was successfully added to your cart.
Category

Training

Wales reis

Wales reis: duizelingwekkende rotsavonturen

By | Training | No Comments

Wales reis: “You’re not in England, you’re in Wales!” – “Oops! I apologize!”

Wat: Trainen behendigheid op verschillende rotsen tijdens mijn Wales reis, technisch klimmen en dalen, krachttraining, plezier, fun!
Wanneer: 10-14 mei 2018
Waar: Snowdonia National Park in Wales

Ik ben nooit eerder in Groot-Brittannië geweest, maar mijn vrienden traillopers die daar geweest zijn hebben me vlak voor mijn Wales reis verteld over ruig terrein, toppen bezaaid met rotsen waar je de route naar de top niet goed kon zien, over moerassen en dat je met handen en voeten omhoog moet klimmen. Ik ben voor technische uitdagingen en ik heb overal in de wereld gewandeld en geklommen maar deze verhalen maakten me wel nieuwsgierig naar een Wales reis. En om eerlijk te zijn hoorde ik duidelijk wat me verteld is over het terrein maar ik kon me erbij niks voorstellen. Dan maar naar het natuurpark Snowdonia en trost van Wales om het zelf te beleven.

Wales reis: door de nauwe geul

Ik vlieg van Amsterdam Schiphol naar Manchester. Tijdverschil is -1 uur dus ik reis terug in tijd hahaha. Het vliegveld in Manchester lijkt qua duidelijke aanwijzingen beetje op Schiphol alleen is dit vliegveld kleiner en minder goed ondergehouden. Ik neem trein van het vliegveld naar een stadje in het noordwesten dat Bangor heet. Treinstation op het vliegveld wordt uitstekend aangegeven. Trein rijdt ca. 2u 45 m met een overstap in Llandudno Junction. In de train kunnen passagiers aan het tafeltje met zijn vieren zitten. Super gezellig en ach alles in de trein ademt eeuwen lange ervaring van Britten met de treinen en spoorlijnen. Van grotere steden stopt de trein alleen in Chester waar veel welgestelde Britten wonen en waar paardenraces gehouden worden. Hier stappen uit prachtige, jonge dames in fantastische kleurrijke jurken die van luxe stoffen gemaakt zijn en met nog mooiere hoeden en diademen met bloemen erop. Ik ken Britse traditie wat hoeden bij paardenraces en bruiloften betreft maar nu voor het eerst zie ik het LIVE. Verder stopt de trein op kleinere stations waar een schattig huisje op staat en alles oogt zo geordend en rustig. De zon schijnt in overvloed en het weer is heerlijk. De trein rijdt lang de Ierse zee. het ziet er koud en verlaten uit. De noordelijke breedtegardes maken zich kenbaar. Rond 14:43 uur kom ik aan in Bangor en hier raak ik in gesprek met een jonge man. Ik ben zo blij dat ik hier ben en een nieuw land bezoek dat ik in mijn enthousiasme een stomme fout maak. Ik zeg tegen deze jonge man dat ik nooit eerder in Engeland geweest ben waarop hij lachend antwoordt “je bent niet in Engeland je bent in Wales”. OEPS. Fout! Ik bied mijn excuses aan waarop hij lacht en zegt dat het prima is en ik leer dat ik Wales en niet Engeland moet zeggen. Mensen hier zijn tweetalig, maar alle plaatsen, hotels, toppen, meren hebben Welse namen en het is bijna een belediging om te zeggen dat je in Engeland en niet in Wales bent. De taal heet Wels (Welsh) of Kymrisch en is een Keltische taal. Onmogelijk te begrijpen en moeilijk uit te spreken. Klinkt zangerig en lijkt op geen andere taal. Britten en Welshmen zijn makkelijk benaderbaar voor vragen over de weg en ook zeer behulpzaam. Britten zijn beleefder en veel vriendelijker in omgang dan wij, Duitsers of Scandinaviërs. Al is het oppervlakkig en beetje gemaakt. Iets tussen Amerikanen en West-Europeanen van het vasteland waar ze geografisch ook horen. Grappig. Welshmen zijn highlanders en wonen in de ruige natuur met onvoorspelbaar klimaat en en eindeloze graslanden. Ze zijn ook makkelijk benaderbaar, puur en niet gemaakt, leerde ik tijdens deze Wales reis. What you see is what you get principe. Uit Bangor neem ik nog de bus voor laatste stuk naar Llanberis, een dorpje aan de rand van Snowdonia Natuur Park. Het ritje duurt 30 minuten. In Llanberis koop ik een gastankje om water te kunnen koken komende dagen voor maaltijden, thee en koffie die ik bij me heb. Mijn rugzak weegt 19kg en ik heb alles bij me voor wat ik van plan ben. Ik wandel eerst naar de steenkolenmijn boven de Llanberis om van het uitzicht te genieten. Al bevind ik me nog in de bewoonde wereld alles lijkt hier zo anders van wat ik tot nu toe heb gezien in de wereld. Ik wandel weer naar beneden en verder langs de weg in 45 minuten naar een klein gehucht dat Nant Peris (Old Llanberis) heet en hier staat een kerkje dat mijn aandacht trekt. Ik ga naar binnen en het is hier zo vreedzaam.

