was successfully added to your cart.
All Posts By

StellaToYou

Nooit meer zout te kort tijdens trainingen in hitte:)!

By | Spontaan | No Comments

Ideale combinatie van eiwitten en zout!

Wat: Ayran – Verfrissende Turkse drank uit yoghurt en water
Waarom: Omdat ik dit product vandaag heb ontdekt
Prijs: 0,76 cent (maar ik had hem vanochtend goedkoper hahaha)

Een soms heel toevallig komt iets nuttigs op je pad waar andere sporters in deze warme dagen ook profijt van zouden kunnen hebben daarom heb ik deze blog geschreven!

Opnieuw starten op wankelende benen

Vanochtend ben ik voor het eerst sinds Andorra naar sportschool geweest voor krachttraining. Ik kon niet inschatten wat ik wel en niet kon en met welk gewicht. Zeer amusant. Net eerste keer op sportschool hahaha. Ik ging voor hetzelfde gewicht als normaal of ietsje daaronder. Bovenlichaam kon het nog redelijk goed doen. Er was kracht, maar de bovenbenen en billen waren aan het protesteren. Ik heb toch alles in zijn geheel gedaan al was het niet perfect uitgevoerd qua techniek als het zou moeten en als ik het kan. De kop ie eraf. Ik ben tevreden met wat ik vandaag heb gedaan en nu weer uitbouwen en vliegen.

Mezelf trakteren op eiwitten met exotische naam

Na de training wilde ik mijn lichaam bedanken door het te trakteren op eiwitten dus langs de Appie fietsen. Mijn favoriete zuivel is Vifit Goedemorgen maar ik had al besloten om niet voor deze te gaan. Ik wilde iets anders wat ik niet ken om deze eerste krachttraining te vieren. In de koelkast staat een pakje van 500ml met iets in het Turks en deze is afgeprijsd met 35% korting. Weggoien is zonde uiteraard en een uitstekend moment om iets anders te proeven. Gezonde zuiveldranken die mensen doen 300 jaar leven komen tocht uit Centraal Azië en Turkije. Daar hebben oudere mensen een centimeter diepe rimpels. lachen hartelijk, zijn gelukkig, hebben niet alle tanden en zijn fantastisch getekend door het leven en hard werken buiten in alle seizoenen. Dit zijn echte diehards en in mijn fantasie drinken deze mensen dit soort zuivel. Ik dus vandaag ook. Op naar 100 jaar hahaha. Het grappige is dat deze korting heeft hem niet voor mij aantrekkelijker gemaakt qua prijs want hij is al goedkoop maar de sticker heeft mijn aandacht getrokken.

Smaaksensatie

Op de fiets stappen en met een hand stuur vasthouden en met de andere het dop opendraaien. Eerste wat ik proef is ZOUT. Veel zout. Ik kijk naar de voedingswaarde en zie dat 100ml,  0,75g zout bevat. Kanonnen! Ik neem nog een paar slokjes en hoe meer ik drink hoe lekkerder het is en dat zoute wordt steeds vager omdat je eraan went. Verfrissend is hij zeker en het drinkt makkelijk. Voor deze warme dagen in combinatie met sporten en zweten is deze zeker een aanrader voor beide voor een na de training. Er zitten 1,7g eiwtten per 100 ml en dat is ook prima.  Wat mij betreft voor herhaling vatbaar maar alleen in warm weer met lange trainingen in alle andere gevallen zal ik bang zijn dat ik overdosis van zot zou krijgen want deze zuivel zonder inspanning drinken is om ZOUT problemen vragen. Ayran is dunner en niet zo korrelig als karnemelk en drinkt als water met zout hahaha. Turkije sporters bedankten je.

Dit is spontane ontdekking van deze ochtend. Geniet en houd het zoutgehalte op peil. Laat weten hoe jou deze yoghurt smaakt en of je profijt hiervan in het warme weer hebt.

 

 

 

 

 

 

 

Ardennes Mega Trail 2018

Ardennes Mega Trail 2018: uitdagend en prachtig!

By | Trailverslag | No Comments

Een comeback kon niet mooier zijn :)!

Wat: Ardennes Mega Trail 2018
Waar: Les Hautes-Rivieres, Frankrijk
Wanneer: 23.06.2018
Afstand en hoogtemeters: 93km en 4800hm

Uiteindelijk weer een trailverslag. YEAH! De Ardennes Mega Trail 2018 is een van de weinige uitdagende, ultra trails bij ons in de buurt die ik niet eerder heb gelopen. Ik wil het al een paar jaar doen, maar deze tijd in juni kwam nooit goed uit ivm andere trails in de Alpen. Dit jaar zag ik de kans die ik met beide handen pakte en ik heb me in een paar maanden geleden ingeschreven. YES! De Ardennes Mega Trail 2018 klinkt machtig en ik ben nog nooit geweest in de Franse Ardennen.

Ardennes Mega Trail 2018: totale uitschakeling!

De voorbereidingen voor deze Ardennes Mega Trail 2018 zijn anders dan gepland gegaan ivm iets waar ik bijna ten onder ging en ik moest hierdoor eind april 70km in Vogezen laten vallen, 12 mei Ultra trail Snowdonia 170km ook en mijn geliefde Grand Trail des Lacs et Chateaux 105km eind mei waar ik al 4 jaar start. 6 weken stond ik bijna stil en alle trails en podiumplekken uit het verleden leken voor even verzonnen en niet echt. Ik was aan het twijfelen of ik alle wedstrijden dit jaar moest annuleren. Ik heb me afgevraagd of ik nog ooit terug zal komen naar deze prachtige sport die mij zoveel voldoening en geluk geeft en dan ineens twee eerste weken van juni maak ik 130km beide weken zonder problemen. Snelheid is beetje achteruitgegaan, maar dat kan mij niks schelen. Ik ben weer aan het rennen en dat is de enige wat telt. Wat een openbaring zo ineens. De hoop is er weer. Ardennes Mega Trail is in zicht en al heb ik geen hoogtemeters in de benen alles in mij wil hier starten. Ik weet dat ik de lengte aankan en dat ik beetje zal afzien en spierpijn daarna hebben. DEAL! Dan maar logistiek regelen en zo zit ik met Chris in de auto richting Franse Ardennen en we zijn het allebei eens dat 4800 hm geen peanut meer is hahaha.

Franse trails blijven nog steeds grootste schrik voor mij vanaf het moment van inschrijving van deze Ardennes Mega Trail 2018 tot het ophalen van startnummer en de finish omdat ik de taal niet spreek en vaak wordt er ook geen Engels gesproken. Een van de meest romantische en zachtste talen in de wereld is voor mij een nachtmerrie. Ik vind het erg dat ik mensen niet kan bedanken en hen vertellen wat hun parcours voor me betekent in hun taal. Ik faal altijd als het om Frans gaat en JA wat zou ik het graag willen spreken. Ik heb een paar pogingen gedaan om de taal te leren maar klanken die voor mij abstract en niet uitspreekbaar zijn belemmeren me. Starten doe ik nog steeds en blijf ik doen ondanks alle ongemakken hahaha.

 Ardennes Mega Trail 2018              Ardennes Mega Trail 2018

Ardennes Mega Trail 2018: aria in het bos

De AMT start en finisht in Les Hautes-Rivieres en heeft 4 afstanden: 93km, 54km, (27 km + 27km) en 12km. Start voor 93km is om 05:00 uur en onze wekker gaat om 03:15 uur af. Niks in mij wil wakker worden, maar ik zorg ervoor dat het wakker wordt hahaha. Om 04:00 rijden we naar de start. Het is mogelijk om je dropbag af te geven en het op de verzorgingspost van 51km op te vragen. Normaal doe ik dit nooit, maar nu wel omdat het geen normale race voor mij is. Even wat back-up is handig. Het gaat nog net niet schemeren en de hoofdlamp is nodig als we straks de bossen in gaan. Het is niet koud. Briefing is in het Frans en voor mij geldt om te kijken welke markeringen ik moet volgen en verder alles wat ze zeggen is een grote abracadabra. Gelukkig maar hoef ik niet te weten waar technische passages komen want ik ligt niet wakker van technische passages. Er is een spektakel bij de start met een apparaat blaast rijdend bellen, vuurwerk wordt aangestoken net voor het vertrek en er luidt een prachtige aria die mijn ziel streelt. Genieten ten top. We tellen af en JA ik kan wel aftellen in het Frans hahaha en we vertrekken om na een kleine lus weer terug te komen bij de start en aan beide kanten staan mensen met fakkels en dat alles ziet er indrukwekkend en mysterieus uit net voordat een nieuwe dag aanbreekt.

Ik loop niet op gps maar van verzorgingspost naar verzorgingspost en de eerste komt op 27km. Het parcours gaat op een neer door de bossen, singletracks, wat bredere paden en ineens kom ik uit het bos naar een open plateau en de vallei is bedekt met een dekbed van wolken. Wat prachtig. Het ziet er zo zacht en aaibaar uit en het nodigt me uit om op de wolken te springen. Ik ben hier vandaag om te kijken hoe ik mentaal sta in een langere ultra. Lengte kan ik aan daar maak ik me geen zorgen over. Ik ben ergens in het midden gestart en ik heb gen idee hoeveel loper voor me zijn en op welke plaats ik loop. Het gaat vandaag om het mentale testen en even weer in contact met lichaam komen. Bij alle grote verzorgingsposten zijn er tijdlimieten, maar hier denk ik niet aan. Deze haal ik makkelijk. Ineens is er eerste verzorgingspost en bij het vertrek hiervan lopen we door een oud fabriek met stank van smeer. Ik vind het mooi.

Ardennes Mega Trail 2018     Ardennes Mega Trail 2018      Ardennes Mega Trail 2018

Ardennes Mega Trail 2018: gebraden vlees

Volgende verzorgingspost is op 51km en hier is de dropbag. Normaal doe ik niet aan dropbag bij trails in Benelux maar ik dacht dat aangezien het warm zal worden misschien een ander shirtje, bh of sokken zou willen aantrekken. Er zit ook nog wat eten in en een paar schoenen. Het parcours gaat veel door de bossen en af en toe komt het naar open stukken met fantastische vergezichten op steden diep ergens in de valleien. Franse Ardennen zijn veel ruiger dan de Belgische. De trail blijft overal technisch en uitdagend en het gaat constant op en neer. We lopen ook door het gras en varens. Alles barst van de hoge zomer. Ik vraag me af of ik al een paar tekens heb gescoord haha. Ik kijk het na bij volgende verzorgingspost. Het begint warmer te worden en ineens ben ik op een pleintje met een stuk weiland op 51km. Ik haal mijn dropbag omdat ik andere sokken wil aantrekken en hier kom ik op een raar idee om Speedcross hier achter te laten en verder op Inov8 te gaan omdat Inov8 flexibeler, lichter en harder is. Ik train regelmatig op deze schoen in de bossen bij mij en ik loop ook afstanden tot 60 kilometers hierop. Bij deze verzorgingspost is het mogelijk om gebraden vlees en worsten te kopen. Het stinkt naar gebraden varkensvlees. Of lopers dit ook eten weet ik niet want ik ben bezig om me klaar te maken voor de tweede deel en kijk niet om me heen. 20 minuten later vertrek ik.

Ardennes Mega Trail 2018: steentjes prikken onder de voeten

Kort hierna komt een enorm steile en lange klim en ik denk dit is dan de muur. Hier staan mensen van de organisatie om de lopers aan te moedigen. Het parcours van deze Ardennes Mega Trail 2018 is fantastisch gemarkeerd en langs alle drukke wegen staan de beveiligers en alles verloopt soepel. Organisatie heeft deze trail 100% onder controle en iedereen heeft er enorm veel zin in en is er voor ons. Tussen grote verzorgingsposten zijn en nog 1-2 extra posten met alleen water. Vocht voor deze warme dag is prima geregeld. Het parcours blijft enorm afwisselend en vaak technisch. We lopen over de smalle bergkammen, lange en kronkelige afdalingen op singletracks, zelfs op hellingen waar je vaak alleen op de horizontale helft van de schoen kan staan. Ik vraag me af hoe dit parcours is als het regent en begin spontaan te lachen. Dit parcours is verschrikkelijk als het regent en alleen de beste zouden de tijdlimieten halen. Het was fout om schoenen te wisselen omdat ik nu elke steen onder de voet duidelijk in mijn voet. Het slappe bovenwerk staat toe dat de voet in de afdalingen helemaal naar voren wordt gelanceerd en bijna door de voorkant naar buiten breekt. Nogmaals ik train laatste tijd alleen maar op deze schoen omdat ik het een fantastische schoen vind maar deze schoen is gemaakt voor bospaden en niet voor rotsen en stenen en dat maakt het verschil.

Ardennes Mega Trail 2018: “hij kan soms meer dan haar praten”, haha

Verzorgingspost op 75km was in the middle of nowhere en hier was behalve allee andere versnaperingen ook soep verkrijgbaar. Ik heb bij verzorgingsposten alleen cola en water gedronken en af en toe chips of tuc gegeten. Er waren ook bananen, sinaasappels, chocolade, gedroogde fruit, cakes, wafels en nog wat meer maar omdat ik al eten bij me heb kijk ik nooit goed wat er bij de VP staat. Ik ben alleen geïnteresseerd in cola en verder hoef ik niks. Ook ben ik de nieuwe sportdrank van Maurten aan het testen. Meer info hierover onderaan in dit bericht. Het parcours van AMT blijft me verbazen met haar schoonheid en technische stukken. Gevoelsmatig is 75% van het parcours in de bossen en het valt me op dat er weinig beken zijn waar je je kunt afkoelen. Het zou vandaag 23 graden zijn maar het voelt als 26 graden. Ik heb altijd last van warmte maar vandaag niet waarschijnlijk omdat ik niet at langzamer ben dan normaal. Vandaag zit ik niet met de tijd, wel zet ik door en het mentale dat ik hier wilde testen is super onder controle en het maakt me blij. Ik controleer de race en het voelt machtig. Sinds 1,5 uur zijn 3 jonge Fransen soms voor soms achter me en ze praten voor 10 mensen. Daadwerkelijk zonder punt en komma aan een stuk door praten ze en soms ook praten twee tegelijkertijd. Ja ja, mannen kunnen er ook wat van.

Ardennes Mega Trail 2018     Ardennes Mega Trail 2018     Ardennes Mega Trail 2018

De laatste verzorgingspost van de Ardennes Mega Trail 2018 is op 85km en hier is alleen water. Vaak staan mensen langs het parcours traillopers aan te moedigen en onze namen roepen want deze staan op het startbewijs. Super leuk hoe sportevenementen in Frankrijk diep in het maatschappij leven en hoe sportprestaties worden gewaardeerd en aangemoedigd. Op deze laste post neem ik een beker water en praat ik wat met de vrijwilligers. Als ik vertrek komt de pratende trio weer aan. Ze halen me weer in in de klim en weer dat verschrikkelijke herrie van hun geluiden want ze praten zo hard dat het me begin te irriteren en na bijna 3 uur mag het ook vind ik.  Ik vraag me af waar het verhaal over gaat en waar kunnen ze verdomme 3 uur onafgebroken over praten. Ze zijn toch erger dan 10 pratende vrouwen bij elkaar. Ik ben stadium van irritatie bereikt dat ik ze niet meer vriendelijk kan vragen om te stoppen met praten en daarom ga ik zitten en wachten totdat ze genoeg ver zijn dat ik ze niet meer hoor. Iedereen van ons heeft recht te genieten van de prachtige stilte in de natuur en mijn stilte wordt al 3 uur verkracht door deze broekies. Ik begrijp dat mensen onderweg willen praten en dat is prima, maat pas je stemhoogte dan aan en stop tenminste voor 10 minuten met praten zodat er stilte valt. Het is gewoon onbeschoft om roekeloos en onafgebroken zo lang zo hard te praten. 3 kilometer verder op een plateau haal ik ze weer in. Voordat ik ze zie hoor ik ze. OH NEEEEEE! Ik voel misselijkheid en irritatie weer opkomen. Ze begroeten me, gaan opzij en zeggen dat ik mooi uitzie met de staartjes. Met veel moeite tover ik een glimlach, bedank ze en scheur verder. De stemmen afnemen achter me en nu ik afstand heb gecreëerd ren ik als een bezetene vastberaden om geen noot meer van hun stemmen te horen.

4km voor de finish is de speaker bij de finish hoorbaar om daarna voor een paar kilometer te verdwijnen. Laatste kilometers pakken we nog alle topjes die er zijn en moeten we diep bukken om door een gat in steen te kruipen en klimmen we met hulp van touwen en kettingen. Ik hoor nu weer de speaker en kom uit het bos naar een weiland met hoge gras en ik sta aan de oever van Semois en begin aan een 25m lange oversteek. Mijn geluk is enorm als ik het verfrissende water in mijn schoenen en tot de bovenbenen voel. Aan de andere kant staan veel mensen en ook de organisatie die lopers helpt uit het water. Ik heb nog 300m en alles in mij viert deze comeback. Ik heb enorm genoten zoals elke keer als ik start. Het is me nu duidelijk dat ik over 2 weken gewoon ga starten aan mijn grote race in de geliefde bergen.

Ardennes Mega Trail 2018          Ardennes Mega Trail 2018           Ardennes Mega Trail 2018

Hartelijk dank!

