was successfully added to your cart.
Monthly Archives

april 2018

libanon reisverslag

Libanon Reis: Land van adembenemende cederbomen en heerlijke fattoush

By | Roads less travelled | No Comments

Waar oude en verdwenen beschavingen nog steeds zichtbaar zijn!

Wat: Libanon reis met groots wandel- en cultuuravontuur 
Waarom deze blog: omdat ik met deze Libanon reis mijn ervaring met jullie wil delen. Ook dit beleven? Libanon met Nunatak

Paul en ik waren benieuwd naar wandelmogelijkheden in Libanon en ook wilden we graag eeuwenoude en bewogen geschiedenis van dit land van dichtbij meemaken. In “Roads  less travelled” neem ik jullie mee naar beetje aparte bestemmingen. Ik start deze reeks met mijn Libanon reis.

Libanon reis: voorbereiding en geschiedenis

Een paar maanden geleden heeft deze Libanon reis als wandelvakantiebestemming onze nieuwsgierigheid gewekt en sindsdien waren we bezig om het een vorm te geven; wat ook gelukt is. Wat ik wist over Libanon, was dat het land grenst in het westen aan de Middellandse Zee, in het noorden en westen aan Syrië en in het zuiden aan Israël of Palestina zoals het in Libanon genoemd wordt. Verder dat er indrukwekkende beschavingen en culturen zoals Feniciërs, Assyriers, Perzen, Grieken, Romeinen, Arabieren, Kruisvaarders en Ottomanse Turken hier hebben geleefd en sporen achtergelaten. Dit is te zien behalve bij prachtige uitgravingen zoals in Byblos, Baälbek, Anjar, Tyrus en Sidon ook in de bevolking die door de gemixte DNA enorm divers en vaak prachtig is, vooral vrouwen. Ook wist ik dat het land tussen 1975 en 1990 in de burgeroorlog was. Syrië had zich ook in het conflict tijdens de burgeroorlog gemengd, maar nadat een bomaanslag op toenmalige oud-premier Rafik Hariri in februari 2005 gepleegd was zijn massale demonstraties en protesten geweest (Cederrevolutie) en hierbij hebben Libanezen geëist dat Syrische troepen vertrekken wat ze ook deden. In 2006 is Israël voor een paar maanden in oorlog geweest met Hezbollah beweging en PLO in het zuiden van Libanon. Er is af en toe onrust tussen verschillende islamitische formaties in het land, maar het land geniet sinds 2006 vrede en de bewoners zijn bezig om het land op te bouwen en met elkaar vreedzaam te leven. Dit was mijn voorkennis over Libanon en nu ik over deze Libanon reis schrijf, ben ik veel rijker teruggekomen en dat ga ik zo met jullie delen.

Libanon reis                             Libanon reis

Eerst hebben we besloten waar we wilden wandelen en welke steden we wilde zien. Normaal zijn Paul en ik selfsupporting tijdens wandelvakanties en gaan we met kaart, kompas, tent en eten op pad en zien we waar we stranden, maar omdat we in Libanon taalbarrière (Arabisch) hadden, verschillende minderheden en religies aanwezig zijn en we de gedrag- en communicatiecodes niet kennen hebben we beslissing genomen om een lokale agent met ons gewenste programma te benaderen. Er is ons verteld dat alles wat we willen mogelijk en veilig is. Dit zeggen mensen vaak al is het onveilig omdat ze graag toeristen zien en geld willen verdienen. We wilden graag in Baälbek (Heliopolis) de perfect bewaarde ruïnes van Romeinen zien, maar Baälbek ligt in de Bekavallei, die ligt ingeklemd tussen de bergketens van Libanongebergte en Anti-Libanongebergte en is 17km breed. Dit alles klinkt goed tot het moment dat je beseft dat de grens met Syrië 10 km van Baälbek verwijderd is. Baälbek heeft 50.000 inwoners en is een van de bolwerken van de sjiitische Hezbollah. Nee, toch maar niet. We vinden het te riskant. De plannen zijn aangepast we schrappen Baälbek en gaan naar Byblos. Het hele programma van onze Libanon reis is rond en we gaan een vertrekdatum prikken. Jippiiee.