Wales reis                   Wales reis

De zon zakt naar het horizon en ik moet nog een vlakke plek vinden voor mijn tent voor vanavond. Opschieten dus hahaha. Ik vind een prachtig plek bij een stromend beekje en het wordt mijn huis voor een nachtje. De wind waait en ik moet 20 minuten vechten om de tent op te zetten in mijn eentje. Nog van de laatste zonnestralen zittend en etend voor de tent genieten van mijn Wales reis. Voordat ik ga slapen wil ik nog de kaart bekijken om de route voor morgen te bepalen. Ik stippel altijd een route uit die mij de leukste en meest uitdagende lijkt. Nog een paar keer maken de windstoten tegen de tent me wakker. Haringen zijn goed en diep geplaatst. Ik luister naar de sterkte van de wind en constateer dat ik ergere windkracht heb meegemaakt, zet de oordopjes in en val in slaap. Naar het startpunt 10km met 370m stijgen en 330m dalen.

Wales reis                   Wales reis

Harde wind

Vanochtend is het is droog maar grijs en zware grijze wolken haasten zich boven mijn hoofd. Vanmiddag zou gaan regenen. Ik vertrek vroeg en de eerste klim is enorm steil en alleen maar omhoog zonder 1 meter vlak. Ik hou van deze klimmen omdat ze je in NO time veel hoogtemeters bezorgen en naar de toppen met uitzicht brengen. Dit pad zou ergens in de Alpen ook kunnen zijn. Een paar honderd meter voor het hoogste punt voor nu verandert landschap abrupt in aaibaar grasland. In Wales zijn overal schapen maar nooit in grote kuddes. Meestal 5-10 schapen bij elkaar. Er wordt overal gevraagd om honden aangelijnd te houden omdat ze de schapen kunnen doden. Vanaf “mijn” topje zie ik 300 meter voor me het meer Llyn y Cwn waar ik naartoe daal en ineens stap ik in het water tot de enkels op een soort compact gras dat veert.