Ik wil organisatie en vrijwilligers bedanken voor een fantastische trail en beleving. Alles was perfect geregeld en ik kom hier graag terug. Voor mensen die niet zeker zijn of ze klaar zijn om eerste ultra in de Alpen te lopen start maar bij deze trail, als je finisht ben je klaar. Werkelijk super mooie trail waar ook veel techniek geoefend kan worden. Paul dank je hartelijk dat je no matter what als een rots voor, achter of naast me staat afhankelijk waar ik die rots nodig heb. Chris bedankt voor de gezelligheid, kennismaking, leuke gesprekken en foto’s. TOP! Ik verklaar mijn weekend voor 200% geslaagd. Over to you,XXX!

Ardennes Mega Trail 2018: dit bevalt me uitstekend onderweg!

MAURTEN: Voor de start heb ik een grote en een kleine zak met sportdrank opgelost in 1,2 L water. Op het einde was nog 250ml over en ik kon mijn energiepijl hele race hoog houden. Behalve cola en water dat ik heb gedronken op verzorgingsposten heb ik nog een mini reep en 2 gelletjes uit eigen voorraden genomen. Dit was alles voor 93km. Mijn Maurten haal ik bij Run2Day in Zwolle maar andere Run2Days in Nederland hebben hem ook.

NDURE: Ik loop al een tijd met waterzak van Ndure en deze bevalt uitstekend. Nieuwkomer bij deze race is Ndure opvouwbare beker. Ik loop al jaren met opvouwbare beker van UltraSpire en deze moet op een bepaalde manier opengehouden worden. Ndure beker kan staan en als je hem uit de zak haalt is hij meteen open hahaha. Ndure beker zou naar mijn idee meer ruimte innemen en is minder compact om op te vouwen, maar hier heb ik me vergist. Dat compact opvouwen werkt prima en het is handiger om te bedienen. Deze is te vinden in mijn webshop.

STANCE: Ik heb deze sokken op deze technische trail getest en ook hier ben ik tevreden hiermee. Je voelt de sokken niet. Sok voelt niet nat aan. Het wrijft nergens, schuift niet op een nare manier. Het heeft veel demping. Alles top. Ook deze kan je halen bij Run2Day in Zwolle.

Ardennes Mega Trail 2018            Ardennes Mega Trail 2018           Ardennes Mega Trail 2018

Instinct Evolution rugzak review

Instinct Evolution rugzak review: inpakken voor ultratrails in de Alpen

By | Productreview | No Comments

Het is groter dan je denkt, haha!

Wat: Ervaring en kennis delen over het inpakken van de Trailrunning vest Instinct Evolution 7L, voor lange ultra’s met verplicht materiaal

Voor de meeste traillopers naderen de lange buitenlandse trails in Alpen terrein, waar verplicht materiaal vereist is. Daarom wil ik met jullie delen: mijn manier van inpakken en denken bij het inpakken. Veel plezier in de bergen en enjoy ?.

Instinct Evolution rugzak: verplicht materiaal voor 100+ in Europa

Verplicht materiaal is afhankelijk van de lengte van de trail die je kiest. Mijn verhaal gaat over trails boven de 100 kilometer in technisch terrein waar het parcours gemarkeerd is en voor deze trails is dit verplicht materiaal:

  • Racevest
  • blader of softflasks waar een minimum inhoud aangegeven is
  • waterdichte jas
  • waterdichte broek
  • shirt met lange mouwen
  • lange broek
  • mobiele telefoon
  • handschoenen
  • muts
  • buff
  • 2 hoofdlampen met reserve batterijen
  • reddingsdeken
  • EHBO setje
  • fluit
  • wat geld
  • eten (soms zijn er ook aantal calorieën vermeld die je in het racevest moet hebben)

Bij sommige trails zijn ook een fleece, rood lampje voor achterop en een roadbook verplicht. Aanbevolen zijn stokken, zonnebrand en sportbril.

Ik zweet moeilijk, daarom kan ik makkelijk tussen dropbags in één shirtje bewegen en zelfs tot de finish als ik het wil. Ook kan ik enorm goed tegen kou, d.w.z. dat ik mijn jas zelfs ’s nachts niet altijd hoef aan te trekken. Ik neem zo min mogelijk mee op de rug, daarom bedenk ik creatieve oplossingen (armstukken en beenstukken) zonder aan veiligheid te besparen. Vorig jaar heb ik alle buitenlandse ultra’s gelopen met de Instinct Evolution rugzak 7L. Hierin past al het verplichte materiaal en over het inpakken van dit vest wil ik het vandaag hebben.

Instinct Evolution rugzak Instinct Evolution rugzakInstinct Evolution rugzak

Instinct Evolution rugzak: wat zit achterin het racevest en waar?

Het vest heeft aan de achterkant 2 compartimenten die volledige lengte en breedte van rugzak dekken + een half compartiment onderaan aan de buitenkant en een half compartiment bovenaan aan de buitenkant. Achterin dichts bij de rug zit bladder die gevuld is met 1,5l water. In het volgende lange compartiment zit onderaan shirt met lange mouwen, buff, reddingsdeken, EHBO set, reserve hoofdlamp en op de top regenbroek en winddichte wanten. Spullen die onderaan zitten ga ik ervan uit dat ik ze misschien of niet hoef te gebruiken tijdens de race. Winddichte wanten gebruik is ’s nachts als het afkoelt en de regenbroek in het geval dat het begint te regen; deze wil ik dus boven aan hebben. Bij een beetje regendruppels trek ik niks aan, want dat telt bij mij niet als regen. Als het serieuzer wordt zal ik eerst een waterdichte jas aantrekken en pas later de waterdichte broek als ik merk dat het echt gaat gieten.

In het compartiment onderaan aan de buitenkant zit altijd de waterdichte jas, zodat ik het makkelijk en snel kan pakken zonder dat de inhoud van hele racevest eerst eruit moet. In het compartiment bovenaan zit de hoofdlamp. Deze wil ik ook makkelijk kunnen pakken.

Instinct Evolution rugzak   Instinct Evolution rugzak   Instinct Evolution rugzak

Instinct Evolution rugzak: wat zit voor in het racevest en waar?

Aan de voorkant zit aan de linkerkant 3 zakken en aan de rechterkant 2. In onderste twee zakken heb ik repen, gels, ORS, toiletpapier, vouwbeker, telefoon, geld, ID. Telefoon en toiletpapier zitten dichts bij het lichaam omdat ik makkelijk bij de eten wil kunnen en in het geval dat ik val wil ik dat tussen de telefoon en grond eten als veiligheid barrière staat. In volgende twee zakken die boven deze twee onderste zitten, zitten extra batterijen, hoogteprofiel van het parcours met alle verzorgingsposten, afstanden, klimmen en dalen aangegeven in meters, afgewogen en verpakt sportdrankpoeder om aan te vullen onderweg, een klein potje met zonnebrand erin en hier is ruimte voor mijn armstukken als ik het te warm krijg en ze wil uittrekken. In de kleinste zak bovenaan aan de linkerkant zitten anticonceptiepil, soms ijzerpillen en tampons. Ik heb nooit pijnstillers bij me.

Instinct Evolution rugzak   Instinct Evolution rugzak   Instinct Evolution rugzak

Instinct Evolution rugzak: wat heb ik aan bij de start en tijdens wedstrijd?

Shirt met korte mouwen, armstukken, ¾ broek met zakken aan de zijkanten, beenstukken, korte gaiters, handschoenen in de broekzak, stokken in de hand, Speedcross en Instinct Evolution zoals hierboven omgeschreven op de rug hahaha. Vele organisaties accepteren shirt met korte mouwen + armstukken die de arm volledig bedekken als een lang shirt. Hetzelfde geldt voor ¾ broek en beenstukken. Ik loop met Sziolssportbril en afhankelijk van hoe laat de start is heb ik deze meteen op of dat ik hem haal bij de eerste dropbag. Ik loop tijden swedstrijd op een paar schoenen. Shirtje, bh, haaraccessoires en sokken verversen hang ervan af hoe veel zin ik heb om het te doen want van stank en zweet hoeft het niet echt, alleen omdat ik iets anders aan wil hebben. Een andere kleur bijvoorbeeld.

Ook benieuwd naar deze Instinct Evolution rugzak of racevesten?

Instinct Evolution 7L is een perfect zittende en rekbare racevest dat zit als gegoten en beweegt niet heen en weer als jij beweegt. Heb je behoefte om meer mee te nemen of meer ruimte te hebben is de Instinct Eklipse 12L een uitstekende keus. Wil je ze passen en bekijken let me know.

Interesse? Beide racevesten zijn verkrijgbaar op mijn trailrunning webshop. Verzendkosten binnen Nederland zijn gratis.

trailrunning drinksysteem

Trailrunning drinksysteem: NDURE

By | Productreview | No Comments

Trailrunning drinksysteem NDURE: een merk met alle drinksystemen in huis!

Wat: trailrunning drinksysteem; testen van 4 verschillende drinksystemen van NDURE voor o.a trailrunning
Wanneer: afgelopen maanden
Waar: In Benelux en Wales

Eerste wat mij opvalt aan trailrunning drinksysteem NDURE als ik de soft flasks vastpak, is het sterke materiaal wat soepel aanvoelt. Als ik 2 vingers in de soft flask met grote opening stop om het materiaal na buiten te drukken blijft het sterk en rekt niet. Voor mij is dit een goed teken maar de praktijk moet het ook nog bewijzen. NDURE is een Nederlands bedrijf met productiefaciliteit in China. Naast de eigen producten produceren ze tevens items voor merken als o.a. OMM, Raidlight, Compressport.

Trailrunning drinksysteem: Soft Flask 350 ml met soft bite valve (€13,00)

Deze soft flask voelt smal en is lang met het water erin en kan makkelijk tijdens training in de hand gedragen worden. De opening van 2 cm is breed genoeg om de gewenste inhoud erin te schenken zonder te spillen. Je handen moeten overdreven veel trillen of dat je coördinatie niet goed is wil je naast de opening schenken. Ik neem deze soft flask mee als het warm is en ik wil langer dan 1,5 uur trainen. De soft flask glijdt makkelijk de zak van het racevest in en is ook makkelijk eruit te halen. Soft Bite Valve is zacht, het drinken gaat makkelijk en na het drinken sluit het zuigstuk zichzelf en lekt niet. De dop dicht en opendraaien gaat makkelijk en bij mij heeft deze soft flask niet een druppel gelekt. Als de fles helemaal leeg is en de laatste druppels eruit gezogen zijn plakken de wanden van de fles aan elkaar en er ontstaat vacuüm wat voor minder ruimte zorgt maar het zorgt ook ervoor dat het dopje niet makkelijk eraf kan als je de fles na een training wilt wassen. Door in de soft bite valve (zuigstuk) met twee vingers te knijpen komt de lucht in de soft flask en de dop gaat makkelijk open. De bovenkant van de soft flask waar de opening aan zit en de onderkant van soft flask zijn op een zorgvuldige manier geseald. Alle producten zijn 100% BPA en PVC vrij en ze zijn gemaakt van sterke TPU/HDPE en Silicone. Deze soft flask is nog verkrijgbaar in 150 ml (€9,00), 250 ml (€11,00) en 500 ml € 14,50.

trailrunning drinksysteem       trailrunning drinksysteem        trailrunning drinksysteem 

Trailrunning drinksysteem: Soft Flask met tube en hydra valve 350 ml (€16,00)

Deze soft flask is korter en breder en voelt goed in de hand. Ik raakte enorm enthousiast van de grote opening en kon een glimlach en WAUW niet tegenhouden toen ik hem voor het eerst zag. 4 cm breed ?! Meteen vullen en kijken of de fles blijft staan. Tot de helft gevuld of net iets daarboven blijft de fles zonder problemen staan, d.w.z. als ik aankom bij een verzorgingspost en pak halfvolle of lege fles uit het racevest, vul het aan en drink een paar slokjes, dan kan ik de fles op de tafel laten staan zonder dop en hij blijft staan. Voor het vertrek nog tot de top aanvullen en gaan. Ideaal. Hier zit een tube of rietje aan en de soft flask hoeft niet uit de racevest gehaald te worden als ik wil drinken alleen het hoofd ietsje buigen. Of je het hoofd moet buigen of niet hangt af van hoe laag de zakken in je racevest zitten, hoe hoog de soft flask en tube is en hoe lang je bovenlichaam is. Dit is persoonlijk en juist daarom bestaan verschillende opties en combinaties zodat iedereen iets passends kan vinden. Aan de tube zit een hydra valve en deze is anders dan soft bite valve. Plastic stuk van Hydra valve kan verticaal schuiven en hierdoor open en dicht gaan, maar hij kan ook 360 graden gedraaid worden zodat de tube altijd makkelijk te bereiken is. Er is ook een stof of vuil dopje om hydra valve te beschermen tegen vuil.

Hydra Valve is ietsje groter dan de soft bite valve en ook ietsje zachter. Bij het drinken als de fles leger wordt krimpt de fles doordat de wanden aan elkaar plakken. Als de fles helemaal leeg is en de laatste druppels eruit gezogen zijn plakken de wanden van de fles aan elkaar wat voor minder ruimte zorgt maar het zorgt ook ervoor dat het dopje niet makkelijk eraf kan als je de fles na een training wilt wassen.  Ik word nog steeds elke keer blij als ik de fles wil vullen en deze grote opening zie ?. Op alle soft flasks met tube en grote dop opening kan de tube eraf gehaald worden en een soft bite valve kan erop gezet worden. Alle producten zijn 100% BPA en PVC vrij en ze zijn gemaakt van sterke TPU/HDPE en Silicone. Soft flask met tube is nog verkrijgbaar in 350 ml XL (€16,00), 600 ml (€17,50) en 600 ml XL (€17,50). Voor nog meer info kijk in de webshop.

trailrunning drinksysteem    trailrunning drinksysteem    trailrunning drinksysteem

Trailrunning drinksysteem: Hydra Bladder of Waterzak 1,5 l (€25,00)

Ik heb voor de 1,5l waterzak gekozen omdat ik altijd 2 l waterzakken heb gehad en ik vulde ze uitzonderlijk tot max 1,5 en meestal tot 1l. Deze 1,5 l vul ik dus altijd tot 1 l en deze maat past hierdoor beter bij mij. Hier ook het super sterke TPU wat mij vertrouwen geeft dat de zak niet snel zal snel lekken. Bovenkant waar de zak gevuld wordt is verstevigd door plastic stukken en hierdoor is de opening ietsje stugger, maar ook die stugheid geeft weer vertrouwen. De waterzak is 29 cm hoog en 15,5 cm breed. Plastic sluiter die schuift om de zak dicht te maken werkt prima. Dit stuk zit niet vast aan de waterzak zoals bij sommige waterzakken en voor mensen die neiging hebben om dingen steeds te vergeten en thuis achterlaten zouden die losse sluiter bij het wassen van de waterzak na de training meteen in de waterzak moeten doen. Het is niet mogelijk om de sluiter vast te maken aan de waterzak. Ik heb hier geen problemen mee maar sommige zouden het misschien kunnen hebben. Er zit een slang van 90 cm aan mijn waterzak en aan de slang zit een hydra valve ja, die heerlijk 360 graden kan draaien. Alle producten zijn 100% BPA en PVC vrij en ze zijn gemaakt van sterke TPU/HDPE en Silicone. Er zijn nog waterzakken verkrijgbaar in 1L (€22,00) 2L (€25,00) 3L (€30,00).

trailrunning drinksysteem                           trailrunning drinksysteem

Trailrunning drinksysteem: Hydra Cup 200 ml (€7,50) #gocupless

Licht, opvouwbaar en 10 cm hoog. Makkelijk op te bergen in het racevest en eruit te halen als het nodig is. Er past 200 ml vocht erin. Bodem breedte van 4 cm maakt dat deze beker kan staan. Opening aan de bovenkant waar je uit drinkt en de beker vult is 7 cm. Gevuld kan hij comfortabel in de hand gehouden worden. WARM water hierin schenken is geen probleem. KOKEND water kan ook maar dan wordt beker ietsje zachter en is te warm om vast te houden. Kokend water is alleen op verzoek bij sommige verzorgingsposten verkrijgbaar. Kans dat kokend water in een wedstrijd in de beker geschonken wordt is nihil. Aan de bovenkant van de beker is een kleine lus die het mogelijk maakt om de beker op te hangen aan de buitenkant van de racevest of ergens anders. NDURE zet zich in met deze bekers bewust in voor bekevrije trails en het verminderen van afval bij de verzorgingsposten. Alle producten zijn 100% BPA en PVC vrij en ze zijn gemaakt van sterke TPU/HDPE en Silicone.

trailrunning drinksysteem                            trailrunning drinksysteem

Conclusie trailrunning drinksysteem NDURE

Ik gebruik alle vier trailrunning drinksysteem producten van NDURE met veel plezier ?. Ik ga nog soft flasks van 600 ml aanschaffen omdat deze kleine geteste soft flasks en hun sluitsystemen zo goed bevallen zijn. Over het wat dikkere TPU waar de producten van gemaakt zijn heb ik alleen lof. Het voelt sterk, maar tegelijkertijd is er een aangename flexibiliteit erin die flessen tijdens dragen in de racevest of vasthouden in de hand aangenaam maakt. Het sterke TPU materiaal is uitstekend tegen slijtage. Doppen zijn makkelijk op en af te krijgen en ze sluiten uitstekend de soft flask af. Producten zijn makkelijk om schoon te maken en alles ziet er nog steeds nieuw uit. Geen krassen of verkleuring. Mij hebben ze overtuigd en ik ga op trails standaard NDURE producten in mijn racevest dragen. NDURE heeft zich gespecialiseerd in het maken en ontwikkelen van drinksystemen en dat hebben ze uitstekend gedaan. Er is goed nagedacht over de producten en er is vooral veel kwaliteit en ook veel passie in deze producten gestopt. Een bezoekje op hun website kan je alle wensen bevredigen en je kunt alle zaken wat drinksystemen betreft op een website regelen. Dit is zo makkelijk en comfortabel. Alle producten die ik heb getest zijn in alle maten vanaf vandaag verkrijgbaar op mijn website.

