”. Paniek! Meteen contact gezocht met de organisator. Volgens de organisatie werkten de systemen goed, echter spraken we af dat ik me op 15 januari vanuit een andere computer zou inschrijven. – Hier weer hetzelfde probleem. Vervolgens kreeg ik van de organisator een lief bericht dat de organisator zelf zich wel in zou schrijven en dat ik het startnummer van hem kreeg! Hartelijk dank Wim, XX. Ik was helemaal ontroerd door deze lieve actie en ik was zo opgelucht dat ik een startbewijs had. So far so good.

Eén grote trailrunning familie

Ik wist dat ik dag voor de Scott Xtrails Houffalize zou werken en de enige optie was om na het werk om 17:00 uur in de auto te stappen en 3,5 uur naar Houffalize rijden. Na een oproep op Facebook of iemand nog een slaapplekje over had, was dat ook geregeld en zodoende werd ik zaterdagavond door Edwin Hakvoort, zijn vriendin Sarah en een paar andere traillopers hartelijk ontvangen. We zaten daar in een huisje alsof we elkaar al jaren kenden. – Dat is een van de dingen dat ik zo prachtig vind bij trailrunning; één grote familie. Iedereen wordt opgenomen in de groep en iedereen is gelijk.

Met beginnende griep de trailrunning wedstrijd in

De hele zaterdag was ik al aan het niesen, maar gelukkig bleef het boven de nek zitten dus ik vond van mezelf dat ik gewoon kon starten, haha. Wel was ik een beetje zenuwachtig omdat dit eerste keer in de Ardennen was sinds november en ik dus waarschijnlijk niet ‘verbonden’ was met mijn lichaam zoals gebruikelijk. Dan maar op mijn ervaring varen dacht ik, want die is gelukkig ook wat waard.
Aangekomen bij de start met mijn racevest aan, buig ik me even naar de veters van mijn Speedcross trailrunning schoenen om ze losser te maken. Op dat moment voel ik de inhoud van waterzak langs mijn rug glijden en mijn rug nat maken. BAH, inclusief kleffe sportdrank! Eenmaal de waterzak bekeken zag ik dat de sluiting een beetje raar zat. Hopelijk was het nu verholpen.

 

De trailrunning wedstrijd: magisch en modderig

De start van de Scott Xtrails Houffalize trailrunning wedstrijd was om 7:00 uur en we zouden nog 1,5 uur in het donker lopen. Het miezerde en de afgelopen nacht had het veel geregend, dus: VEEL modder. Er startten ca. 300 mensen. Normaal start ik altijd een beetje voorin, maar nu betrapte ik mezelf erop dat ik ergens in het midden stond. – Toch maar een beetje naar voren lopen. In de eerste klim, 180m verder, ervaar ik een eerste ongemak: ik voel de veter van mijn linker trailrunning schoen links en rechts aantikken. “Oh nee!”, afgeleid door de nattigheid op mijn rug ben ik vergeten om de veters in het hoesje te doen. Dan maar stoppen en het regelen dacht ik, want ik wil niet dat deze mijn veters achter een tak of steen blijven steken. Vervolgens lijkt de klim eindeloos omhoog te gaan en dit kan ik helemaal hardlopend aan. Ver beneden, onder ons zijn de lichten van de stad Houffalize zichtbaar. Magisch om te zien. Ik vind in het donker rennen meditatief werken, want je ogen zien alleen het ene stuk waar het licht op valt en het gehoor is meer toegespitst.

Cola en winegums

In de daling haalt een kamikaze dame me ineens in. We zijn 4km van de start verwijderd en ik bewonder haar als ze op dit tempo de komende 46km kan volbrengen. Mijn ervaring leert me dat ik deze dame later inhaal.
Even later is het licht en kunnen we weer van prachtige uitzichten genieten. We lopen ook veel door de bossen en op verschillende soorten paden: brede bospaden, maar ook fantastische singletracks. Op 12km is de eerste verzorgingspost met cola: YIPPIEEEE! Ik neem 2 bekers cola en een paar winegums. Onderweg wordt geroepen dat ik de 3e dame ben, maar ik heb me lang geleden afgeleerd om dit serieus te nemen – wat later ook zal blijken. Ik weet dat twee dames voor me zitten, maar in het donker zie je ook niet alles. Voor hetzelfde geld zitten er vijf dames voor me; ik heb echt geen idee. De trail gaat vervolgens veel op en neer met dus constant klimmen. Veel modder en kleine losse stenen. Ook veel gladde platte rotsen. En dan ineens gaat de trailrunning wedstrijd ca. 12-15 meter door het water; bij mij net onder de navel. Hier zie ik de eerste dame bijna aan de overkant als ik en nog een dame arriveren. Nu gaat het beginnen. Leuk. Een stromende rivier oversteken blijft altijd super fun. Stenen op de bodem zijn af en toe glad en de kracht van het water geeft me een kick.