Wales reis                Wales reis

AHA nu weet ik wat mijn vrienden toen bedoelden met sompige moeras hahaha. Ik lach en neem nog een paar stappen op deze verende en natte ondergrond. Ik voel me levend en ik ben gelukkig tijdens deze Wales reis. Mijn vriendje hier is een reiger die steeds van de ene naar de andere kant vliegt omdat ik als een bezetene het meer uit alle hoeken op de foto wil hebben. 200 m later gaat het pad over van gras naar alleen maar stenen en steenblokken en door een smalle opening zie ik ver beneden de prachtige Ogwen Valley in zicht komen. Ik zie prachtige meer Llyn Idwal en een stuk van nog grotere meer Llyn Ogwen en mijn ogen vullen zich met tranen van schoonheid en diepte die zich voor mijn ogen ontvouwt. Ik voel dankbaarheid dat ik hier mag zijn. Een pad in stenen leidt diep naar beneden. Hier ontmoet ik een tegenligger die onder indruk is van grote van mijn rugzak. Hij zal niet de laatste vandaag zijn hahaha. Alle wandelaars begroeten elkaar en sommige maken ook praatjes. Het is mogelijk om het meer Idwal linksom of rechtsom te wandelen. Ik kies voor rechtsom omdat het me mooier lijkt. Op veel plekken wordt rots geklommen. Klimmers komen een paar uurtjes na hun werk om te klimmen. Wat een eldorado om zo een achtertuin te hebben. Bij meer Idwal gaat mijn pad weer omhoog naar het meer Bochlwyd om de Tryfan 917m hoog van zuidelijke kant op te gaan. Als ik aankom bij het meer waar ik wat wil drinken en eten vertrekt een stel omhoog. Deze haal ik later in en we praten even. Het zijn lokale mensen en ze gaan even naar de top en ze vertellen me dat straks als we op de pas uitkomen het als een dwaas zal waaien en dat ik voorzichtig moet zijn. Ik ben tijdens mijn Wales reis al een paar keer serieus door de wind bedreigd en de man van het stel heeft op het juiste moment mijn bovenarm gepakt waardoor ik bleef staan.

Wales reis                     Wales reis

Ik zal de komende dagen tijdens mijn Wales reis veel lokale mensen ontmoeten die voor een topje gaan. Niet vreemd als je beseft dat fellrunning (wat trailrunning is) in Groot-Brittannië  ontstaan is en dat Britten waren een van de pioniers in bergbeklimmingen en grote expedities. Deze eeuwen oude geschiedenis zetten ze trots voort. Aan veel van lokale mensen zie ik geen bekende outdoor merken. Veel van hun zien eruit net zoals ze het werk op boerderij hebben laten staan en plotseling beslissing genomen om naar een topje te beklimmen. Allemaal hebben ze wel een rugzakje aan waaruit  regelmatig een belegd broodje tevoorschijn komt. I like this a lot. Het stel en ik bereiken samen de pas, klimmen over een ladder en hier nemen we afscheid omdat de vrouw het rustiger wil doen. Een stuk rechtdoor en dan weer over een ladder. Er is een stuk pad zichtbaar en dan gaat het pad door de rotsen en voor ervaren oog is het pad te vinden en laatste stuk is alleen maar op grote rotsblokken en hier moet je beetje gokken richting de top. Ik weet dat op de top twee grote monolieten Adam en Eva staan. Laatste paar honderd meter is geen beschutting en de windstoten zijn zo sterk dat ik een paar keer ook op handen als een hond moet duiken om de windstoten minder te vangen. Ik begrijp nu ook wat mijn vrienden bedoelde met je kan niet goed zien waar je naar toe gaat en waar de top is. Ik zie top als ik er bijna ben en ik sta hier alleen. Diepte onder mij is duizelingwekkend en de Ogwen Valley verschijn onder me in volle glorie.