Wales reis

Wales reis: duizelingwekkende rotsavonturen

By | Training | No Comments

Wales reis: “You’re not in England, you’re in Wales!” – “Oops! I apologize!”

Wat: Trainen behendigheid op verschillende rotsen tijdens mijn Wales reis, technisch klimmen en dalen, krachttraining, plezier, fun!
Wanneer: 10-14 mei 2018
Waar: Snowdonia National Park in Wales

Ik ben nooit eerder in Groot-Brittannië geweest, maar mijn vrienden traillopers die daar geweest zijn hebben me vlak voor mijn Wales reis verteld over ruig terrein, toppen bezaaid met rotsen waar je de route naar de top niet goed kon zien, over moerassen en dat je met handen en voeten omhoog moet klimmen. Ik ben voor technische uitdagingen en ik heb overal in de wereld gewandeld en geklommen maar deze verhalen maakten me wel nieuwsgierig naar een Wales reis. En om eerlijk te zijn hoorde ik duidelijk wat me verteld is over het terrein maar ik kon me erbij niks voorstellen. Dan maar naar het natuurpark Snowdonia en trost van Wales om het zelf te beleven.

Wales reis: door de nauwe geul

Ik vlieg van Amsterdam Schiphol naar Manchester. Tijdverschil is -1 uur dus ik reis terug in tijd hahaha. Het vliegveld in Manchester lijkt qua duidelijke aanwijzingen beetje op Schiphol alleen is dit vliegveld kleiner en minder goed ondergehouden. Ik neem trein van het vliegveld naar een stadje in het noordwesten dat Bangor heet. Treinstation op het vliegveld wordt uitstekend aangegeven. Trein rijdt ca. 2u 45 m met een overstap in Llandudno Junction. In de train kunnen passagiers aan het tafeltje met zijn vieren zitten. Super gezellig en ach alles in de trein ademt eeuwen lange ervaring van Britten met de treinen en spoorlijnen. Van grotere steden stopt de trein alleen in Chester waar veel welgestelde Britten wonen en waar paardenraces gehouden worden. Hier stappen uit prachtige, jonge dames in fantastische kleurrijke jurken die van luxe stoffen gemaakt zijn en met nog mooiere hoeden en diademen met bloemen erop. Ik ken Britse traditie wat hoeden bij paardenraces en bruiloften betreft maar nu voor het eerst zie ik het LIVE. Verder stopt de trein op kleinere stations waar een schattig huisje op staat en alles oogt zo geordend en rustig. De zon schijnt in overvloed en het weer is heerlijk. De trein rijdt lang de Ierse zee. het ziet er koud en verlaten uit. De noordelijke breedtegardes maken zich kenbaar. Rond 14:43 uur kom ik aan in Bangor en hier raak ik in gesprek met een jonge man. Ik ben zo blij dat ik hier ben en een nieuw land bezoek dat ik in mijn enthousiasme een stomme fout maak. Ik zeg tegen deze jonge man dat ik nooit eerder in Engeland geweest ben waarop hij lachend antwoordt “je bent niet in Engeland je bent in Wales”. OEPS. Fout! Ik bied mijn excuses aan waarop hij lacht en zegt dat het prima is en ik leer dat ik Wales en niet Engeland moet zeggen. Mensen hier zijn tweetalig, maar alle plaatsen, hotels, toppen, meren hebben Welse namen en het is bijna een belediging om te zeggen dat je in Engeland en niet in Wales bent. De taal heet Wels (Welsh) of Kymrisch en is een Keltische taal. Onmogelijk te begrijpen en moeilijk uit te spreken. Klinkt zangerig en lijkt op geen andere taal. Britten en Welshmen zijn makkelijk benaderbaar voor vragen over de weg en ook zeer behulpzaam. Britten zijn beleefder en veel vriendelijker in omgang dan wij, Duitsers of Scandinaviërs. Al is het oppervlakkig en beetje gemaakt. Iets tussen Amerikanen en West-Europeanen van het vasteland waar ze geografisch ook horen. Grappig. Welshmen zijn highlanders en wonen in de ruige natuur met onvoorspelbaar klimaat en en eindeloze graslanden. Ze zijn ook makkelijk benaderbaar, puur en niet gemaakt, leerde ik tijdens deze Wales reis. What you see is what you get principe. Uit Bangor neem ik nog de bus voor laatste stuk naar Llanberis, een dorpje aan de rand van Snowdonia Natuur Park. Het ritje duurt 30 minuten. In Llanberis koop ik een gastankje om water te kunnen koken komende dagen voor maaltijden, thee en koffie die ik bij me heb. Mijn rugzak weegt 19kg en ik heb alles bij me voor wat ik van plan ben. Ik wandel eerst naar de steenkolenmijn boven de Llanberis om van het uitzicht te genieten. Al bevind ik me nog in de bewoonde wereld alles lijkt hier zo anders van wat ik tot nu toe heb gezien in de wereld. Ik wandel weer naar beneden en verder langs de weg in 45 minuten naar een klein gehucht dat Nant Peris (Old Llanberis) heet en hier staat een kerkje dat mijn aandacht trekt. Ik ga naar binnen en het is hier zo vreedzaam.

Wales reis                   Wales reis

De zon zakt naar het horizon en ik moet nog een vlakke plek vinden voor mijn tent voor vanavond. Opschieten dus hahaha. Ik vind een prachtig plek bij een stromend beekje en het wordt mijn huis voor een nachtje. De wind waait en ik moet 20 minuten vechten om de tent op te zetten in mijn eentje. Nog van de laatste zonnestralen zittend en etend voor de tent genieten van mijn Wales reis. Voordat ik ga slapen wil ik nog de kaart bekijken om de route voor morgen te bepalen. Ik stippel altijd een route uit die mij de leukste en meest uitdagende lijkt. Nog een paar keer maken de windstoten tegen de tent me wakker. Haringen zijn goed en diep geplaatst. Ik luister naar de sterkte van de wind en constateer dat ik ergere windkracht heb meegemaakt, zet de oordopjes in en val in slaap. Naar het startpunt 10km met 370m stijgen en 330m dalen.

Wales reis                   Wales reis

Harde wind

Vanochtend is het is droog maar grijs en zware grijze wolken haasten zich boven mijn hoofd. Vanmiddag zou gaan regenen. Ik vertrek vroeg en de eerste klim is enorm steil en alleen maar omhoog zonder 1 meter vlak. Ik hou van deze klimmen omdat ze je in NO time veel hoogtemeters bezorgen en naar de toppen met uitzicht brengen. Dit pad zou ergens in de Alpen ook kunnen zijn. Een paar honderd meter voor het hoogste punt voor nu verandert landschap abrupt in aaibaar grasland. In Wales zijn overal schapen maar nooit in grote kuddes. Meestal 5-10 schapen bij elkaar. Er wordt overal gevraagd om honden aangelijnd te houden omdat ze de schapen kunnen doden. Vanaf “mijn” topje zie ik 300 meter voor me het meer Llyn y Cwn waar ik naartoe daal en ineens stap ik in het water tot de enkels op een soort compact gras dat veert.

Wales reis                Wales reis

AHA nu weet ik wat mijn vrienden toen bedoelden met sompige moeras hahaha. Ik lach en neem nog een paar stappen op deze verende en natte ondergrond. Ik voel me levend en ik ben gelukkig tijdens deze Wales reis. Mijn vriendje hier is een reiger die steeds van de ene naar de andere kant vliegt omdat ik als een bezetene het meer uit alle hoeken op de foto wil hebben. 200 m later gaat het pad over van gras naar alleen maar stenen en steenblokken en door een smalle opening zie ik ver beneden de prachtige Ogwen Valley in zicht komen. Ik zie prachtige meer Llyn Idwal en een stuk van nog grotere meer Llyn Ogwen en mijn ogen vullen zich met tranen van schoonheid en diepte die zich voor mijn ogen ontvouwt. Ik voel dankbaarheid dat ik hier mag zijn. Een pad in stenen leidt diep naar beneden. Hier ontmoet ik een tegenligger die onder indruk is van grote van mijn rugzak. Hij zal niet de laatste vandaag zijn hahaha. Alle wandelaars begroeten elkaar en sommige maken ook praatjes. Het is mogelijk om het meer Idwal linksom of rechtsom te wandelen. Ik kies voor rechtsom omdat het me mooier lijkt. Op veel plekken wordt rots geklommen. Klimmers komen een paar uurtjes na hun werk om te klimmen. Wat een eldorado om zo een achtertuin te hebben. Bij meer Idwal gaat mijn pad weer omhoog naar het meer Bochlwyd om de Tryfan 917m hoog van zuidelijke kant op te gaan. Als ik aankom bij het meer waar ik wat wil drinken en eten vertrekt een stel omhoog. Deze haal ik later in en we praten even. Het zijn lokale mensen en ze gaan even naar de top en ze vertellen me dat straks als we op de pas uitkomen het als een dwaas zal waaien en dat ik voorzichtig moet zijn. Ik ben tijdens mijn Wales reis al een paar keer serieus door de wind bedreigd en de man van het stel heeft op het juiste moment mijn bovenarm gepakt waardoor ik bleef staan.

Wales reis                     Wales reis

Ik zal de komende dagen tijdens mijn Wales reis veel lokale mensen ontmoeten die voor een topje gaan. Niet vreemd als je beseft dat fellrunning (wat trailrunning is) in Groot-Brittannië  ontstaan is en dat Britten waren een van de pioniers in bergbeklimmingen en grote expedities. Deze eeuwen oude geschiedenis zetten ze trots voort. Aan veel van lokale mensen zie ik geen bekende outdoor merken. Veel van hun zien eruit net zoals ze het werk op boerderij hebben laten staan en plotseling beslissing genomen om naar een topje te beklimmen. Allemaal hebben ze wel een rugzakje aan waaruit  regelmatig een belegd broodje tevoorschijn komt. I like this a lot. Het stel en ik bereiken samen de pas, klimmen over een ladder en hier nemen we afscheid omdat de vrouw het rustiger wil doen. Een stuk rechtdoor en dan weer over een ladder. Er is een stuk pad zichtbaar en dan gaat het pad door de rotsen en voor ervaren oog is het pad te vinden en laatste stuk is alleen maar op grote rotsblokken en hier moet je beetje gokken richting de top. Ik weet dat op de top twee grote monolieten Adam en Eva staan. Laatste paar honderd meter is geen beschutting en de windstoten zijn zo sterk dat ik een paar keer ook op handen als een hond moet duiken om de windstoten minder te vangen. Ik begrijp nu ook wat mijn vrienden bedoelde met je kan niet goed zien waar je naar toe gaat en waar de top is. Ik zie top als ik er bijna ben en ik sta hier alleen. Diepte onder mij is duizelingwekkend en de Ogwen Valley verschijn onder me in volle glorie.

Wales reis  Wales reis  Wales reis

Ik maak snel wat foto’s en verlaat deze stormachtige plek. De bedoeling is om Tryfan te traverseren en naar het noorden af te dalen. Er zijn alleen maar rotsblokken hier. Geen pad niks. Ik zie wat jonge mannen uit richting noorden naar de top komen. Ze zijn onder indruk van de grote van mijn rugzak. Ze vragen waar ik naartoe ga.  Ik zeg dat ik wil afdalen naar het noorden. Een van hun kijk naar mijn rugzak en zegt ik zou het niet doen het zou gevaarlijk kunnen zijn met deze zware rugzak. We nemen afscheid en een paar honderd meter later kom ik naar een plek waar de berg aan beide kanten is doorgesneden door twee geulen die ca. 1,50 m breed zijn en leiden naar de voet van de berg die ik niet kan zien. Ik sta op twee enorme rotsblokken die hier in het midden gelegd zijn. Voor me staat een rotswand. Ik kijk of ik op deze wand kan klimmen en zo mijn reis doorzetten. Nee dat is niet de bedoeling. Ik zet de rugzak af en en inspecteer de grond in de geulen. Er zijn sporen van schoenen aan beide kanten. Op de kaart staat een rechte lijn hier en niet een afwijking links of rechts. Ik beslis om de geul te nemen die voor het gewicht en de grote van mijn rugzak beter voelt en dat is die aan de linkerkant of westkant en de daling door de smalle geul begint. Veel stenen zitten los en bewegen. Ik ben vaker in dit terrein geweest nog niks aan de hand. Ik krijg steeds meer het idee dat hier sprake is geweest van een landverschuiving en dat een grote aantal stenen en grote rotsblokken in de geul terechtgekomen zijn en daar willekeurig opgestapeld blijven staan. Hoe lager ik kom hoe nauwer en steiler de geul wordt. Er zijn vlakke rotsen van 1,5m en 75 graden helling waar het niet mogelijk is om een houvast voor je wandelschoen of hand te vinden. Het begint op rots klimmen te lijken. Ik zet de rugzak af en afhankelijk van de situatie kies ik om eerst rugzak omlaag te laten zakken en dan ik zelf te dalen en soms daal ik eerst en dan nog rugzak naar me toe te trekken. Deze tweede optie is gevaarlijker want voor 19kg moet je super stevig en veilig staan om het op te vangen als het op je afkomt. Ik verlies hier veel tijd maar ik moet naar beneden want omhoog klimmen is geen optie meer. Ik bestudeer regelmatig de mogelijkheden en kom steeds lager. Alleen omdat ik heel veel ervaring met dit soort avonturen heb kan ik dit handelen. Ik weet het zeker dat veel mensen in deze situatie 112 zouden bellen om opgehaald te worden. Het is bijna 14:00 uur en de regen kan elk moment beginnen. Ik moet op rotsen met 75 graden helling zonder zekering niet zijn als ze nat zijn en ik zet hem aan zo goed ik kan. Onder me zie ik een breed en vlak stuk en ik focus me hierop. Eenmaal daar heb ik de ergste achter de rug gehad en ietsje later kom ik uit op een helling met allerlei losse steentjes en wat struiken. Eerst even afdalen en dan wat eten en drinken. Sommige paden op mijn kaart zijn er niet en andere zijn gedeeltelijk vindbaar in het echt. Gelukkig maar ben ik goed in oriëntatie en kan ik makkelijk eigen paden verzinnen. Beneden bij de weg kom ik de jonge mannen tegen die ik net onder de top van Tryfan heb ontmoet. Ik daal nog naar de weg en hoor iemand roepen “Hello you made it”. Ze hebben een steen met kristallen erin gevonden en willen het aan me laten zien. We praten even, wensen elkaar fijne dag en gaan in verschillende richtingen. Het begint te regenen en ik moet snel mijn tent gaan opzetten. Ik weet waar ik van het pad op de top afgegaan ben, maar ik ben benieuwd naar hoe je komt naar de plek waar voor de geul koos. Waar is die verbindende schakel.  Morgen nog een keer omhoog maar dan vanuit het noorden. Deze dag van mijn Wales reis was goed voor 9,5km waarvan 1200 klimmen en 1000 dalen.

Wales reis: Dexter en Sinister

Een prachtige zonnige ochtend met uitzicht op de noordkant van Tryfan. Yes, vandaag heb ik je in the pocket. Ik laat mijn grote rugzak achter en neem mijn trail racevest mee. Op deze manier ben ik sneller en ik heb een super programma vandaag in planning. Het pad die op mijn kaart getekend is, is er soms wel en soms niet. Ik weet ik welke richting ik moet en ik maak mijn eigen pad naar het begin van de beklimming. Dit is de favoriete top van velen in Snowdonia Park en op het moment dat ik 300m boven de weg sta zie ik mensen met da auto bij de weg aankomen en omhooglopen. In het begin is er nog een pad tussen veel stenen maar dan houdt het pad op en iedereen zoekt zijn eigen weg op de rotsen naar de top. Er is geen officieel pad wel honderden mogelijkheden om naar de top te komen. Wat iedereen ook doet. Voor iedereen is het met handen en voeten omhoog. Zonder welke veiligheid dan ook vertrouwend op je eigen vermogen, kennis of misschien stomheid. Zo puur en basic. I love. Iedereen doet het: jong, oud, kort, lang, slank, stevig. Iedereen beweegt op de rotsblokken en iedereen bereikt de top. Aan de begin van rotsblokken aan de noordkant komt een man snel klimmend bijna rennend langs me. Ik ga hem achterna. Er komt een groot rotsblok waar ik een voor mijn lichaam te grote stap moet maken om me omhoog te tillen wat ook lukt. Hij kijkt me aan en zegt dat het misschien beter is om een andere weg te gaan zoeken. Ik denk voor mezelf ik laat je zo zien wie wat moet gaan zoeken en zet hem aan. Ik haal hem bij en we rennen bijna met handen en voeten omhoog over de enorm rotsblokken. We zeggen niks competitie is er wel. Ik haal hem in en laat hem achter. Hij komt later bij me en zegt ik ben wel benieuwd naar wie je bent en wat je sport is want ik ben competitief ingesteld en mensen halen me op deze berg niet zo makkelijk in. Ik vertel mijn verhaal en hij ook het zijne. We maken kennis en ik kom ietsje voor hem naar de top. Hier maken we wat foto’s en hij vraagt wat mijn plan voor vandaag is. Ik zeg nog over de bergrug naar volgende twee toppen Glyder Fach 994m hoog en Glyder Fawr 1001m hoog en terug dezelfde weg. Ik vraag naar zijn plannen. Hij komt uit Liverpool en is gestart aan de voet van Tryfan en gaat ook dezelfde route als ik lopen alleen gaat hij niet terug maar daalt hij naar het meer y Cwn en gaat weer omhoog naar Y Garn 947m hoog en terug naar parkeerplaats waar zijn auto staat. Hij is heel enthousiast over twee geulen Dexter en Sinister die technische routes zijn naar twee Glyder toppen waar we heen willen. De route heet Bristly Ridge route.