Sta-in-de-weg

Bij de post op 25km komen ik en de eerste dame samen aan. Daarna start er weer een klim. De bospaden zijn werkelijk adembenemend mooi en er zijn veel omgevallen boomstammen op het pad. Er loopt nog een afstand op hetzelfde pad als wij en het is druk. We lopen op een singeltrack langs de rivier waar het vertraagd door mensen die niet handig zijn op deze padjes. Helaas kan ik niet over deze mensen heen springen, ook is er geen ruimte om ze in te halen en ze komen zelf ook niet op het idee om opzij te gaan.
Dan ineens komt er nog een kleine wateroversteek met een aangelegd touw. We staan met zijn vijven aan het touw en iemand gaat op mijn trailrunning schoenen staan, waardoor ik niet verder kan. Maar doordat hij al de volgende stap heeft genomen komt ie bijna op me te vallen. Het lukt me met veel moeite en kracht om mijn voet onder zijn volle kracht los te krijgen en ik schuif op. In een afdaling rond 30km kom ik een dame deelnemer tegen en we praten even. Ze zegt jij bent tweede. Ik vraag haar welke afstand ze loopt en ze zegt 50. We maken een praatje af en ik gas verder.

Trailrunning wedstrijd met super tempo

Op 37km is de derde verzorgingspost en dat is bij de start/finish. Daar gaan we nog een lus van 14km maken. Hier delen ook andere afstanden hetzelfde pad en is het dus drukker. In de klim is een lange rij en het staat stil. Dit begrijp ik, maar ik kan dit nu niet hebben. Dan maar op vlak gaan inhalen en finishen, denk ik. De eerste dame is er al vandoor; ik heb mijn tweede plek veilig gesteld. Het gaat super lekker vandaag. Ik loop makkelijk, geen gehijg en ik heb een paar sterke benen. De laatste lus is niet technisch dus er kan goed tempo worden gemaakt. Dan besef ik dat mijn hoofdlamp nog steeds op mijn hoofd zit haha, misschien is het tijd om het op te bergen. Wat een gek ben ik toch. Natuurlijk weet ik dat het op mijn hoofd zit maar het zit niet in de weg en is lekker comfortabel.
Rond 45km komt er nog een verzorgingspost maar ik stop hier niet. Ik ben er immers bijna. We rennen weer door prachtige bossen en veel te vroeg komt de voorlaatste daling door het bos. Nog 2,5km op asfalt voordat de laatste daling naar de finish komt. Voor velen is deze laatste rotsige en modderige daling eng en wordt er krampachtig vastgehouden de hekken en touwen. Ik zie de finish en laat mensen ongestoord dalen.

Finish en prijsuitreiking van de Scott Xtrails Houffalize

Nog 80m tot de finish en dan hoor ik de speaker mijn naam en het pittoreske dorp Tuk aankondigen: ik ben de tweede dame! Van mij mag deze trailrunning wedstrijd langer duren. Ik stop de tijd en kijk voor het eerst welke tijd ik heb gelopen. Tot mijn grote verbazing ben ik 3 minuten langzamer dan in 2016. Niet slecht. Ik ben hier heel erg blij mee. In november was ik bij Olne Spa Olne 40 minuten langzamer dan in 2016 en al was ik blij dat ik toen überhaupt gefinisht ben, dit was toen een harde klap om te verwerken. Van deze trail in Houffalize heb ik echter genoten. Trailrunning wedstrijden zijn een grote deel van wie ik ben en op trails voel ik me vrij en thuis.
Rond 14:00 uur zou de prijsuitreiking zijn en dit kwam heel goed uit aangezien ik nog 3,5 uur terug naar huis moest rijden en ik samen met Paul wilde eten. Na de finish heb ik nog met de eerste dame gepraat en met een paar bekenden en on

bekenden. Rond 14:30 uur rijd ik met een doos vol verschillende worsten uit de Ardennen, een grote fles bier en een gulle cadeaubon tevreden richting Tuk. Met mijn favo muziek aan swingend, meezingend en terugdenkend aan deze prachtige comeback en heerlijke weerzien en avondmaaltijd, samen met Paul. Deze trail ging veel soepeler dan de Drents Friese Wold Trail twee weken geleden. Voor mij een teken dat het goed gaat en dat mijn bloedwaardes omhoog gaan.

 

 

Hartelijk dank voor deze trailrunning wedstrijd!

Graag wil ik de organisatie bedanken voor een fantastische trailrunning wedstrijd en de uitstekende organisatie. Vrijwilligers bedankt voor het mogelijk maken van dit evenement. Fotografen; hartelijk dank voor de prachtige foto’s. Tot volgend jaar weer! XXXX

Leave a Reply