Wales reis  Wales reis  Wales reis

Ik maak snel wat foto’s en verlaat deze stormachtige plek. De bedoeling is om Tryfan te traverseren en naar het noorden af te dalen. Er zijn alleen maar rotsblokken hier. Geen pad niks. Ik zie wat jonge mannen uit richting noorden naar de top komen. Ze zijn onder indruk van de grote van mijn rugzak. Ze vragen waar ik naartoe ga.  Ik zeg dat ik wil afdalen naar het noorden. Een van hun kijk naar mijn rugzak en zegt ik zou het niet doen het zou gevaarlijk kunnen zijn met deze zware rugzak. We nemen afscheid en een paar honderd meter later kom ik naar een plek waar de berg aan beide kanten is doorgesneden door twee geulen die ca. 1,50 m breed zijn en leiden naar de voet van de berg die ik niet kan zien. Ik sta op twee enorme rotsblokken die hier in het midden gelegd zijn. Voor me staat een rotswand. Ik kijk of ik op deze wand kan klimmen en zo mijn reis doorzetten. Nee dat is niet de bedoeling. Ik zet de rugzak af en en inspecteer de grond in de geulen. Er zijn sporen van schoenen aan beide kanten. Op de kaart staat een rechte lijn hier en niet een afwijking links of rechts. Ik beslis om de geul te nemen die voor het gewicht en de grote van mijn rugzak beter voelt en dat is die aan de linkerkant of westkant en de daling door de smalle geul begint. Veel stenen zitten los en bewegen. Ik ben vaker in dit terrein geweest nog niks aan de hand. Ik krijg steeds meer het idee dat hier sprake is geweest van een landverschuiving en dat een grote aantal stenen en grote rotsblokken in de geul terechtgekomen zijn en daar willekeurig opgestapeld blijven staan. Hoe lager ik kom hoe nauwer en steiler de geul wordt. Er zijn vlakke rotsen van 1,5m en 75 graden helling waar het niet mogelijk is om een houvast voor je wandelschoen of hand te vinden. Het begint op rots klimmen te lijken. Ik zet de rugzak af en afhankelijk van de situatie kies ik om eerst rugzak omlaag te laten zakken en dan ik zelf te dalen en soms daal ik eerst en dan nog rugzak naar me toe te trekken. Deze tweede optie is gevaarlijker want voor 19kg moet je super stevig en veilig staan om het op te vangen als het op je afkomt. Ik verlies hier veel tijd maar ik moet naar beneden want omhoog klimmen is geen optie meer. Ik bestudeer regelmatig de mogelijkheden en kom steeds lager. Alleen omdat ik heel veel ervaring met dit soort avonturen heb kan ik dit handelen. Ik weet het zeker dat veel mensen in deze situatie 112 zouden bellen om opgehaald te worden. Het is bijna 14:00 uur en de regen kan elk moment beginnen. Ik moet op rotsen met 75 graden helling zonder zekering niet zijn als ze nat zijn en ik zet hem aan zo goed ik kan. Onder me zie ik een breed en vlak stuk en ik focus me hierop. Eenmaal daar heb ik de ergste achter de rug gehad en ietsje later kom ik uit op een helling met allerlei losse steentjes en wat struiken. Eerst even afdalen en dan wat eten en drinken. Sommige paden op mijn kaart zijn er niet en andere zijn gedeeltelijk vindbaar in het echt. Gelukkig maar ben ik goed in oriëntatie en kan ik makkelijk eigen paden verzinnen. Beneden bij de weg kom ik de jonge mannen tegen die ik net onder de top van Tryfan heb ontmoet. Ik daal nog naar de weg en hoor iemand roepen “Hello you made it”. Ze hebben een steen met kristallen erin gevonden en willen het aan me laten zien. We praten even, wensen elkaar fijne dag en gaan in verschillende richtingen. Het begint te regenen en ik moet snel mijn tent gaan opzetten. Ik weet waar ik van het pad op de top afgegaan ben, maar ik ben benieuwd naar hoe je komt naar de plek waar voor de geul koos. Waar is die verbindende schakel.  Morgen nog een keer omhoog maar dan vanuit het noorden. Deze dag van mijn Wales reis was goed voor 9,5km waarvan 1200 klimmen en 1000 dalen.