Wales reis Wales reis Wales reis

Normale route naar deze toppen blijft laag en is voor iedereen toegankelijk. We maken kennis en hij heet Mike. We vinden dezelfde gekke routes geweldig en ik beslis om met hem deze technische routes te klimmen en verder met hem naar zijn auto te dalen en hij brengt me terug naar mijn tent. We eten wat en starten. Het is steil en alleen maar rots klimmen. Alleen geiten en mensen die hierop lijken doen dit. Eenmaal uit de geul kom je in rotsblokken waar nog meer skills vereist zijn dan bij de noordkant van Tryfan. Dit is een kort stuk van misschien 800m maar alles komt aan bod: diepte, lastige oversteken van puntige roten, veel rekken, er is geen pad dat moet je beetje gokken. Je moet 200% stevig in je schoenen staan voor deze korte maar krachtige actie en dan ineens veel te vroeg komen we uit op het plateau tussen twee Glyders. JAMMER. Hier zijn veel grote stenen en soms ook op elkaar gestapeld in allerlei vormen en uitvoeringen. Het lijkt wel maanlandschap. Ik blijf me verbazen over diversiteit in stenen en rotsen op zo een klein oppervlakte en wat een paradijs voor mensen die technisch klimmen en dalen willen ervaren en oefenen. Onze laatste top is aaibaar en het pad gaat lange en geleidelijk omhoog. Uiteindelijk komen we bij het meer Idwan aan waar zijn auto staat en hier is ook een café. Hij vraagt of ik thee wil. Ja, dat wil ik graag en ik vraag of we het apart zullen afreken. Hij zegt nee ik reken het af want we zijn nu bevriend en hij lacht. We drinken allebei thee met melk en ik koop nog een stuk cake voor ons. De zon schrijnt en het weer is fantastisch. Hij brengt me naar mij tent in de late middag en rijdt terug naar Liverpool. Deze dag van mijn Wales reis was gevuld met 11km met 1300m klimmen en 1250m dalen.

Wales reis    Wales reis    Wales reis

Wales reis: twee keer op de top van Carnedd Llewelyn

Het is een bijzondere dag. Vanmiddag zal ik een vriendin ontmoeten die in Leeds woont en die ik al 16 jaar niet heb gezien. Super emotioneel en leuk. We hebben een hotel geboekt in Capel Curig voor vanavond en zij zal rond 12 uur aankomen. Ik zal ook vandaag vroeg vertrekken om alles wat ik wil doen tot 12 uur af te ronden. Mijn hart is vol blijdschap voor deze ontmoeting en de middag kan niet snel genoeg komen. Na ontbijt en het afbreken van tent vertrek ik om 7:00 uur nog noordelijker naar het Carnedd gebergte. Meningen hierover zijn verschillend. Sommige vinden het saai en anderen de moeite waard. Ik wil eigenlijk Carnedd Llewelyn 1064m hoog zien en erop klimmen. Deze top is tweede hoogste top in Wales. Ik ga omhoog vanuit Ogwen Vallei en op de kaart staat een pad langs het meer Ogwen maar deze is niet vindbaar. Dan ga ik op een andere plaats omhoog en deze route is nog ouder en zeer rustig. Eigenlijk wordt het veel door lokale mensen gebruikt. Ik volg beekje Afon Lloer wiens bron bij het  hoger gelegen meer cwm Lloer ligt. Dit meertje ligt in een prachtig amfitheater van hoge bergwanden. Ik sla hier af en klim de oostelijke wand van Pen yr Ole Wen 978m hoog.  Een technische passage waar je in je eentje super voorzichtig moet zijn want hier komen mensen zelden. Eenmaal uit de verticale rotsen gaat het pad omhoog over alpien terrein en met af en toe diepe afgronden en juist als je denkt dat de top nooit zal komen en niet bestaat verschijnt het en het is rond, aaibaar en stelt niks voor ivm de klim van net en de toppen van gisteren.

Wales reis Wales reis Wales reis

Uitzichten van de top zijn prachtig en de bergrug waar ik nu op ben verdwijnt regelmatig in mist van overheen vliegende wolken. Het is me verteld dat de mist hier snel kan komen en dat de zichtbaarheid niet meer dan 2 meter wordt. Je wordt gedesoriënteerd. Aangezien ik op een bergrug ben waar je aan beide kanten naar beneden kan donderen houd ik de wolken in de gaten en ga ik verder. De zichtbaarheid is 20-30 meter en dan klaart alles weer op en dan komen weer wolken etc. Er is niemand. Op de bergrug liggen plaatselijk veel platte stenen op de grond en er zijn op een paar plekken steenmannetjes (Cairns) gebouwd en ook een paar stenenmuren als wind bescherming als je wilt pauzeren of kamperen Ik passeer Carnedd Fach met zijn indrukwekkende eeuwen oude cairn en Carnedd Dafydd 1044m hoog waar een cairn staat.  Ik ren bijna over de rug met mijn grote rugzak en ik kan me niet permitteren om te stoppen te drinken of eten omdat ik zo graag bij mijn vriendin wil zijn. Tussen Carnedd Dafydd en Carnedd Llewelyn komt tevoorschijn prachtige vallei van Cwm Pen llafar. Twee wandelaars komen uit andere richting en we stoppen voor een praatje. Heel veel jonge mensen wandelen en dat heeft hoop voor deze mooie manier om te reizen. Ik zie een aaibare top voor me waar ik omhoog kan stampen zonder welke uitdaging dan ook. Ik vind hem niet de moeite waard en beslis om onderlangs mijn wandeling te doen. Hoe dichterbij ik kom hoe meer naar de top niet gaan als falen voelt. OK, OK dan maar naar boven stampen met 17kg om de rug. Op de top is een cairn en een stenenmuur als bescherming tegen de wind. Er zijn paden in verschillende richtingen en ik doe de rugzak af om te kijken welk pad het mijne is. Gezien! Rugzak aan en omlaag. Ik heb 300m afgedaald naar het eerste plateau en zoek de weg tussen staande rotsen en ineens zie ik een smalle bergrug onder me. Even camera pakken om foto te maken maar er is geen camera. OH nee shit ik heb mijn camera op de top van de berg laten staan toen in de rugzak afdeed. NEE, NEE, NEE niet vandaag ik wil op tijd zijn in Capel Curig. Wat stom van me. Ik verlies hier kostbare tijd. Rugzak weer eraf en rennend omhoog moet ik hardop lachen. Omdat ik eerste keer de berg op niet wilde omdat hij lelijk was heeft hij me gewoon gestraft door me nog een keer naar de top te sturen hahaha. LIFE’S A LITTLE JOKE. Ik bereik de top voor de mensen die ik in de afdaling heb ontmoet. Op de plek waar ik naar de kaart keek zit een man naar foto’s op mijn fototoestel te kijken. Ik begroet hem en zeg dat ik blij ben dat mijn camera er is. Hij excuseert zich en zegt dat hij wilde alleen kijken of hij een adres of zoiets kon vinden. We maken een praatje en ik bedank hem. Weer rennen naar beneden. Rugzak aan en de foto van de smalle bergrug van Bwlch Eryl Farchog maken. Ik zie de hele bergrug voor me. Hier mag je geen hoogtevrees hebben en moet je alles onder controle hebben ten minste als je met deze last op je rug beweegt. Op de top wordt alles breder en er is voor ervaren oog een route zichtbaar. Ik daal naar een ladder waar ik overheen moet. Alles ziet er weer aaibaar en tam uit. Nog een laatste top van Pen Llitrigh Y Wrach en naar mijn vriendin. Ik bel haar omdat ik door de achtergelaten fototoestel beetje vertraagd ben.

Wales reis  Wales reis  Wales reis

Om 13:30 uur kom ik Capel Curig binnen. Het heeft me deze Wales reis drie dagen gekost om deze naam te onthouden ( het wordt CAPEL KOERIG uitgesproken). Ik kon dat Curig niet onthouden en heb ervan (CROEIG, CRUIG) etc gemaakt. Gelukkig maar komen hier veel buitenlanders en lokale mensen weten meteen waar je het over hebt, maar ik wilde het correct uitspreken. Laatste afdaling is beetje vaag soms wel soms geen pad. Ik zie in de verte 2 bruggen waar ik overheen moet als ik bij de weg naar Capel Curig wil uitkomen. Gelukkig maar heb ik van boven herkenningspunten in het terrein al bepaald eenmaal beneden zie je geen paden meer van het hoge gras. In Wales heb je vaak het idee dat je in iemands tuin terecht komt want het pad komt zo dichtbij de huizen. Bij de weg maak ik het gezicht schoon van zout en verfris ik de oksels. Trek ik schoon shirtje aan zodat ik iig fris ruik en dan ziet alleen het haar nog vies en verwilderd uit. In de tuin van het hotel Bryn Tyrch Inn zit ze dan en we vallen hartelijk in elkaars armen en bekijken elkaar lang. We gaan zo samen lunchen en we hebben nog een anderhalve dag om afgelopen 16 jaar te vertellen en vooral te zien waar we nu staan en hoe we als mensen zijn. Het leven is wonderbaarlijk en zorgt voor prachtige momenten, maar het gaat niet vanzelf. Om deze momenten te creëren moet je zelf ook in actie komen.  Mijn vriendin is geen wandelaar en nu we toch in prachtige Wales zijn wil ik haar op een mooie wandeling trakteren. Ik stel voor dat we morgen naar de bergketen van Snowdonia gaan waar ik niet naartoe wilde vanwege de drukte. Ze wil het wel. Vandaag wat langere dag met 19km met 1435 klimmen en 1565 dalen incl. extra klim naar de top.

Wales reis: onverwachts nog een top

Nadat we tot laat in de nacht hebben gepraat en een Engels ontbijt genoten vertrekken we richting Pen y Pass waar we de auto laten staan. We doen eerste 2km in 45 minuten en ik besef dat wandeling die ik in gedachte was niet haalbaar is. Iig niet als ik het vliegtuig om 19:00 uur wil halen. Ik stel plannen bij en we wandelen naar de voet van Crib Goch 923 m hoog. Het weer is fantastisch en ik zie wat mensen als mieren omhoog klimmen. De berg roept me maar ik ben hier met mijn vriendin en dit is onze tijd. Ik kan mijn ogen niet weg van de top krijgen. Alles in mijn lijf staat op spanning omdat de wens om naar de top te klimmen zo enorm groot is. Nee, ik kan het niet maken. Mijn vriendin zit op een weiland naast het pad te hijgen. Ik haal wat noten en rozijnen uit de racevest en dat delen we. Er komt een man langs en ze vraagt hoeveel het nodig is om naar de top te klimmen voor iemand die in vorm is. Hij zegt 45-60 minuten en dit weer is ideaal voor deze actie. Mijn vriendin stel voor dat zij terug keert naar de parkeerplaats en daar in een café wat drinkt en dat ik naar boven ga. Ik voel me ongemakkelijk, maar zij zegt dat ze me de top gunt. Ik ren omhoog met hulp van voeten en handen. Iedereen doet het maar dan langzamer. Ik voel me vrij en ik voel dat ik leef. Ik ben mijn vriendin zo dankbaar. Ik klok 30 minuten tot op de top en ik ben best trots op me. Crib Goch en Snowdon zijn verbonden door een adembenemende smalle berggraat waar je bijna met beide handen aan de rotsen van de bergrug hangt. Alles in mijn wil zo enorm graag over de graat heen, maat zelfs ik kan me inhouden. Helaas kan ik niet verder dan dit want ik heb beloofd om binnen een uur terug te zijn. Ik ben al blij met wat ik heb in the pocket en nu nog dezelfde weg terug. Iedereen gaat hier omhoog en ik omlaag. Volgende keer ga ik deze berggraat helemaal afmaken. Snowdon trekt me niet zo omdat je met de trein daar kan komen maar deze graat trekt me wel. Komende 3 uur rijden we richting vliegveld in Manchester waar ze me rond 15:00 uur afzet. We nemen afscheid en ik vertrek met een hart vol geluk. Vandaag 550m klimmen en 550m dalen in 4,8km.

Wales reis      Wales reis      Wales reis

Wales reis: op pad met allerlei vrienden

Wat heb ik een paar fantastische dagen tijdens mijn Wales reis gehad en ik heb me maximaal uitgelaten. Wat een fantastisch gebied! Hier is het mogelijk om alle technische facetten van technisch klimmen en dalen onder de knieën te krijgen. Zo dicht bij huis en zo divers. Ik ben ik Wales geweest in gezelschap van mijn trouwe vrienden Instinct Evolution Trailvest en Sziols Sportbril. Nieuwkomer en blijver zijn NDURE softflasks en bladder die ik o.a. tijdens deze training heb getest. Binnenkort zullen NDURE producten in mijn webshop staan.

Ik ben zo enorm trots op vrouw die mijn vriendin geworden is en alles wat ze heeft bereikt in het leven, manier waarop ze leeft. Ik zal haar gauw weer in haar huis in Leeds opzoeken en contact weer oppakken. Ik ben dankbaar voor deze ontmoeting en het hervatten van waar we gebleven waren. Meestal zijn mijn reizen alleen op inspanning en trails gericht, maar combi van inspanning en ontspanning met vrienden erbij die totaal anders in het leven staan voegen enorm veel aan mijn leven.

Fijne dag allemaal en graag wil ik jullie onder mijn leiding deze routes laten ervaren en in technisch terrein klimmen en dalen bijbrengen want hierin voel ik me thuis.

The land of the Enlightened film review

The land of the Enlightened film review: tragisch, poëtisch en adembenemend mooi!

By | Film | No Comments

Verloren paradijs!

Wat: The land of the enlightened film review van Pieter-Jan De Pue !
Thema: Tragiek van oorlog en magie van dromen
Waar: Afghanistan

Dit is The land of the Enlightened film review. Deze review gaat over adembenemende landschappen van het Pamir gebergte, een verkracht land dat alle potenties heeft om paradijs op aarde te zijn, magie van jong zijn en grote dromen hebben, onmacht, onrecht, maar ook hoop.

The land of the Enlightened film review: Gods tuin

Er word bijna in het begin een prachtige saga over de mythische stamvader Nasrullah verteld, die achteraan in de rij stond toen land door God werd vergeven aan mensen en toen Nasrullah aan de beurt was had God geen land meer en God besloot om Nasrullah het stuk land te geven dat God zelf als zijn tuin wilde gebruiken en dat was Afghanistan.

The land of the Enlightened film review: schoonheid die de ziel streelt

The land of the Enlightened film reviewLandschappen van Pamir gebergte zijn zo fantastisch mooi en ze zijn zo prachtig gefilmd dat ze ons laten vergeten ernst van de situatie. Besneeuwde aaibare toppen en droge valleien hebben mijn hartslag naar 10 slagen verlaagd en mijn ademhaling bijna gestopt. Ik vond het zo mooi gefilmd dat ik bang was als ik me ga bewegen of enthousiasme laten zien dat het beeld zal verdwijnen. Poëzie ten top! Daarom was ik muisstil en het hart was aan het juichen van geluk. Afghaanse landschappen hebben alles van adembenemende toppen en droge valleien tot vruchtbare groene valleien en papavervelden. Magische en vervloekte papavervelden.

 

The land of the Enlightened film review: tragedie van de oorlog en het vermogen om te overleven       

The land of the Enlightened film review

Door de oorlog hebben kinderen geen vreedzame jeugd en mogelijkheden die een land zonder oorlog haar kinderen zou kunnen bieden. Kinderen zijn gedwongen om snel volwassen te worden, te improviseren, te overleven en voor zichzelf te zorgen. Ze worstelen met uitdagingen waarmee een kind niet hoort te worstelen. In deze film zijn kinderen van 14 jaar en jonger overvallers geworden, die verschillende karavanen soms aanvallen, soms beschermen tegen de betaling. Ook graven ze uit mijnen en verkopen ze ze. Op de foto hierboven graaf een jongen een mijn en let op zijn kunstbeen links van hem. HARTVERSCHEUREND! Deze jonge bende heeft eigen wetten gecreëerd en rijdt op paarden met kalasjnikovs en ze schieten ook regelmatig. Niet omdat ze het willen maar omdat het nodig is om te overleven en omdat er niks anders te doen is voor deze kids. Zo enorm tragisch, maar ook ontroerend.  Prachtige papavers, een van mijn lievelingsbloemen zorgen in Afghanistan voor enorme problemen omdat opium hiervan gemaakt wordt. Deze kinderen komen helaas in aanraking hiermee.

