was successfully added to your cart.
Category

Hallucineren en zo op trails

trailrunning mindset

Trailrunning mindset: hallucinaties en realiteitszin

By | Hallucineren en zo op trails | No Comments

Even lachen ten koste van mij ???!

Deze blog gaat over trailrunning mindset en wel om bijgaande foto. Mijn beste vriendin Monique en ik zijn in 2016 afgereisd naar l’Échappée Belle om samen het trailrunning monster van 144km aan te pakken. Ik lopend en Monique om mij te supporten en alle fases van wanhoop en schrik met mij mee te beleven, hahaha. Eén daarvan was de meest hilarische onzin ooit, afspelende in de laatste lange, zeker geen technische afdaling naar de finish toe.

trailrunning minsetTrailrunning mindset & verliezen van realiteitszin

Het is pikdonker en nadat ik een tijdje heb gehallucineerd (dit doet me niks meer, want ik weet dat het niet echt is hahaha) begon ik aan een voor mij nog onbekende fase, namelijk: het verliezen van realiteitszin. Wat dit inhoudt? Dat ik niet kon uitmaken of ik in een wedstrijd zat of dat ik aan het dromen was. – Een trailrunning mindset waar je niet graag in zit. Ik had ook het idee dat ik rondjes aan het lopen was en dat ik op een plek al 10 keer geweest was. Ik was aan het dalen door de bossen en af en toe zag ik lichten van het dorpje onder me, maar daarna zag ik weer een uur niks. Er waren geen lopers voor me en achter me ook niet. Ik wist nog steeds niet of ik echt in wedstrijd was.

Volg de wegmarkeringen!

Ik belde Monique die bij de finish op me wachtte, om te melden dat ik niet wist hoe ik naar beneden moest komen. – STILTE ?. “Hoe bedoel je?” vraagt Monique. Ik zeg, een beetje geïrriteerd omdat ze het niet snapt nog een keer dat ik niet weet hoe ik naar beneden (de finish) moet komen. Ze vraagt of ik markeringen zie. Ik zeg: “JA.” “Volg dan de wegmarkeringen en kom naar beneden. Ik wacht hier op je. Kom maar.” Zodoende pak ik mijn telefoon weer in en omdat ik Monique net sprak, wist ik nu dat ik écht in de wedstrijd was en dat het LIFE is, hahaha. Dus maar weer verder rennen, rennen, rennen maar weer heb ik het idee dat ik rondjes aan het draaien ben. Dus: wéér Monique bellen om te melden dat iemand me moet komen ophalen omdat ik echt niet weet hoe ik naar beneden moet komen. Monique spreekt me vervolgens weer toe over de wegmarkeringen en spoort me weer aan om op mezelf te vertrouwen.

Bezorgde vriendin

Vijftien minuten later kom ik het dorpje in. Ik hoor Monique roepen en samen lopen we naar de finish waar deze foto door Monique genomen is. Daarna heb ik nog wat gegeten en gingen we midden in de nacht douchen. Heerlijk om deze herinneringen te hebben. Later heeft Monique me verteld dat ze zich zorgen maakte over mijn trailrunning mindset, mijn geestelijke toestand en dat ze dacht dat ik niet helemaal in orde was. Dat ik verward bij de finish zou arriveren. Gelukkig stond ik daar ineens helemaal nuchter en opgewekt, terwijl ik 30 minuten eerder de grootste onzin ever via telefoon had gemeld. Nu weet ik voor de volgende keer dat realiteitszin verliezen en een goede trailrunning mindset erbij hoort en dat ik het keihard moet negeren. Gewoon de wegmarkeringen volgen, hahaha. Dank je Monique. Love u ❤.