Wales reis: Dexter en Sinister

Een prachtige zonnige ochtend met uitzicht op de noordkant van Tryfan. Yes, vandaag heb ik je in the pocket. Ik laat mijn grote rugzak achter en neem mijn trail racevest mee. Op deze manier ben ik sneller en ik heb een super programma vandaag in planning. Het pad die op mijn kaart getekend is, is er soms wel en soms niet. Ik weet ik welke richting ik moet en ik maak mijn eigen pad naar het begin van de beklimming. Dit is de favoriete top van velen in Snowdonia Park en op het moment dat ik 300m boven de weg sta zie ik mensen met da auto bij de weg aankomen en omhooglopen. In het begin is er nog een pad tussen veel stenen maar dan houdt het pad op en iedereen zoekt zijn eigen weg op de rotsen naar de top. Er is geen officieel pad wel honderden mogelijkheden om naar de top te komen. Wat iedereen ook doet. Voor iedereen is het met handen en voeten omhoog. Zonder welke veiligheid dan ook vertrouwend op je eigen vermogen, kennis of misschien stomheid. Zo puur en basic. I love. Iedereen doet het: jong, oud, kort, lang, slank, stevig. Iedereen beweegt op de rotsblokken en iedereen bereikt de top. Aan de begin van rotsblokken aan de noordkant komt een man snel klimmend bijna rennend langs me. Ik ga hem achterna. Er komt een groot rotsblok waar ik een voor mijn lichaam te grote stap moet maken om me omhoog te tillen wat ook lukt. Hij kijkt me aan en zegt dat het misschien beter is om een andere weg te gaan zoeken. Ik denk voor mezelf ik laat je zo zien wie wat moet gaan zoeken en zet hem aan. Ik haal hem bij en we rennen bijna met handen en voeten omhoog over de enorm rotsblokken. We zeggen niks competitie is er wel. Ik haal hem in en laat hem achter. Hij komt later bij me en zegt ik ben wel benieuwd naar wie je bent en wat je sport is want ik ben competitief ingesteld en mensen halen me op deze berg niet zo makkelijk in. Ik vertel mijn verhaal en hij ook het zijne. We maken kennis en ik kom ietsje voor hem naar de top. Hier maken we wat foto’s en hij vraagt wat mijn plan voor vandaag is. Ik zeg nog over de bergrug naar volgende twee toppen Glyder Fach 994m hoog en Glyder Fawr 1001m hoog en terug dezelfde weg. Ik vraag naar zijn plannen. Hij komt uit Liverpool en is gestart aan de voet van Tryfan en gaat ook dezelfde route als ik lopen alleen gaat hij niet terug maar daalt hij naar het meer y Cwn en gaat weer omhoog naar Y Garn 947m hoog en terug naar parkeerplaats waar zijn auto staat. Hij is heel enthousiast over twee geulen Dexter en Sinister die technische routes zijn naar twee Glyder toppen waar we heen willen. De route heet Bristly Ridge route.

Wales reis Wales reis Wales reis

Normale route naar deze toppen blijft laag en is voor iedereen toegankelijk. We maken kennis en hij heet Mike. We vinden dezelfde gekke routes geweldig en ik beslis om met hem deze technische routes te klimmen en verder met hem naar zijn auto te dalen en hij brengt me terug naar mijn tent. We eten wat en starten. Het is steil en alleen maar rots klimmen. Alleen geiten en mensen die hierop lijken doen dit. Eenmaal uit de geul kom je in rotsblokken waar nog meer skills vereist zijn dan bij de noordkant van Tryfan. Dit is een kort stuk van misschien 800m maar alles komt aan bod: diepte, lastige oversteken van puntige roten, veel rekken, er is geen pad dat moet je beetje gokken. Je moet 200% stevig in je schoenen staan voor deze korte maar krachtige actie en dan ineens veel te vroeg komen we uit op het plateau tussen twee Glyders. JAMMER. Hier zijn veel grote stenen en soms ook op elkaar gestapeld in allerlei vormen en uitvoeringen. Het lijkt wel maanlandschap. Ik blijf me verbazen over diversiteit in stenen en rotsen op zo een klein oppervlakte en wat een paradijs voor mensen die technisch klimmen en dalen willen ervaren en oefenen. Onze laatste top is aaibaar en het pad gaat lange en geleidelijk omhoog. Uiteindelijk komen we bij het meer Idwan aan waar zijn auto staat en hier is ook een café. Hij vraagt of ik thee wil. Ja, dat wil ik graag en ik vraag of we het apart zullen afreken. Hij zegt nee ik reken het af want we zijn nu bevriend en hij lacht. We drinken allebei thee met melk en ik koop nog een stuk cake voor ons. De zon schrijnt en het weer is fantastisch. Hij brengt me naar mij tent in de late middag en rijdt terug naar Liverpool. Deze dag van mijn Wales reis was gevuld met 11km met 1300m klimmen en 1250m dalen.