The land of the Enlightened film review: magie van het dromen

The land of the Enlightened film reviewIn de film zijn realiteit en fictie door elkaar geweven. Onze jonge leider van 14 jaar droomt om ooit te trouwen met een jong meisje waar hij het oog op heeft en hij spaart het geld om haar vader om haar hand te vragen. Hij droomt ook ooit in het verlaten en verwoeste paleis in Kaboel te gaan wonen waar hij op paarden aankomt met zijn vrienden. Hier zal hij een huis voor zijn prinses maken. Het leuke van dromen is dat je voor even uit de uitzichtloze realiteit kunt ontsnappen en als je jong bent is nog alles mogelijk en werkelijk. Film eindigt met een prachtig gedicht, muziek en taal die enorm zacht en ziel strelend is.

Voor de geïnteresseerden hier alvast een voorproefje en ik zou jullie zeker aanraden om deze film te bekijken. Geniet van de landschapen, maar vergeet niet dat wat deze kinderen doen is en manier te vinden om te overleven en toch nog wat moois van het leven te maken. Ik hoop uit mijn hele hart dat er ooit vrede in Afghanistan zal komen en dat het land weer zal opbloeien en Gods tuin worden.

Hartelijk dank Pieter-Jan de Pue en het team voor de middelen, tijd en kennis die in deze fantastische film geïnvesteerd is. Een bijzonder dank voor de heerlijke muziek en gevoel voor poëzie. Ik heb enorm genoten en ik ben enorm verdrietig geweest. Hopelijk zal jullie boodschap veel mensen bereiken en graag zie ik nog veel van je werk in de toekomst.

libanon reisverslag

Libanon Reis: Land van adembenemende cederbomen en heerlijke fattoush

By | Roads less travelled | No Comments

Waar oude en verdwenen beschavingen nog steeds zichtbaar zijn!

Wat: Libanon reis met groots wandel- en cultuuravontuur 
Waarom deze blog: omdat ik met deze Libanon reis mijn ervaring met jullie wil delen. Ook dit beleven? Libanon met Nunatak

Paul en ik waren benieuwd naar wandelmogelijkheden in Libanon en ook wilden we graag eeuwenoude en bewogen geschiedenis van dit land van dichtbij meemaken. In “Roads  less travelled” neem ik jullie mee naar beetje aparte bestemmingen. Ik start deze reeks met mijn Libanon reis.

Libanon reis: voorbereiding en geschiedenis

Een paar maanden geleden heeft deze Libanon reis als wandelvakantiebestemming onze nieuwsgierigheid gewekt en sindsdien waren we bezig om het een vorm te geven; wat ook gelukt is. Wat ik wist over Libanon, was dat het land grenst in het westen aan de Middellandse Zee, in het noorden en westen aan Syrië en in het zuiden aan Israël of Palestina zoals het in Libanon genoemd wordt. Verder dat er indrukwekkende beschavingen en culturen zoals Feniciërs, Assyriers, Perzen, Grieken, Romeinen, Arabieren, Kruisvaarders en Ottomanse Turken hier hebben geleefd en sporen achtergelaten. Dit is te zien behalve bij prachtige uitgravingen zoals in Byblos, Baälbek, Anjar, Tyrus en Sidon ook in de bevolking die door de gemixte DNA enorm divers en vaak prachtig is, vooral vrouwen. Ook wist ik dat het land tussen 1975 en 1990 in de burgeroorlog was. Syrië had zich ook in het conflict tijdens de burgeroorlog gemengd, maar nadat een bomaanslag op toenmalige oud-premier Rafik Hariri in februari 2005 gepleegd was zijn massale demonstraties en protesten geweest (Cederrevolutie) en hierbij hebben Libanezen geëist dat Syrische troepen vertrekken wat ze ook deden. In 2006 is Israël voor een paar maanden in oorlog geweest met Hezbollah beweging en PLO in het zuiden van Libanon. Er is af en toe onrust tussen verschillende islamitische formaties in het land, maar het land geniet sinds 2006 vrede en de bewoners zijn bezig om het land op te bouwen en met elkaar vreedzaam te leven. Dit was mijn voorkennis over Libanon en nu ik over deze Libanon reis schrijf, ben ik veel rijker teruggekomen en dat ga ik zo met jullie delen.

Libanon reis                             Libanon reis

Eerst hebben we besloten waar we wilden wandelen en welke steden we wilde zien. Normaal zijn Paul en ik selfsupporting tijdens wandelvakanties en gaan we met kaart, kompas, tent en eten op pad en zien we waar we stranden, maar omdat we in Libanon taalbarrière (Arabisch) hadden, verschillende minderheden en religies aanwezig zijn en we de gedrag- en communicatiecodes niet kennen hebben we beslissing genomen om een lokale agent met ons gewenste programma te benaderen. Er is ons verteld dat alles wat we willen mogelijk en veilig is. Dit zeggen mensen vaak al is het onveilig omdat ze graag toeristen zien en geld willen verdienen. We wilden graag in Baälbek (Heliopolis) de perfect bewaarde ruïnes van Romeinen zien, maar Baälbek ligt in de Bekavallei, die ligt ingeklemd tussen de bergketens van Libanongebergte en Anti-Libanongebergte en is 17km breed. Dit alles klinkt goed tot het moment dat je beseft dat de grens met Syrië 10 km van Baälbek verwijderd is. Baälbek heeft 50.000 inwoners en is een van de bolwerken van de sjiitische Hezbollah. Nee, toch maar niet. We vinden het te riskant. De plannen zijn aangepast we schrappen Baälbek en gaan naar Byblos. Het hele programma van onze Libanon reis is rond en we gaan een vertrekdatum prikken. Jippiiee.

Libanon reis: naar Beiroet

We vliegen via Belgrado naar Beiroet. Ik heb gelezen dat Beiroet een moderne stad is, waar het uitgaansleven tot het beste in Midden-Oosten behoort. Ik verheug me erop om daar te zijn. Na een korte overstaptijd in Belgrado worden we bij de gate door de Libanese passagiers met veel nieuwsgierigheid bekeken en gevraagd of we naar Beiroet vliegen. Libanese passagiers op het vliegveld in Belgrado zijn alternatief en westers gekleed. We worden door hen verwelkomd en ze vinden het fantastisch dat we hun land willen bezoeken. We landen midden in de nacht in Beiroet en worden met taxi vervoerd naar ons hotel, waar we volgende ochtend afspraak met onze agent en gids hebben. Er wordt ontbeten in een Franse Brasserie en onze agent en gids spreken vloeiend Arabisch, Frans en Spaans. Uiteraard wil ik weten of ze Europeanen zijn. Nee, ze zijn christenen Libanezen, die allemaal hier geboren zijn. Hier leer ik dat Libanon tussen 1920 en 1943 Franse mandaat gebied gewest is en dat veel Libanezen Francofielen zijn en hier zijn ze trots op. De voertaal van de christelijke elite in Libanon is Frans en dat is tijdens wandelen, in steden en hotels ook te horen. Christenen in Libanon zijn Armeniërs, Assyriers, Grieken en moslims zijn Arabieren, Alawieten, Koerden, Druzen, Palestijnen, Sjiieten, Turkomanen. De meeste christenen behoren tot de Maronitische Kerk 1,1 miljoen volgelingen in Libanon. Met uitzondering van een paar gebieden gaat onze wandeling plaatsvinden in het gebied van deze Maronieten. Maronieten leven al honderden jaren in de keten van Libanongebergte. Ze zijn hiernaartoe ooit gevlucht omdat ze zich gedreigd voelden door de talloze veroveraars van Libanon. In Libanongebergte leven ze nog steeds en houden zich bezig met landbouw. Uiteraard hoeven ze zich niet meer te verbergen en zijn ze vrij om hun religie te beoefenen, maar als christelijke minderheid in Midden-Oosten is hun toekomst hier een grote vraagteken. Ik hoop vooral dat alle religies tijdens onze Libanon reis een manier zullen vinden om vreedzaam naast elkaar te blijven leven.

Libanon reis    Libanon reis    Libanon reis

Libanon reis: laat het avontuur beginnen!

Onderweg naar het beginpunt van onze wandeling vertelt de chauffeur dat hij gisteren met een paar toeristen naar Baälbek geweest is. Het begint weer bij mij in het hoofd te spoken, misschien toch naar Baälbek. Ik wil het zo graag zien en zeg tegen Paul dat we zeker hierover opnieuw moeten nadenken.

Onze wandeling van onze Libanon reis start 50km ter noordwesten van Beiroet in het bio-sfeerreservaat Jabal Moussa en we lopen door prachtige groene met bloemen gezaaide weilanden, over bruggetjes, langs dorpjes, veel hoogtemeters, mooie uitzichten op de andere kant van de vallei. Onderweg plukken en eten we wilde asperges, ruiken we tijm, munt, op de grond vinden we afgevallen stekels van stekelvarkens. Deze wil ik natuurlijk graag hebben en dat mag ook. Deze dag zal ik ze nog vaak zien en meenemen. Einde van de dag bereiken we een mooi uitzichtpunt op een meer onder ons. Prachtig blauw. De avondzon geeft mooi, zacht licht en we dalen naar het meer om later weer steil uit de kloof te klimmen en onze B&B in Aabri op 900m te bereiken. Onze gastheer en vrouw zijn Antoine en Randa (zus en broer), die ons hartelijk ontvangen. Op het terras staat al water in een glazen kruik zodat we ons dorst na de klim kunnen lessen. Ze zijn niet rijk, maar hebben veel warmte en liefde te geven. Ze hebben ook een mooie winterwoonkamer die zeer authentiek ingericht is met matrassen op de grond en sierlijke kelims en bekleding. Er is zelfs een waterpijp aanwezig en we zijn ook welkom om het te proeven, maar dat doen we niet. Het huis heeft veel slaapkamers en een enorme eetkamer. In veel huizen/auberges/kloosters in de bergen is waterlekkage aan de binnenkant van de muren te zien. Soms zijn de muren geel/groen, vochtig en schimmelig en soms zijn ze droog, maar wel geelachtig. Het is hier normaal en het beste is om het ook zo te accepteren en te genieten van de omgeving en een andere cultuur. Het is wel om aan te raden om een lakenhoes mee te nemen. Er zijn, dekbedden, kussens en beddengoed genoeg, maar niet overal is het super schoon en dat hoort zeker ook bij reizen en beleven :). Wat douchen betreft is het heel normaal dat er wordt op het toilet gedoucht waar geen gordijn of douchecabine is en dat alles wordt nat. In beste geval is er een badkuip met douchegordijn of zelfs douchewand erop. Dit is vooral in de steden te zien. Antoine heeft koeien en kalfjes en hij is vooral geïnteresseerd in onze Nederlandse koeien. Als we hem vertellen hoeveel liters melk onze koeien geven en hoe groot ze zijn, gaat zijn hele gezicht schitteren van geluk en hij wil weten hoeveel zo’n koe kost? Helaas weten we het niet 🙁 , maar als iemand van jullie het weet hoor ik het graag. Randa raakt zachtjes mijn jurkje met bloemetjes aan en ik maak hieruit dat ze de jurk mooi vind. Deze avond kookt Randa voor ons Fattoush (goed gevulde salade met lokale groene sla-achtige planten die we niet kennen, heerlijk smakende tomaten, kruiden, citroensap, olijfolie en een soort geroosterde plat en dun brood in stukjes erin). Dit smaakt heerlijk en is mijn favoriete gerecht tijdens onze Libanon reis geworden. Mujaddara (puree van linzen met rijst en uien) en kikkererwten in citroensap en olijfolie. Er wordt bij alle gerechten Libanees brood geserveerd en dat is iets wat beetje op Nepaleze chapati’s lijkt. Als dessert krijgen we appels, huisgemaakte abrikozenjam en uiteraard Libanese koffie, die op Turkse koffie lijkt. Heerlijke afsluiting van de avond.

Libanon reis      Libanon reis      Libanon reis

De komende dagen van onze Libanon reis gaat het landschap steeds veranderen, we gaan veel hoogtemeters maken en lopen over droge passen, rotsige paden, adembenemend mooie rotsformaties, talloze weilanden met hoog gras en veel wilde bloemen, besneeuwde toppen, dennenbossen, enorm veel bloeiende appelboomgaarden, blaffende herdershonden, rustige herdershonden, dorpen, kloosters, bloesem, Unesco’s werelderfgoed, prachtige cederbomen (deze boom staat op de Libanese vlag, is beschermd omdat het een bedreigde soort is en er wordt hard gewerkt om nieuwe bomen groot te brengen), schildpadden op het pad en ik zal naïef denken dat iemand schilden op de grond heeft gegooid, maar niks is minder waar. Deze schilpadden leven hier en waren super levend :). Er wordt gedacht dat als je een schildpad op het pad ziet het geluk brengt onderweg. Ook gaan we tulpen, pioenrozen, papavers, laurier-, olijf-, vijg-, amandel-, eik- en walnootbomen zien. Prachtige authentieke huizen en wanstaltige, grote, nieuwe huizen. Bij maronieten geldt: hoe groter het huis en hoe duurder de auto, hoe beter. De meeste dorpen waar we langskomen lijken leeg te zijn al staan er enorme huizen. Ons wordt het verteld dat het zomerhuizen van mensen zijn en dat ze over een paar weken naar de bergen zullen komen om koelte op te zoeken omdat het in de zomer te heet is in de steden. Het rijkste dorp dat we onderweg tegenkomen en waar we ook slapen is Douma. Hier zijn huizen enorm en er zijn bepaalde regels hoe een huis wel en niet mag eruitzien. Mensen hebben hier een klein stukje Frankrijk gecreëerd. We slapen in huizen, kloosters en herbergen. Het ontbijt is overal verschillend en bestaat uit: plat, dun brood, creme fraiche met olie erop, eieren, fetakaas, een soort mozzarella kaas, tomaten, komkommers, olijven en soms jam. Lunch wordt gemaakt door de gastheer/vrouw/gids en bestaat altijd uit rollen Libanees brood met mozzarella, creme fraiche met komkommer, jam, gesmolten gele kaas of zataar (kruidenmix, witte sesam en azijn). Het is altijd voldoende eten geweest. Avondeten is afhankelijk van waar we slapen en wat er te krijgen is. Soms werd het voor ons gekookt en soms hebben we in de enige snackbar in het dorp gegeten en soms weer een heerlijke maaltijd op een leuk terrasje in de zon. Het hangt van het dorp en aanbod af. Einde van de 2e wandeldag biedt iemand zich aan om ons naar een bedevaartsoord Saint Charbel klooster. Deze maronieten monnik, die hier heeft gewerkt en gewoond, is heilig verklaard na zijn dood en er worden een paar wonderen aan hem toegerekend. Het is prachtig om te zien hoe diep het geloof in mensen zit en hoe toegewijd aan dit bedevaartoord ze zijn. We begrijpen meteen dat de wonderen die Saint Charbel heeft verricht voor elke gelovige absolute waarheid is en we observeren en respecteren het al zijn we allebei atheïsten. Dit zou ik ook iedereen aanraden die naar Libanon gaat. Geef je mee aan de flow en ervaar voor even.

 

Libanon reis         Libanon reis

Op dag 3 beslissen we om toch naar Baälbek te gaan en geven dit door aan ons agent. Spannend. Mensen in dorpen waar we langskomen waarnemen dat we er zijn, begroeten vriendelijk, lachen, maar staren niet, Iedereen lijkt het goed te hebben en er wordt niet gebedeld. Alle afspraken i.v.m. onze vakantie zijn tijdig en 100% correct uitgevoerd. Mensen zijn eerlijk, enorm gastvrij en ze zien tevreden uit. Vrouwen dragen broeken en rokken onder de knieën met panty’s (doorzichtig of zwart, maar benen zijn nooit bloot. Onze gids die cultuur kent zegt dat ik in mini rokje mag lopen en zou hierdoor niemand beledigen. Uiteraard niemand onderweg lijkt onder de indruk van een paar half blote benen, haha. Slechts één dag heeft de gids me gevraagd om een broek aan te trekken omdat we tussen struiken met dorens zouden lopen. We worden vaak onderweg uitgenodigd bij mensen thuis om koffie te drinken, wat we soms doen. Dit hoort bij Libanese gastvrijheid en er wordt niet van gasten verwacht om hiervoor te betalen. Laatste wandeldag komen we aan in Quadisha Vallei (Heilige Vallei). Dit is een smalle, groene en diepe kloof die in een kaal plateau is ontstaan. Boven op het plateau om de kloof zijn dorpen gebouwd en er zijn mooie uitzichten op kale besneeuwde toppen van de Libanongebergte en de weg naar Bekavallei en Baälbek. In deze kloof hebben christenen tot ca. 100 jaar geleden in geheim hun religie uitgeoefend en kloosters in grotten gebouwd. Dit is vandaag niet meer nodig en veel toeristen komen om deze kloosters en ook ruïnes van kloosters te bezoeken. Het is bijzonder om de kloof in te gaan en zich verbeelden hoe het was toen de bevolking zich hier schuil moest houden voor Ottomaanse Turken. In deze kloof sluiten we onze zesdaagse wandeling af.

Libanon reis     Libanon reis     Libanon reis

Libanon reis: Byblos en Beiroet

Eenmaal uit de kloof, nemen we taxi naar Byblos en gaan de ruïnes en de stad bekijken. Geschiedenis van Byblos gaat terug naar 3e millennium voor Christus. Alle beschavingen die ik in het begin heb genoemd plus nog een paar anderen hebben in deze stad sporen achterlaten. Byblos ligt prachtig aan de Mediterraanse zee en we lopen tussen de ruïnes, kleine muurtjes, tempelpilaren, sarcofagen, kruisvaarderstempel en Romeinse amfitheater die over de zee kijkt, avondzon vangt en ooit plaats voor 3 duizend bezoekers had. Wat deden deze bezoekers hier in de Romeinse tijd? Juist, ze hebben hier gegeten, gedronken en verkleed enorme orgie partijen gehouden. De oudheid van deze ruïnes gaat mijn verstand voorbij en ik heb de fantasie en kennis niet om de stad te zien zoals het ooit in verschillende periodes geweest is. Een groot stuk van de kruisvaarderstempel uit de 12e eeuw staat er nog en van de het dak van deze tempel kijkend over de zee stelen de zonnestralen van de avondzon een glimlachje van ons. We staan op dezelfde grond als alle culturen voor ons en maken een deel daarvan uit. Oude centrum van huidige Byblos lijkt beetje op oude centrum van Sarajevo in Bosnië wat niet raar is aangezien de Ottomaanse Turken hier ook geweest zijn. Verder is Byblos en moderne stad waar alles te vinden is en er wordt Run & Rise reclame gemaakt voor 7 juni en ook voor Beiroet Marathon die in november plaats zal vinden. We verlaten Byblos en gaan naar ons hotel in Beiroet.

Libanon reis  Libanon reis  Libanon reis

Onderweg zal onze taxi pech krijgen, maar mensen zijn hier creatief en onze taxichauffeur houdt een andere taxi aan betaalt hem en vraagt om ons naar het hotel te brengen wat deze nieuwe taxichauffeur ook doet. Nogmaals; mensen zijn enorm eerlijk en gemaakte afspraken worden ook gerespecteerd. Dit hebben we alle dagen in Libanon steeds opnieuw ervaren. Voordat de zon ondergaat hebben we nog tijd om via DE straat (Hamrastraat) van jaren 70 naar de zee en een 5 km lange zeepromenade af te dalen. Dit is dan de Promenade des Anglais van Beiroet en hier is alles te zien: toeristen, vrouwen in boerka’s, joggende mannen en vrouwen in korte broeken, vrouwen met hoofddoeken en westers gekleed, families, gehandicapten, vrienden en vriendinnen, fietsers, verliefden, moslim, christen, mannen met baarden, moderne jonge dames en iedereen leeft met elkaar en verdraagt elkaar en ik gun ze uit mijn hele hart deze vrede en welvaart. Het is al donker toen we de weg naar hotel door kleine en grote straten proberen te vinden. De sfeer op straat is rustig, vriendelijk en we voelen ons op ons gemak hier. Morgen gaan we naar Baälbek. Spannend.

Libanon reis: Bekavallei en Baälbek

Onze gids en chauffeur haalt ons op om 9 uur in het hotel. In mijn fantasie is Bekavallei een droge, stoffige, dunbevolkte vallei waar je elk moment ongemerkt zou kunnen verdwijnen. Waar mannen met Kalasjnikovs op straat lopen. Ik heb 2 sarongen meegenomen zodat ik mijn benen en haar kan bedekken als we er zijn. Onderweg meld ik aan onze gids dat ik ze bij me heb en vraag hem om me te vertellen wanneer ik me moet bedekken. De gids kijkt me onbegrijpend aan en zegt dat het bedekken nergens voor nodig is en dat ik passend gekleed ben. Ik heb een jurk met korte mouwen aan en de lengte is net boven de knie. Onderweg zijn een paar controleposten waar leger staat en de auto’s moeten vaart minderen zodat de leger kan zien wie in de auto zit. We hoeven nergens te stoppen, paspoorten worden niet gecontroleerd en als ze zien dat je toerist bent mag je verder. Vanaf een pas van 1400m komt Bekvallei voor het eerst in zicht en dalen we de vallei in. In werkelijkheid is deze vallei enorm vruchtbar, groen, dicht bevolkt, er lopen geen mannen met kalasjnikovs rond en de sfeer is ontspannen. Hier zijn af en toe Arabische invloeden te zien en we horen voor het eerst in 7 dagen oproep van moskee om te bieden. En dan Baälbek en de ruïnes. Als we uit de auto stappen, komen verkopers boeken over Baälbek en hezbollah T-shirts aanbieden. Als je het niet wilt is het OK en de sfeer is op geen enkele manier geladen. Baälbek is opgericht door Feniciërs maar zijn bloeiperiode beleefd het in het jaar 15 voor B.C toen het toen de stad een Romeinse provinciehoofdstad werd onder de keizer Augustus. Deze stad was een belangrijk religieus centrum voor Romeinen.

Libanon reis                    Libanon reis

Tempel van Bacchus is super bewaard en ook veel stenen en pilaren van tempels van Jupiter en Venus staan er ook. Ik vind het magnifiek en omdat er nog zoveel staat kan ik me makkelijk voorstellen hoe het leven van Romeinen hier geweest is. Prachtig:)! Bergen rond Bekavallei zijn droog en zandgekleurd met besneeuwde stukken erop. Ik moet af en toe lachen over mijn fantasie van Bekavallei hahaha. Hier wordt ook wijn gemaakt en er staan een paar beroemde( ook in de wereld) wijnkelders. Voor het vertrek uit deze vallei gaan we nog een andere Arabische ruïne in het dorpje Anjar bekijken en daar lunchen. In Anjar leven voornamelijk Armeniers en hier staan enorm veel restaurants net in Valkenburg maar dan stoffiger en mensen komen uit de hoofdstad van de vallei en ook uit Beiroet om hier in het weekend te lunchen. Anjar is een dorp die aan de voet van Anti Libanongebergte gebouwd is en de Syrische grens is 2 km hiervandaan. Hier lunchen we samen met honderden anderen libaneze mezze (verschillende Libanese tapas) onder genot van de lokale muziek. Op het bedekte terras zitten grote families te lunchen. Sommige zijn westers gekleed en andere dragen hoofddoeken. Ook een teken dat het leven samen mogelijk is. Laatste uren voor het vertrek naar huis verkennen we Beiroet, een moderne, traditionele, dynamische, dure, energieke stad die vaak ook op Europeise steden lijkt. Mensen laten hier graag zien dat ze geld hebben en ze geven het ook graag en makkelijk uit. Super mooie en verzorgde vrouwen lopen op straat. Mensen zijn zeer vriendelijk. Moskeeën, orthodoxe- en katholieke kerken wisselen elkaar af en zijn het bewijs dat als we elkaars geloofsovertuiging respecteren en elkaar ruimte geven we uitstekend met elkaar kunnen leven. In centrum van Beiroet is een moderne en strakke skyline gebouwd. Winkelen in Beiroet is fantastisch en er zijn veel hoogopgeleide jonge mensen die Beiroet boost geven. Kortom: Beiroet is COOL en HIP.

Libanon reis      Libanon reis

Libanon reis: Jurkje of blouse voor Randa

Heb je nog een goed uitziend jurkje maatje S of en mooie blouse dan zou je Randa, de gastvrouw bij de eerste overnachting tijdens trek, erg blij hiermee kunnen maken. Ga je niet zelf en heb je iets moois wat je kwijt wilt stuur het me dan stuur ik het naar Randa met de groepen of neem het mee als ik zelf ga.

Conclusie Libanon reis

We hebben in 5 volle dagen ca. 93 km gelopen, 6000 hm gestegen en iets minder dan 6000 hm gedaald. Mijn conclusie is dat mensen hier bijzonder gastvrij, eerlijk en vriendelijk zijn. Afspraken worden gemaakt en nageleefd. In alle dorpen en steden waar we geweest zijn hebben we geen dreigende sfeer ervaren of mensen dichtbij zien komen zodat je je ongemakkelijk voelt. Hier heb ik geen last van hahah, maar sommige ervaren redelijk dichtbij als onprettig. Mensen houden afstand van elkaar net hier in Nederland. We hebben ons niet bekeken gevoeld en bedelen hebben we sporadisch alleen in Beiroet gezien. Libanon heeft ook veel vluchtelingen uit Syrië en Palestina en gastarbeiders uit Afrika. Ik bewonder Libanezen dat ze hun land voor zoveelste keer opnieuw hebben opgebouwd, genieten volop van het leven en leven vredig naast elkaar. Libanezen zijn hoogopgeleid en spreken meerdere talen. Ze zijn trots op hun afkomst en richten zich op de toekomst en goed leven. Mijn conclusie is dat dit land klaar is om ons (toeristen) te verwelkomen en hun indrukwekkende geschiedenis, fascinerende natuur en hartelijke gastvrijheid aan ons te laten zien en voelen. Elke keer als ik kans krijg om Libanon te bezoeken zal ik het doen. Inmiddels is het mogelijk deze reis via Nunatak te boeken en het prachtige Libanon zelf te beleven. Een paar dagen geleden is onze groep teruggekeerd uit Libanon met fantastische indrukken. Ik hoop dat jullie ooit ook deze paden zullen bewandelen.

Fijn weekend allemaal,

XXXX

concert gare du nord

Gare du Nord: sex, jazz en hoge hakken

By | Concert | 2 Comments

Wereldklasse in Bergen op Zoom!

Wat: Concert Gare du Nord
Wanneer: 21.04.2018
Waar: Theater De Maagd in Bergen op Zoom

 

Het best verkochte Nederlandse lounge jazz album ooit viert het 10-jarig jubileum door op verschillende theaters in Nederland voor het eerst het volledige Sex ‘n’ Jazz album live uit te voeren. Wereldklasse thuis!

Roze jurk en hoge hakken aan in de trein…

Mijn eindbestemming voor het concert Gare du Nord is Bergen op Zoom, waar ik uitstap in een prachtige, klassieke á la Jackie Kennedy roze jurk en sexy en verleidelijke hoge hakken. Ik ben klaar voor het Sex ‘n’ Jazz concert ter ere van het tienjarige jubileum van het best verkochte album ooit. Dit concert Gare du Nord is mijn verjaardagscadeau van mijn familie ❤. Mijn neef, zijn vrouw en ik zullen swingen in de allereerste kerk van Nederland dat tot theater geworden is. Een paar prachtige, metershoge glas-in-lood ramen met religieuze beelden erop versieren de binnenkant van theater de Maagd. I’m impressed en de avond start hier al goed. Het is mijn derde ontmoeting met een concert van Gare du Nord en het is geen toeval, maar een zeer bewuste keuze om alle zintuigen te laten prikkelen door passie, virtuositeit en de energie van Gare du Nord. Hier word ik gelukkig van.

gare du nordGare du Nord: jazz, lounge, sex, zwoelheid, energie, zorgeloosheid

Op een groot doek op het podium achter de band wordt de bekende roze sandaal op hoge hak geprojecteerd met GARE DU NORD aan de zijkant. De lichten wisselen tussen rood en nachtblauw, stof in de lucht lijkt op rook en geeft een bepaalde sfeer. Het eerste deel worden liedjes gezonden van Sex ‘n’ Jazz en het theater wordt gevuld met jazz, lounge, sex, zwoelheid, energie, zorgeloosheid van jong zijn, verleiding en verwachtingen die we van het leven hebben voordat ze geen verwachtingen meer worden. Zangeres Dorona van Gare du Nord neemt het hele podium over met haar energie, sexyness en vaak sensuele moves. Haar stem klinkt als een fantastisch instrument dat uitstekend communiceert met de overige vijf instrumenten en musici. Ze draagt een rode jurk met blote schouders die vanaf haar taille tot net boven de knieën een prachtig breed A-model heeft en mooi met haar mee swingt. Dorona lijkt een wervelwind met onuitputtelijke energie. Er zit zoveel ervaring, samenspel, passie en grenzeloze liefde voor muziek in deze jazzband Gare du Nord. Ik heb het idee dat deze band zichzelf elke keer weer enorm vermaakt op het podium. Prachtig om te zien hoe ze na al die jaren nog steeds 100% geven. Omdat ik visueel ingesteld ben als ik iets wil voelen om het te kunnen omschrijven, sluit ik de ogen deze avond een paar keer. Het publiek swingt mee, iedereen klapt in de handen en geniet.     

Welgemanierd                                           

In de pauze zijn veel dames speels, zoet en verfijnd gekleed in prachtige kleurrijke jurkjes met bijpassende vestjes. Het barst in de prachtige ruimte van de beschaving en fijne manieren.

gare du nordHemelse storm

Na de pauze heeft Dorona een blauwe strak zittende minijurk aangetrokken met een split op de linkerdij en haar schouders zijn bedekt met sierlijk, fijngeweven kant dat beide schouders sexy bedekt. Dat jurkje is mooi, maar de rode vond ik beter bij haar vormen passen. Sinds ik groupie (hahaha) van Gare du Nord ben, heeft Dorona stevigere vormen gekregen die heel goed bij haar lichaam passen, want alles is mooi proportioneel en ontzettend sexy. Op het doek is na de pauze een andere foto geprojecteerd. Er staat Gare du Nord op en de naam van hun laatste album – Stronger. Dit tweede deel klinkt volwassener en experimenteler maar wel nog steeds sexy. Jeugdige verwachtingen van toen zijn ervaringen en het leven geworden; inmiddels zijn ze allemaal al een of meerdere keren gekwetst, verdrietig geweest, verliefd, gelukkig en verraden geweest, hebben ze wat of iets verloren en dit heeft ze sterker “stronger” gemaakt.

gare du nord

Zangeres van wereldformaat

De stem van Dorona is van wereldklasse en het zou makkelijk de stem van een donkere dame kunnen zijn. Tijdens het hele concert van Gare du Nord begint het publiek spontaan, middenin een nummer, te applaudisseren. Wat moet dit heerlijk voelen voor de band. Ik kijk regelmatig omhoog of doe de ogen dicht om beter bij mijn gevoelens en het moment te komen. Beter te komen bij de woorden die de juiste sfeer, geur en kleur aan deze avond geven. Een paar keer houdt Dorona een noot zo onmenselijk lang en hoog, dat de tranen van geluk langs mijn wangen rollen. Wat een stem, wat een diva, wat een klasse. Dit geldt ook voor alle andere leden van Gare du Nord. Wat een super geoliede machine dat voor en van muziek leeft. Wat een genot om een deel van deze avond te mogen uitmaken. In dit tweede deel worden al mijn zintuigen meegenomen op een ongelofelijk stormige reis vol emoties en ik ben zo high van dit hemelse optreden vanavond, dat ik wens dat deze avond nooit eindigt.

gare du nord

Te veel paddo’s geslikt

Het laatste nummer heet We Still Grow en het klinkt af en toe sacraal en een hartslag is hoorbaar. Ik doe mijn ogen dicht om te genieten en als ik ze weer open doe, is het doek en de geprojecteerde foto weg. Ik zie door de rook een hoge en brede muur vol muurschilderingen van verschillende heiligen en ik denk dat ik echt gek aan het worden ben. Nee, geen paddo’s geslikt deze avond bij Gare du Nord ???. Ik meen ook een tafel te zien bedekt met een wit lang tafelkleed en een kruis erop. Wat raar en ineens vallen alle puzzelstukjes op de juiste plaats. Het theater is in de voormalige kerk en nadat de projectie en het doek verwijderd zijn, is de originele kerkmuur achter het podium tevoorschijn gekomen. Alles klopt weer in mijn beleving en ik keer weer terug naar Gare du Nord en alle aanwezigen. Alle harten slaan als één voor dezelfde passie die we vanavond hier 2 uur en 20 minuten lang delen. Wát een energie en wat een feest vol vreugde, leven en verdriet zoals het leven zelf. Yes, Gare du Nord you still grow en gelukkig maar, wij samen met jullie ook. Dank jullie hartelijk en see you next time, XXX          

gare du nord

Live is Gare du Nord op z’n best!

Gare du Nord moet live gehoord worden, want live komen ze het beste tot hun recht. Het album Stronger hebben ze volwassener gemaakt en ze hebben zich los gemaakt van loungy jazz. Er is een eigen en gedurfde sound aan dit album gegeven. Veel klassieke jazz, wat rock, funky jazz, gregoriaans zingen en veel aangename experimenten. Een zeer geslaagd album; van mij mag Gare du Nord vaker experimenteren en ons om de twee jaar verrassen met een nieuw album. Gare du Nord is een absolute wereldklasse thuis en ik verlang nu al naar een nieuwe live ontmoeting. Jullie ook?

Hartelijk dank Narcis en Venita voor dit prachtige cadeau en gezelligheid. Love u.

Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Trailtalon 235 trailrunning schoenen review

By | Productreview | No Comments

Waar minimalisme, flexibiliteit en vrijheid elkaar ontmoeten!