Wales reis    Wales reis    Wales reis

Wales reis: twee keer op de top van Carnedd Llewelyn

Het is een bijzondere dag. Vanmiddag zal ik een vriendin ontmoeten die in Leeds woont en die ik al 16 jaar niet heb gezien. Super emotioneel en leuk. We hebben een hotel geboekt in Capel Curig voor vanavond en zij zal rond 12 uur aankomen. Ik zal ook vandaag vroeg vertrekken om alles wat ik wil doen tot 12 uur af te ronden. Mijn hart is vol blijdschap voor deze ontmoeting en de middag kan niet snel genoeg komen. Na ontbijt en het afbreken van tent vertrek ik om 7:00 uur nog noordelijker naar het Carnedd gebergte. Meningen hierover zijn verschillend. Sommige vinden het saai en anderen de moeite waard. Ik wil eigenlijk Carnedd Llewelyn 1064m hoog zien en erop klimmen. Deze top is tweede hoogste top in Wales. Ik ga omhoog vanuit Ogwen Vallei en op de kaart staat een pad langs het meer Ogwen maar deze is niet vindbaar. Dan ga ik op een andere plaats omhoog en deze route is nog ouder en zeer rustig. Eigenlijk wordt het veel door lokale mensen gebruikt. Ik volg beekje Afon Lloer wiens bron bij het  hoger gelegen meer cwm Lloer ligt. Dit meertje ligt in een prachtig amfitheater van hoge bergwanden. Ik sla hier af en klim de oostelijke wand van Pen yr Ole Wen 978m hoog.  Een technische passage waar je in je eentje super voorzichtig moet zijn want hier komen mensen zelden. Eenmaal uit de verticale rotsen gaat het pad omhoog over alpien terrein en met af en toe diepe afgronden en juist als je denkt dat de top nooit zal komen en niet bestaat verschijnt het en het is rond, aaibaar en stelt niks voor ivm de klim van net en de toppen van gisteren.