Wat: Trailtalon 235 van Inov-8
Gewicht: 240 g (dames maat 41,5)
Heeldrop: 4mm (11mm-7mm)
Prijs: €135,-
Getest in: Alle paden in Benelux tot 50 km. In totaal 400 km hierop gelopen.
Testpersoon: vrouw, 58kg, voor-/middenvoetlander, loopt op souplesse en wendbaarheid. 

 

Deze super lichtgewichte Trailtalon 235 trailrunning schoenen zijn ontworpen voor snelle en kortere prestaties op allerlei ondergronden. De flexibiliteit en het directe contact met de grond van deze schoen is sensationeel. Dit is de laatste schoen voordat er overgang gemaakt wordt naar een Vibram Five Fingers schoen of barefoot.

1. Bovenwerk van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Het mesh in het bovenwerk is lichtgewicht, sneldrogend en ventilerend. Aan de voorkant bij de tenen is er extra bescherming ingezet als de loper toevallig een scherp onderwerp raakt. Mesh bij de middenvoet aan de zijkanten is verstevigd door een tweede laag materiaal, dat meer stevigheid biedt en ook als decoratie dient. Van de middenvoet tot aan de achterkant van de hiel is de mesh nog steviger dan om de middenvoet en zorgt dat de loper het gevoel van stevigheid krijg zonder aan flexibiliteit in te leveren. De tong beweegt niet tijdens trainingen en de veters gaan niet los.

               

2. Tussenzool van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Powerflow materiaal in de tussenzool zorgt voor 10% schokabsorptie en het geeft 15% meer energie terug dan de andere standaard zolen.

3. Buitenzool en grip van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

De 4mm diepe en brede noppen staan in verschillende richtingen en zorgen voor een perfecte vering, goede grip en een uitstekende stabiliteit. De buitenzool van deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen is gemaakt van 3 verschillende soorten Tri-C Sticky rubber met een verschillende hardheid, door elkaar gecombineerd om de juiste ondersteuning en stabiliteit te geven. Dit Tri-C Sticky rubber laat modder snel los waardoor er geen kilo’s modder aan de schoenen blijven hangen, hahaha. Ook zorgt dit materiaal voor meer grip en duurzaamheid. Het hardste en meest duurzame rubber is verwerkt onder de hiel. Ietsje zachter rubber zit onder de voetboog en de middenvoet en het zachtste rubber zit aan de buitenkanten dat voor de juiste grip en stabiliteit zorgt. Het is een directe en reactieve zool zonder minimalistisch aan te voelen. Er is voldoende grip om in beetje modder overeind te blijven. Trailrunning in de Limburgse herfst en in de wintermodder zou op deze trailrunning schoenen prima kunnen, indien aangepast tempo.

4. Demping

De demping van deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen is direct, maar niet te hard of te stijf. De zool veert door de noppen zoals bij de Speedcross aan de voorkant, alleen is deze schoen veel flexibeler dan de Speedcross.

5. Pasvorm

De voorkant voelt breed en enorm soepel aan door het soepele en ademende mesh. Doordat de achterkant van de schoen smal is en de schoen mooi om de middenvoet sluit, krijgt de loper het gevoel van ondersteuning. De voorkant van de schoen is breed zodat alle tenen mooi gespreid kunnen worden tijdens landing. Normaal heb ik schoenmaat 42 maar bij deze geeft 41,5 dezelfde ruimte aan de voorkant als 42 van een andere merk.

6. Praktijk van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Natuurlijk ken ik trailrunning schoenen van Inov8 al lang, maar deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen zijn totaal onverwachts en zeer welkom in mijn leven gekomen. Ik heb eerst de Trailtalon 290 aangereikt gekregen, maar deze had voor mij veel demping wat ik ook vertelde, toen is Trailtalon 235 gepakt en deze had wel een zool om gelukkig van te worden: direct, flexibel en vol vrijheid. Werkelijk een SENSATIE. Dit was echte liefde voor flexibiliteit! De kleur mocht van mij anders want ik heb niks met paars, maar hoe langer ik deze schoenen heb hoe eleganter ik ze vind. Er is me aangeraden om eerst op te bouwen op deze schoen voordat ik kilometers hierop kon lopen. Aangezien ik op lichte schoenen train wist ik al dat ik meteen 10 km erop zou lopen, wat goed gegaan is. Kort daarna 20 km en inmiddels meer dan 400 km met veel trainingen van 50 km gehad. Ik hou van deze volledige vrijheid van beweging en minimalisme, zonder dat deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen te slap voelen.

Conclusie van deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Een fantastisch lichte, flexibele en stabiele schoen die voor natuurlijke afwikkeling en hardlopen zorgt. Je voet heeft volledige vrijheid en ruimte om te bewegen zoals de loper het wil en de schoen wordt door de voet aangestuurd en niet andersom. Dit is de ideale schoen voor lopers die op minimalistische schoenen willen overstappen en het bevordert de midden- en voorvoetlanding. Deze schoen is al minimalistisch en een perfecte overstap naar natuurlijk en met een lage heeldrop loopstijl. Het is een waar genot om elke keer op deze schoen te trainen. Ik gebruik deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen voor korte en lange trainingen. Afhankelijk van hoe zwaar je bent en of je op kracht of souplesse loopt, zou ik deze schoen aanraden voor alleen korte trainingen of juist alle trainingen. Heeldrop van 4mm (11mm-7mm) kan hier extra uitdagend zijn omdat de hele schoen laag staat en flexibel is. Bijvoorbeeld S/Lab Sense, deze heeft ook heeldrop van 4mm maar deze schoen staat op 15mm-11mm en is minder flexibel. Trailtalon is vergelijkbaar met S/Lab Sense alleen is de Trailtalon veel flexibeler, ietsje breder en directer. Zoiets hebben velen van ons nog niet in hun collectie. Ik durf te beweren dat Trailtalon 235 een elegante schoen is. Laat je verrassen door deze unieke schoen en run free.

Nog meer door deze schoen geïnspireerd worden kan in mijn webshop. De schoen is verkrijgbaar in 4 kleuren waarvan 2 voor dames en 2 voor heren.  Trailtalon 235 is zo goed bevallen dat mijn collectie met nog meer verschillende modellen van Inov-8 uitgebreid zal worden. YEAH :)!

verlies van een dierbare

Verlies van een dierbare: moeilijkste afscheid ooit

By | Persoonlijk: Mijn moeders dood | 6 Comments

Wat als later eerder komt… 

Wat: de dood en ziekte van mijn moeder
Wanneer: december 1996 – 15 april 1997
Waarom deze blog: omdat ik jullie wil laten weten dat de zon weer in je hart zal schijnen na het verlies van een dierbare en omdat mijn moeder vandaag 21 jaar geleden overleden is. 

 

Ik wilde en moest dit schrijven voor mensen die ook het verlies van een dierbare hebben moeten verwerken, dit nu aan het doen zijn of deze ervaring zullen krijgen. Want er is weer leven en geluk en er zijn mooie herinneringen nadat je een dierbare hebt verloren. Leegte blijft altijd, maar doet geen pijn want tijd slijt alles. Tijd maakt van alles een liefdevolle herinnering. En al denk je dat de tijd jouw verdriet nooit kan slijten, dan is dat niet waar. De tijd zal ook jouw verdriet slijten en scherpe kanten er vanaf halen als jij het toestaat. Jij moet het kunnen en willen toestaan om  na het verlies van een dierbare verder te kunnen gaan.

Terugkijken naar herinneringen

Dit jaar is een bijzonder jaar waarin ik de leeftijd van mijn moeder heb bereikt toen ze overleed. Het was geen leeftijd om op te sterven en ze werd genadeloos en onherroepelijk uit het leven gerukt. Wat als mijn moeder het genieten van het leven tot een later moment had uitgesteld, bijvoorbeeld als ze met pensioen was en veel vrije tijd had? Voor sommigen komt dat later eerder dan gepland. Leef het leven nu het nog kan en leef het met volle teugen, want elk leven is uniek en limited edition. Zorg ervoor dat je, nu het kan, met je dierbaren van elke dag een liefdevolle dag maakt, want later als het niet meer kan zul je met heel veel liefde naar deze prachtige herinneringen terugkijken.

                                                    

Verlies van een dierbare: hoe de verkoudheid longkanker werd

De verkoudheid en het hoesten was begonnen in september 1996 en volgens artsen was de verkoudheid veroorzaakt door klimaatverandering. Mijn moeder was na een lange zomervakantie in Kroatië teruggekomen naar Zweden waar we toen woonden. Het hoesten was eerst onschuldig, maar het ging maar door. Na een onderzoek was “hardnekkige verkoudheid” vastgesteld en werd er een kuur voorgeschreven. Het werd ietsje beter, maar het hoesten hield aan. Begin november 1996 na de aanhoudende hoest is toen een longontsteking vastgesteld en wederom waren er gepaste maatregelen genomen. Eind november is er een MRI-scan gedaan en een volledig longonderzoek. Daaruit bleek dat mijn moeder longkanker had.

Schaamte

Kort daarna begon ze bloed te hoesten. Eerst lukte het haar om het bloed te verbergen, omdat alleen zij wist dat ze bloed hoestte. Ze had zich, voordat ze ging hoesten, elke keer netjes omgedraaid, het bloederige papier opgevouwen en opgeborgen. Vrij gauw was ze in de situatie dat ze het bloed niet meer kon verbergen omdat ik een keer te dichtbij zat. Ze wierp me een blik vol verontschuldiging en onmacht. Ik zal die blik nooit vergeten. Het ergste van de ziekte was, dat ze zich voor alles schaamde wat niet meer normaal in haar leven was. Ze schaamde zich ook in mijn bijzijn. Ik heb dit niet toegestaan en ik heb tegen haar gezegd dat ze gerust in mijn bijzijn zichzelf mag zijn met alle facetten van de ziekte. “Lieve moeder, er is niks om je voor te schamen of te verontschuldigen,” zei ik haar.

Pruik

Een paar weken later werd het vechten tegen die schaamte een grote uitdaging; door de chemotherapie was haar haar uitgevallen. Ik weet nog goed dat we samen een pruik voor haar gingen uitzoeken. Voor haar was dit een inbreuk op haar vrouwelijkheid en waardigheid als mens. Sommige scheren hun hoofden kaal omdat ze het mooi vinden, of omdat ze volgens een bepaalde levensovertuigingen leven. Maar dat is dan vrijwillig, deze mensen worden er blij van en bovendien is het ook een keuze die ze maken. Zij kiezen voor een kaal hoofd. In het geval van mijn moeder en veel andere kankerpatiënten is dit geen keus. En dat maakt het moeilijk.
Toen we een pruik aan het uitzoeken waren, waren we met zijn drieën: mijn moeder, de dame met de pruiken en ik. Er stond een grote spiegel waar mijn moeder voor zat en er werden verschillende pruiken op haar hoofd gezet. De grote groene ogen van mijn moeder vulden zich met tranen. Ze rolden langs haar wangen zodat alles in de spiegel onscherp werd en ze niks kon zien. Ik had mijn beste glimlach en grootste enthousiasme voor deze dag aangetrokken en daar stond ik dan met een grote glimlach om haar te vertellen dat de pruiken haar prachtig stonden. En ze stonden haar ook prachtig. Ze was een plaatje. Ze toverde een glimlach op haar gezicht om me toch blij te maken, maar ik zag dat ze alles behalve blij was. Uiteindelijk werd er toch voor een pruik gekozen.
Het volgende obstakel was echter om met de pruik op naar buiten te gaan. Mijn moeder dacht dat iedereen die haar tegemoet kwam zou zien dat ze een pruik droeg. Gelukkig was de pruik zo mooi gemaakt dat het onmogelijk was om het te zien. Maar dat kon ik haar natuurlijk niet wijsmaken. – Dan maar samen voor het eerst met pruik naar buiten. Ik hield haar arm vast en wanneer de andere voorbijgangers in de buurt kwamen, werd haar arm stijf van de spanning. Ze keek naar de grond van schaamte. Ik vroeg haar om de volgende keer mensen aan te kijken, want dan kon ze zien dat niemand haar aanstaarde.

Overgave

Er zijn allerlei kleine barricades die in iemand kunnen zitten als de routine ineens anders wordt. Als de ziekte andere regels invoert. Deze barricades kunnen het belemmeren om de realiteit te zien zoals andere het zien, want in de zieke leeft een andere realiteit. Nadat mijn moeder de diagnose van kanker kreeg, had ze twee weken de tijd om alle activiteiten zoals werk, huis en het leven zelf te verlaten om zich over te geven aan haar ziekte. De chemotherapie wilde bij haar niet aanslaan en na een paar weken werd de beslissing genomen om hiermee te stoppen. In januari 1997 is ze in het ziekenhuis opgenomen waar ze tot haar dood zou blijven. Het verlies van een dierbare kwam nu wel heel dichtbij.

Hoop en realiteit snijden aan twee kanten

Ik zag mijn moeder elke dag dunner worden. Haar gezicht werd ook steeds smaller en haar groene ogen steeds groter. Iedere dag was ik bij haar op visite, soms een paar uur en soms een uurtje. We hadden het nooit over de dood gehad. Waarschijnlijk is het zo dat als de dood boven iemands hoofd hangt, je deze zware onderwerpen steeds meer uitstelt, of juist wacht totdat de zieke hier zelf over begint. Ik was met haar alleen in Zweden en daarom was het makkelijker om te kiezen om niet over de dood te praten. Had ik nog ooms, tantes, broers en zussen gehad dan waren er meer meningen geweest en hadden we hier zeker over gepraat. Aangezien het lichaam van mijn moeder geen enkele behandeling tegen longkanker kon verdragen, was er niet veel ruimte meer voor hoop. Toch had ik de hoop vrij lang gekoesterd. Ik had in Zweden alleen mijn moeder en ik wist dondergoed dat de kans enorm groot was dat ze het niet zou overleven. Dat wist zij zelf ook, maar nooit hadden we deze gedachtes en feiten naar elkaar uitgesproken. Ze wist dat ze mij, haar enig kind, alleen zou achterlaten op haar 25e. Volgens mij doet het enorm veel pijn in een moeders hart om haar eigen dood te bespreken met haar kinderen. Ik vond het echter prima dat ze over een mogelijke dood zweeg, als dit het voor haar makkelijker maakte. Ik zou later wel zien hoe ik het ging overleven.

Zwaaien naar overleden papa

We hadden in het ziekenhuis vaak plannen gemaakt over wat we zouden doen als ze genezen was en weer thuis was. Ik kon deze onderwerpen in haar bijzijn met een glimlach en enthousiasme bespreken, om later onderweg naar huis een verontrustend en pijnlijk gezicht te trekken. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik had hier niks te kiezen. In dit stadium was het nog niet bevestigd dat ze niet kon genezen, maar het zag er niet goed uit. Dagen vlogen voorbij. Ik had het liefst dat elke dag voelde als een jaar en dat we meer tijd hadden. Ergens hoopte ik op een wonder. Ik hoopte op nog een paar jaar met haar.
Het was inmiddels maart en mijn verjaardag vierden we in het ziekenhuis. Ik heb mijn cadeau zelf uitgezocht, ingepakt en naar het ziekenhuis gebracht. Daar, vanuit haar bed reikte ze het me aan. We hadden het gezellig samen en we praatten nog niet over de dood, want er was nog niets bevestigd. En ook al was het lichaam van mijn moeder inmiddels meer dan gehalveerd, ze was nog steeds redelijk scherp van geest en de gesprekken verliepen heel goed. We maakten vakantieplannen voor als ze over een paar maanden weer beter werd. Af en toe was mijn moeder ineens aan het zwaaien tegen iemand die alleen zij kon zien. Op mijn vraag wie daar dan stond, antwoordde ze dat het mijn vader was, die ze toen al jaren niet meer had gezien. Ze vroeg of ik hem ook zag. “Oh ja, nu zie ik hem ook,” antwoordde ik altijd en dan begon ik ook te zwaaien. Achteraf gezien denk ik dat mijn moeder op dat moment haar leven nog één keer herleefde en dat ze toen misschien zelfs weer even een relatie met mijn vader had, omdat ze hem zo hartelijk toezwaaide.

De harde realiteit

De tweede helft van maart 1997 had ik met haar arts een afspraak en dan zou het wat duidelijker worden hoe haar situatie echt was. Voordat ik naar de afspraak ging was ik eerst bij mijn moeder. Ik had met haar gepraat en mijn tas en jas bij haar achtergelaten. Ze wist dat ik naar de arts ging en waarom. Ze wilde er niet zelf bij aanwezig zijn.
Na een korte uitleg van de arts kreeg ik te horen dat de longkanker in zo’n late fase zat dat er niks meer voor haar gedaan kon worden. Ergens voelde ik dit aankomen, maar de hoop op een andere uitkomst was nog enorm aanwezig. De arts zei: “Als er nog familie is die van ver moet komen om afscheid van haar te nemen…” – en toen kwam er een einde aan mijn hoop. Ik vroeg hoeveel tijd er nog was. Hij zei: “Dat kunnen we niet exact voorspellen, maar het gaat om weken.” Ik was enorm rustig. Een rivier van tranen rolde langs mijn wangen en alles werd onscherp. Er werd me gevraagd of ik een kalmerend middel nodig had. Ik bedankte de arts en zei dat ik het verdriet in zijn volle kracht en nuchterheid wilde ondergaan. Ik mocht nog even op zijn kantoor blijven zitten. Hij ging verder. Of er er nog meer familieleden waren die vandaag dit berichten zouden krijgen, vroeg ie.

Het haar vertellen

Ik wist dat mijn moeder het niet zou redden, maar als je het bevestigd krijgt en als het dan ineens zo definitief is, ga je eraan kapot van binnen. Er was ineens weinig zuurstof, mijn hartslag steeg naar 350 en ik voelde een enorm verdriet van het onherroepelijke en onvermijdelijke afscheid dat me te wachten stond. Alles was kalm en stil als een stilte voor de storm en ik voelde me voor een paar minuten alleen op deze wereld. Prachtige momenten met haar flitsten door mijn hoofd. Momenten die we nooit meer zouden beleven, ook. Ik moest moed verzamelen om nu weer terug naar haar te gaan om haar vertellen wat de arts heeft gezegd. Ziekenhuisgangen zijn enorm lang, maar vandaag had ik gewild dat ze duizenden kilometers langer waren zodat het nog een eeuwigheid zou duren voordat ik bij haar op de kamer was. Mijn benen waren zwaar, hart was gebroken. Hoe moet ik nu aan mijn moeder vertellen dat ze dood zou gaan? Hoe moet ik haar vertellen dat we nooit die reizen zullen maken waar we het afgelopen weken zo vaak over hadden? Anderzijds wilde ik ook niet dat iemand anders het haar vertelde, al zou het wel makkelijker voor mij zijn. Maar goed: als ze het van iemand moest horen dan liever van mij, want ik was haar hele leven en zij was en is een enorm groot en belangrijk deel van mijn leven. En dus huil ik niet meer en heb ik mijn gezicht opgeknapt. Nog een bocht in de lange ziekenhuisgang en dan ben ik bij haar in de kamer en zie ik haar op bed liggen. Ze kijkt me aan, volgt mijn blik terwijl ik haar bed nader en ik ga naast haar zitten. We pakken elkaars handen en ze vraagt wat de arts heeft gezegd.

Liegen

IK KAN HET HAAR NIET VERTELLEN. Ik beslis op dit moment om het haar niet te vertellen. Ik ben super rustig en heb zelfs een glimlach op het gezicht. Ik zeg dat de arts heeft gezegd dat het genezen goed vordert en dat ze binnen enkele weken naar huis mag. Mijn stem en lippen beginnen te trillen en mijn ogen vullen zich licht met tranen. Ik lach nog steeds. Ze vraagt me om bevestiging en waarom ik dan huil. Ik zeg dat dat tranen van geluk zijn, omdat we nu eindelijk onze reisplannen waar kunnen maken zoals we het hebben gepland afgelopen weken. “Ben jij dan niet blij?” vraag ik aan haar. “Ja,” zegt ze. We glimlachen allebei, kijken elkaar aan en houden elkaars handen vast. We omhelzen elkaar en op dat moment besef ik me dat mijn moeder die mij heeft gebaard, opgevoed en voor mij geleefd heeft, mij beter kent dan wie dan ook. Ze wist gewoon op het moment dat ik haar kamer binnenkwam, dat ik aan het liegen was. Ze speelt het spelletje mee. Het spelletje dat minder pijn doet, want wat doet er nu nog toe om te bespreken welke kleding ze aan wil, of ze wel of geen kerkelijke dienst wil, waar ze begraven wil worden? Hoe belangrijk is dit alles als je dood bent?

Dingen regelen

Ik wist wel dat ze gecremeerd wilde worden omdat we dit toevallig voordat ze ziek werd besproken hadden. Als ik binnen enkele weken helemaal alleen ben, dan wil ik het vertrek voor haar zo aangenaam mogelijk maken. Ze zal een waardige begrafenis krijgen. Ik zal ervoor zorgen, maar nu hoef ik haar daar niet mee te belasten. Uiteraard is ze welkom om zelf hierover te praten, maar dat doet ze niet. Het is al zwaar genoeg voor ons allebei. Ik blijf nog een tijd bij haar voordat ik naar huis ga. Komende nacht werd een super verdrietige en slapeloze nacht, waar alles wat geregeld moest worden door mijn hoofd spookte. En natuurlijk het feit dat ze er binnen een paar weken niet meer zou zijn. Ik voelde me zo machteloos en enorm verdrietig, maar omdat ik nog zoveel moest regelen na haar dood kon ik me niet veroorloven om zwak en verdrietig te zijn. Om het verlies van een dierbare te accepteren.

Sterfbed van routine

Komende weken zal het heel snel gaan. Mijn moeder zal steeds meer pijn hebben en haar laatste weken meer slapend dan wakker doorbrengen. De dosis morfine zal verhoogd worden en de laatste weken zagen er zo uit: meestal slaapt ze maar wordt wakker als de morfine begint uit te werken. Dat gaat altijd gepaard met heftig stikken zodat ze de lakens waarop ze ligt, met beide handen vastgrijpt als een kreet om hulp en zuurstof. Dan komt er onmiddellijk een verpleegster die haar morfine toedient, waardoor ze weer ontspant en binnen een paar seconden weer in slaap valt. Ik zit dagelijks naast haar op bed en kijk hoe ze slaapt, wakker wordt en hoe ze weer morfine toegediend krijgt. Soms ben ik bewust van mijn aanwezigheid maar soms laat ik me niet zien, want als ze wakker wordt begint ze meteen te stikken en grijpt ze in paniek alles vast om geholpen te worden. Als ik op dat moment in de kamer ben, laat ik me niet zien omdat ze anders probeert zich in te houden en sterk te blijven. – Wat voor haar niet goed is.

IJzersterke moederliefde

Op een middag als ik bij haar ben, zeggen de artsen dat het zover is. Ik mag bij haar blijven slapen als ik dat wil. Ze kunnen een bed regelen. Mijn beste vriendin wil er ook bij zijn zodat ik niet alleen ben. Zodoende zitten we de ene keer bij haar op bed, maar het andere moment als ze slaapt gaan we in een ander ruimte zitten. Om wat frisse lucht te happen en gewoon even ergens anders te zijn. Op zo’n moment dat ik bij haar op bed zat werd ze wakker. Ze ligt met haar rug naar mij toe en ze ziet me niet. Ze grijpt heel hard mijn hand vast omdat ze stikt en onmiddellijk ontspant haar hand, ze draait zich om en ziet mij, tovert een glimlach op haar gezicht. We hebben een paar seconden oogcontact en ze begint mijn hand te aaien. Ze wist dat het mijn hand was, nog voordat ze me zag. Dit was het moment dat ik besefte hoe ijzersterk moederliefde is. Ze is helemaal gedrogeerd door morfine, aan het sterven en toch is ze in staat om haar dochters hand zelfs nu nog te herkennen. Haar eigen verschrikkelijke stikken opzij te zetten, om de hand van haar kind zachtjes te aaien zoals ze het al 25 jaar had gedaan. Ik zal deze zachte aanraking en volledige zelfcontrole in een situatie waar alle zelfcontrole niet meer mogelijk is, NOOIT vergeten.

Afscheid

Met dit gebaar heeft ze alle krachten aangespannen om op een moederlijke manier nog afscheid van mij te kunnen nemen. We hebben oogcontact gehad, we hebben elkaars handen vastgehouden en we hebben elkaar toegelachen, ook al heeft het enkele seconden geduurd. Het was zeer ontroerend. Dit was haar laatste bewuste contact met mij en het gebeurde 2 uur voor haar dood. Dit was haar afscheid met mij en het was prachtig. Dat dit het laatste afscheid was wist ik natuurlijk niet op dat moment, maar later begreep ik het.
Vlak daarna heeft een verpleegkundige haar gauw morfine toegediend. Hij vertelde me dat ze nog een tijd zal blijven slapen voordat ze weer wakker wordt, dus dat ik en mijn vriendin weer in de andere ruimte konden gaan zitten als we dat wilden. Ze sliep nu kalm en zacht en na zo’n intensief moment van net had ik wat lucht nodig. We gingen ergens anders zitten en praten. Even later ging ik kijken of mijn moeder sliep. Ze zat op het bed en haar hoofd lag op een hoog nachtkastje dat naast haar bed stond. Ik rende de kamer uit om een verpleegster te halen zodat we haar samen terug op bed konden leggen. Ik vertelde de verpleger hoe ze zat. De verpleger ging naar haar toe, ik stond achter hem, hij draaide zich om en zei: “Ze slaapt niet. Het is voorbij en het is 15 april 1997.” Mijn vriendin hield me vast en ik schreeuwde alles uit wat ik de afgelopen maanden voor mezelf moest houden omdat ik mijn moeder een zorgeloos vertrek wilde geven. Mijn hart scheurde en mijn benen waren te zwak om me staande te houden, maar ik mocht nog niet instorten want er moest nog veel geregeld worden. Mijn verdriet komt later. De verpleegsters willen wat ruimte om het bed representatief te maken en haar daarop te leggen. Ik werd gevraagd of ik even de kamer wilde verlaten en dat ik zo weer opgehaald zou worden. Dat deed ik.

Roze

Alle lakens waren strak aangetrokken toen ik haar bed naderde. Twee grote kaarsen stonden aan beide kanten van het bed, achter haar hoofd. Alles was wit en stil. Haar hand was nog warm en ik hield het vast. Haar bed stond zo hoog dat haar hoofd bijna op dezelfde hoogte was als mijn hoofd toen ik op een stoel naast haar bed zat. Ik had me al 4 maanden hierop voorbereid, maar het definitieve afscheid komt nooit gelegen. Ik voelde me leeg en verdoofd. Ik voelde me eenzaam en verloren. Ik voelde dat de onzichtbare navelstreng die moeders en dochters verbind, nu voor de tweede keer voor altijd doorgeknipt is. Het liefst wilde ik ook naast haar liggen en samen met haar vertrekken, maar ik moest verder. Ze lag daar zo ontspannen, natuurlijk en mooi en ik meende te zien dat haar linkeroog 2 millimeter open was en het voelde alsof ze over me bleef waken. Ik vertelde haar dat aangezien ik alleen achterblijf, ik geen rare dingen zal doen en dat we elkaar altijd in de kleur roze zullen ontmoeten.

Levendige haren

Ergens was ik blij dat haar lijden en het verschrikkelijke stikken afgelopen was en dat ze rust had gevonden. Klinkt het raar dat ik dit voelde? Het is duidelijk dat het leven, de energie, de ziel of wat dat dan ook is, haar lichaam had verlaten en dat daar nu een levenloos en steeds kouder lichaam lag. Alles zag er dood en verlaten uit, behalve haar haar. Dat kleine haar wat nog gegroeid was de afgelopen maanden, leefde en er lag iets levenloos wat ooit mijn moeder geweest is. Als de energie en het leven het lichaam verlaten blijft niks meer over van de overledene, behalve de kleding die er meer levend uitziet dat de dode zelf. De komende periode zal ik enorm veel steun, liefde en begrip van vrienden en collega’s krijgen en dat zal de leegte en verdriet verzachten.

Reis

Mijn moeder is gecremeerd in Zweden en een paar maanden later heb ik haar as naar Kroatië gebracht. Daar is in familiekring haar urn bijgezet op de prachtige begraafplaats Kozala in Rijeka. Kozala is een van de oudste begraafplaatsen in Kroatië waar verschillende nationaliteiten en culturen hun laatste rustplaats hebben gevonden. Ik vind hier altijd mijn rust en pak graag een wandeling door de begraafplaats die fantastisch groen is en waar in de zomer veel schaduw en verkoeling is. Ik breng altijd roze bloemen naar haar graf zodat ze weet dat ik er ben. De afgelopen 21 jaar is dit mijn vaste ritueel als ik in Kroatië ben. Mijn moeder zou dit jaar 67 jaar oud worden en zelfs op deze leeftijd hoor je nog niet dood te gaan. Haar dood doet geen pijn meer en ik mis haar meestal rond de Kerst als families bij elkaar komen en genieten van samen zijn. Ik ben haar enorm dankbaar voor de opvoeding, liefde, leven en het fatsoen dat ze me heeft bijgedragen. Ik vier het leven iedere dag want hiermee kan ik mijn moeder, het leven en mezelf het beste dienen. Welke moeder wil nu niet dat haar kind gelukkig is? Lieve moeder, ik ben al jaren gelukkiger dan ooit en zolang ik leef, leef jij ook in mijn hart en mijn gedachtes.

               

Trein die verder gaat zonder mij

Kort na haar dood droom ik dat ik met haar in de trein zit. Onze tassen liggen op de rekken boven ons hoofd en het spoor meandert door een prachtig weids en glooiend landschap. Het lijkt op een steppe. Mijn moeder maakt me wakker en zegt dat ik me moet klaar maken om uit te stappen. Ik vind het raar; we zijn samen op reis en ik moet zonder haar uitstappen. “Nee, dat wil ik niet,” zeg ik. “En jij?” Ze zegt zachtjes en met een glimlach: “Jij stapt hier uit en ik ga verder.” Daarna word ik wakker en besef me dat ik het goed heb gedaan na haar dood. Ik ben het nu goed aan het verwerken. Dat weet ze en het is niet meer nodig voor haar om bij me te blijven. Ze mag vertrekken zonder zorgen en hier ben ik blij om. Het heet loslaten. Later heb ik gelezen dat loslaten van het verlies van een dierbare een ontzettend belangrijk iets is voor de dode en nog meer voor nabestaanden.

Eigen ervaringen en liefde van anderen

Vaak zeg ik tegen mensen die in moeilijke situaties verkeren dat er kracht in ons allemaal zit om te relativeren, verwerken, overleven en om uiteindelijk nog sterker terug te komen. Ik zeg dit niet omdat ik hierover veel gelezen heb of omdat ik dat van verhalen ken. Ik zeg het omdat ik verschillende soorten verdriet en leegte heb meegemaakt, ik heb ervaring met het verlies van een dierbare, ik sta vandaag waar ik nu sta en ik ben gelukkig. Let wel: ik heb stukjes van mezelf niet alleen opgepakt. Er waren veel mensen om me heen die me hulp hebben aangeboden en dat heb ik aangenomen. Want je kunt een zee van hulp krijgen bij het verlies van een dierbare, maar als je het weigert of niet in staat bent om verder te gaan, dan kan niemand je helpen. Je moet zelf verder willen.
Ik heb weer wat traantjes gelaten tijdens het schrijven van deze blog en ik heb alles weer herleeft. Ik wilde en moest dit schrijven voor mensen die ook dealen of moeten gaan dealen met het verlies van een dierbare. Bij deze: er is daadwerkelijk weer leven, geluk en mooie herinneringen nadat je een dierbare hebt verloren.

Tijd slijt alles

Eenentwintig jaar is lang en zelfs haar stem herinner ik me niet meer. Wel de warmte en liefde die ik van haar heb gekregen. Haar zachtheid, eeuwige glimlach en optimisme. Ik heb de leeftijd bereikt waarop zij moest vertrekken. Ben ik nu klaar om te vertrekken? Nee, absoluut niet want ik sta midden in het leven en ik heb nog duizenden kilometers te gaan, avonturen te beleven en van het leven te genieten voordat ik vertrek, maar ik bepaal niet wanneer ik vertrek. Het kan wellicht nog 60 jaar duren wat ik het liefst zou willen; 100 jaar zijn en vitaal, scherp, energiek en nog steeds aantrekkelijk zijn hahaha, maar het kan ook zo over zijn. Of ik me zorgen maak over het feit dat ik ook kanker kan krijgen? Nee. Ik heb dit na haar dood meteen achter me gelaten. Het is zonde van mijn tijd en de energie. Ik kan me zorgen gaan maken over alle mogelijke soorten kanker voor de komende 30 jaar en uiteindelijk doodgaan door een blikseminslag ergens op een bergtop. Ik ben niet sterker of bijzonderder dan lezers van deze blog, maar je hebt de keuze hoe en hoe lang je wil doorgaan dat het verlies van een dierbare je leven beïnvloedt. Er zijn verschillende soorten doodsoorzaken, ervaringen, verhalen en verdriet en er is voor elke nabestaande weer zon, licht en geluk. Mits je jezelf het toestaat, je hulp durft te vragen en te accepteren als het je aangeboden wordt.

Geluk na het verlies van een dierbare is een keuze

Ik ben gelukkiger dan ooit omdat ik voor geluk heb gekozen. Ik weet zeker dat ik mijn moeder het beste kan dienen door gelukkig te zijn. Ik denk dat ze dit liever wil dan dat ik de afgelopen 21 jaar alleen en verdrietig was en de weg kwijt was omdat ik haar dood niet kon verwerken. Leegte blijft altijd, maar doet geen pijn want de tijd slijt alles. En al denk je dat de tijd jouw verdriet nooit kan slijten, dan is dat niet waar. De tijd zal ook jouw verdriet slijten en de scherpe kanten eraf halen als jij dat toestaat. Jij moet het kunnen en willen toestaan om verder te kunnen gaan. Om het verlies van een dierbare goed te kunnen afsluiten en verder gaan, zijn een paar stappen nodig en deze zal ik de volgende keer behandelen.

Dit is mijn ervaring en verhaal. Wat is jouw verhaal? Hoe ga je hiermee om? In welke fase zit je? Wil je jouw verhaal delen of praten benader me gerust. Samen sterker, XXX