Wales reis Wales reis Wales reis

Uitzichten van de top zijn prachtig en de bergrug waar ik nu op ben verdwijnt regelmatig in mist van overheen vliegende wolken. Het is me verteld dat de mist hier snel kan komen en dat de zichtbaarheid niet meer dan 2 meter wordt. Je wordt gedesoriënteerd. Aangezien ik op een bergrug ben waar je aan beide kanten naar beneden kan donderen houd ik de wolken in de gaten en ga ik verder. De zichtbaarheid is 20-30 meter en dan klaart alles weer op en dan komen weer wolken etc. Er is niemand. Op de bergrug liggen plaatselijk veel platte stenen op de grond en er zijn op een paar plekken steenmannetjes (Cairns) gebouwd en ook een paar stenenmuren als wind bescherming als je wilt pauzeren of kamperen Ik passeer Carnedd Fach met zijn indrukwekkende eeuwen oude cairn en Carnedd Dafydd 1044m hoog waar een cairn staat.  Ik ren bijna over de rug met mijn grote rugzak en ik kan me niet permitteren om te stoppen te drinken of eten omdat ik zo graag bij mijn vriendin wil zijn. Tussen Carnedd Dafydd en Carnedd Llewelyn komt tevoorschijn prachtige vallei van Cwm Pen llafar. Twee wandelaars komen uit andere richting en we stoppen voor een praatje. Heel veel jonge mensen wandelen en dat heeft hoop voor deze mooie manier om te reizen. Ik zie een aaibare top voor me waar ik omhoog kan stampen zonder welke uitdaging dan ook. Ik vind hem niet de moeite waard en beslis om onderlangs mijn wandeling te doen. Hoe dichterbij ik kom hoe meer naar de top niet gaan als falen voelt. OK, OK dan maar naar boven stampen met 17kg om de rug. Op de top is een cairn en een stenenmuur als bescherming tegen de wind. Er zijn paden in verschillende richtingen en ik doe de rugzak af om te kijken welk pad het mijne is. Gezien! Rugzak aan en omlaag. Ik heb 300m afgedaald naar het eerste plateau en zoek de weg tussen staande rotsen en ineens zie ik een smalle bergrug onder me. Even camera pakken om foto te maken maar er is geen camera. OH nee shit ik heb mijn camera op de top van de berg laten staan toen in de rugzak afdeed. NEE, NEE, NEE niet vandaag ik wil op tijd zijn in Capel Curig. Wat stom van me. Ik verlies hier kostbare tijd. Rugzak weer eraf en rennend omhoog moet ik hardop lachen. Omdat ik eerste keer de berg op niet wilde omdat hij lelijk was heeft hij me gewoon gestraft door me nog een keer naar de top te sturen hahaha. LIFE’S A LITTLE JOKE. Ik bereik de top voor de mensen die ik in de afdaling heb ontmoet. Op de plek waar ik naar de kaart keek zit een man naar foto’s op mijn fototoestel te kijken. Ik begroet hem en zeg dat ik blij ben dat mijn camera er is. Hij excuseert zich en zegt dat hij wilde alleen kijken of hij een adres of zoiets kon vinden. We maken een praatje en ik bedank hem. Weer rennen naar beneden. Rugzak aan en de foto van de smalle bergrug van Bwlch Eryl Farchog maken. Ik zie de hele bergrug voor me. Hier mag je geen hoogtevrees hebben en moet je alles onder controle hebben ten minste als je met deze last op je rug beweegt. Op de top wordt alles breder en er is voor ervaren oog een route zichtbaar. Ik daal naar een ladder waar ik overheen moet. Alles ziet er weer aaibaar en tam uit. Nog een laatste top van Pen Llitrigh Y Wrach en naar mijn vriendin. Ik bel haar omdat ik door de achtergelaten fototoestel beetje vertraagd ben.

Wales reis  Wales reis  Wales reis

Om 13:30 uur kom ik Capel Curig binnen. Het heeft me deze Wales reis drie dagen gekost om deze naam te onthouden ( het wordt CAPEL KOERIG uitgesproken). Ik kon dat Curig niet onthouden en heb ervan (CROEIG, CRUIG) etc gemaakt. Gelukkig maar komen hier veel buitenlanders en lokale mensen weten meteen waar je het over hebt, maar ik wilde het correct uitspreken. Laatste afdaling is beetje vaag soms wel soms geen pad. Ik zie in de verte 2 bruggen waar ik overheen moet als ik bij de weg naar Capel Curig wil uitkomen. Gelukkig maar heb ik van boven herkenningspunten in het terrein al bepaald eenmaal beneden zie je geen paden meer van het hoge gras. In Wales heb je vaak het idee dat je in iemands tuin terecht komt want het pad komt zo dichtbij de huizen. Bij de weg maak ik het gezicht schoon van zout en verfris ik de oksels. Trek ik schoon shirtje aan zodat ik iig fris ruik en dan ziet alleen het haar nog vies en verwilderd uit. In de tuin van het hotel Bryn Tyrch Inn zit ze dan en we vallen hartelijk in elkaars armen en bekijken elkaar lang. We gaan zo samen lunchen en we hebben nog een anderhalve dag om afgelopen 16 jaar te vertellen en vooral te zien waar we nu staan en hoe we als mensen zijn. Het leven is wonderbaarlijk en zorgt voor prachtige momenten, maar het gaat niet vanzelf. Om deze momenten te creëren moet je zelf ook in actie komen.  Mijn vriendin is geen wandelaar en nu we toch in prachtige Wales zijn wil ik haar op een mooie wandeling trakteren. Ik stel voor dat we morgen naar de bergketen van Snowdonia gaan waar ik niet naartoe wilde vanwege de drukte. Ze wil het wel. Vandaag wat langere dag met 19km met 1435 klimmen en 1565 dalen incl. extra klim naar de top.

Wales reis: onverwachts nog een top

Nadat we tot laat in de nacht hebben gepraat en een Engels ontbijt genoten vertrekken we richting Pen y Pass waar we de auto laten staan. We doen eerste 2km in 45 minuten en ik besef dat wandeling die ik in gedachte was niet haalbaar is. Iig niet als ik het vliegtuig om 19:00 uur wil halen. Ik stel plannen bij en we wandelen naar de voet van Crib Goch 923 m hoog. Het weer is fantastisch en ik zie wat mensen als mieren omhoog klimmen. De berg roept me maar ik ben hier met mijn vriendin en dit is onze tijd. Ik kan mijn ogen niet weg van de top krijgen. Alles in mijn lijf staat op spanning omdat de wens om naar de top te klimmen zo enorm groot is. Nee, ik kan het niet maken. Mijn vriendin zit op een weiland naast het pad te hijgen. Ik haal wat noten en rozijnen uit de racevest en dat delen we. Er komt een man langs en ze vraagt hoeveel het nodig is om naar de top te klimmen voor iemand die in vorm is. Hij zegt 45-60 minuten en dit weer is ideaal voor deze actie. Mijn vriendin stel voor dat zij terug keert naar de parkeerplaats en daar in een café wat drinkt en dat ik naar boven ga. Ik voel me ongemakkelijk, maar zij zegt dat ze me de top gunt. Ik ren omhoog met hulp van voeten en handen. Iedereen doet het maar dan langzamer. Ik voel me vrij en ik voel dat ik leef. Ik ben mijn vriendin zo dankbaar. Ik klok 30 minuten tot op de top en ik ben best trots op me. Crib Goch en Snowdon zijn verbonden door een adembenemende smalle berggraat waar je bijna met beide handen aan de rotsen van de bergrug hangt. Alles in mijn wil zo enorm graag over de graat heen, maat zelfs ik kan me inhouden. Helaas kan ik niet verder dan dit want ik heb beloofd om binnen een uur terug te zijn. Ik ben al blij met wat ik heb in the pocket en nu nog dezelfde weg terug. Iedereen gaat hier omhoog en ik omlaag. Volgende keer ga ik deze berggraat helemaal afmaken. Snowdon trekt me niet zo omdat je met de trein daar kan komen maar deze graat trekt me wel. Komende 3 uur rijden we richting vliegveld in Manchester waar ze me rond 15:00 uur afzet. We nemen afscheid en ik vertrek met een hart vol geluk. Vandaag 550m klimmen en 550m dalen in 4,8km.

Wales reis      Wales reis      Wales reis

Wales reis: op pad met allerlei vrienden

Wat heb ik een paar fantastische dagen tijdens mijn Wales reis gehad en ik heb me maximaal uitgelaten. Wat een fantastisch gebied! Hier is het mogelijk om alle technische facetten van technisch klimmen en dalen onder de knieën te krijgen. Zo dicht bij huis en zo divers. Ik ben ik Wales geweest in gezelschap van mijn trouwe vrienden Instinct Evolution Trailvest en Sziols Sportbril. Nieuwkomer en blijver zijn NDURE softflasks en bladder die ik o.a. tijdens deze training heb getest. Binnenkort zullen NDURE producten in mijn webshop staan.

Ik ben zo enorm trots op vrouw die mijn vriendin geworden is en alles wat ze heeft bereikt in het leven, manier waarop ze leeft. Ik zal haar gauw weer in haar huis in Leeds opzoeken en contact weer oppakken. Ik ben dankbaar voor deze ontmoeting en het hervatten van waar we gebleven waren. Meestal zijn mijn reizen alleen op inspanning en trails gericht, maar combi van inspanning en ontspanning met vrienden erbij die totaal anders in het leven staan voegen enorm veel aan mijn leven.

Fijne dag allemaal en graag wil ik jullie onder mijn leiding deze routes laten ervaren en in technisch terrein klimmen en dalen bijbrengen want hierin voel ik me thuis.