Libanon reis: naar Beiroet

We vliegen via Belgrado naar Beiroet. Ik heb gelezen dat Beiroet een moderne stad is, waar het uitgaansleven tot het beste in Midden-Oosten behoort. Ik verheug me erop om daar te zijn. Na een korte overstaptijd in Belgrado worden we bij de gate door de Libanese passagiers met veel nieuwsgierigheid bekeken en gevraagd of we naar Beiroet vliegen. Libanese passagiers op het vliegveld in Belgrado zijn alternatief en westers gekleed. We worden door hen verwelkomd en ze vinden het fantastisch dat we hun land willen bezoeken. We landen midden in de nacht in Beiroet en worden met taxi vervoerd naar ons hotel, waar we volgende ochtend afspraak met onze agent en gids hebben. Er wordt ontbeten in een Franse Brasserie en onze agent en gids spreken vloeiend Arabisch, Frans en Spaans. Uiteraard wil ik weten of ze Europeanen zijn. Nee, ze zijn christenen Libanezen, die allemaal hier geboren zijn. Hier leer ik dat Libanon tussen 1920 en 1943 Franse mandaat gebied gewest is en dat veel Libanezen Francofielen zijn en hier zijn ze trots op. De voertaal van de christelijke elite in Libanon is Frans en dat is tijdens wandelen, in steden en hotels ook te horen. Christenen in Libanon zijn Armeniërs, Assyriers, Grieken en moslims zijn Arabieren, Alawieten, Koerden, Druzen, Palestijnen, Sjiieten, Turkomanen. De meeste christenen behoren tot de Maronitische Kerk 1,1 miljoen volgelingen in Libanon. Met uitzondering van een paar gebieden gaat onze wandeling plaatsvinden in het gebied van deze Maronieten. Maronieten leven al honderden jaren in de keten van Libanongebergte. Ze zijn hiernaartoe ooit gevlucht omdat ze zich gedreigd voelden door de talloze veroveraars van Libanon. In Libanongebergte leven ze nog steeds en houden zich bezig met landbouw. Uiteraard hoeven ze zich niet meer te verbergen en zijn ze vrij om hun religie te beoefenen, maar als christelijke minderheid in Midden-Oosten is hun toekomst hier een grote vraagteken. Ik hoop vooral dat alle religies tijdens onze Libanon reis een manier zullen vinden om vreedzaam naast elkaar te blijven leven.

Libanon reis    Libanon reis    Libanon reis

Libanon reis: laat het avontuur beginnen!

Onderweg naar het beginpunt van onze wandeling vertelt de chauffeur dat hij gisteren met een paar toeristen naar Baälbek geweest is. Het begint weer bij mij in het hoofd te spoken, misschien toch naar Baälbek. Ik wil het zo graag zien en zeg tegen Paul dat we zeker hierover opnieuw moeten nadenken.

Onze wandeling van onze Libanon reis start 50km ter noordwesten van Beiroet in het bio-sfeerreservaat Jabal Moussa en we lopen door prachtige groene met bloemen gezaaide weilanden, over bruggetjes, langs dorpjes, veel hoogtemeters, mooie uitzichten op de andere kant van de vallei. Onderweg plukken en eten we wilde asperges, ruiken we tijm, munt, op de grond vinden we afgevallen stekels van stekelvarkens. Deze wil ik natuurlijk graag hebben en dat mag ook. Deze dag zal ik ze nog vaak zien en meenemen. Einde van de dag bereiken we een mooi uitzichtpunt op een meer onder ons. Prachtig blauw. De avondzon geeft mooi, zacht licht en we dalen naar het meer om later weer steil uit de kloof te klimmen en onze B&B in Aabri op 900m te bereiken. Onze gastheer en vrouw zijn Antoine en Randa (zus en broer), die ons hartelijk ontvangen. Op het terras staat al water in een glazen kruik zodat we ons dorst na de klim kunnen lessen. Ze zijn niet rijk, maar hebben veel warmte en liefde te geven. Ze hebben ook een mooie winterwoonkamer die zeer authentiek ingericht is met matrassen op de grond en sierlijke kelims en bekleding. Er is zelfs een waterpijp aanwezig en we zijn ook welkom om het te proeven, maar dat doen we niet. Het huis heeft veel slaapkamers en een enorme eetkamer. In veel huizen/auberges/kloosters in de bergen is waterlekkage aan de binnenkant van de muren te zien. Soms zijn de muren geel/groen, vochtig en schimmelig en soms zijn ze droog, maar wel geelachtig. Het is hier normaal en het beste is om het ook zo te accepteren en te genieten van de omgeving en een andere cultuur. Het is wel om aan te raden om een lakenhoes mee te nemen. Er zijn, dekbedden, kussens en beddengoed genoeg, maar niet overal is het super schoon en dat hoort zeker ook bij reizen en beleven :). Wat douchen betreft is het heel normaal dat er wordt op het toilet gedoucht waar geen gordijn of douchecabine is en dat alles wordt nat. In beste geval is er een badkuip met douchegordijn of zelfs douchewand erop. Dit is vooral in de steden te zien. Antoine heeft koeien en kalfjes en hij is vooral geïnteresseerd in onze Nederlandse koeien. Als we hem vertellen hoeveel liters melk onze koeien geven en hoe groot ze zijn, gaat zijn hele gezicht schitteren van geluk en hij wil weten hoeveel zo’n koe kost? Helaas weten we het niet 🙁 , maar als iemand van jullie het weet hoor ik het graag. Randa raakt zachtjes mijn jurkje met bloemetjes aan en ik maak hieruit dat ze de jurk mooi vind. Deze avond kookt Randa voor ons Fattoush (goed gevulde salade met lokale groene sla-achtige planten die we niet kennen, heerlijk smakende tomaten, kruiden, citroensap, olijfolie en een soort geroosterde plat en dun brood in stukjes erin). Dit smaakt heerlijk en is mijn favoriete gerecht tijdens onze Libanon reis geworden. Mujaddara (puree van linzen met rijst en uien) en kikkererwten in citroensap en olijfolie. Er wordt bij alle gerechten Libanees brood geserveerd en dat is iets wat beetje op Nepaleze chapati’s lijkt. Als dessert krijgen we appels, huisgemaakte abrikozenjam en uiteraard Libanese koffie, die op Turkse koffie lijkt. Heerlijke afsluiting van de avond.

Libanon reis      Libanon reis      Libanon reis

De komende dagen van onze Libanon reis gaat het landschap steeds veranderen, we gaan veel hoogtemeters maken en lopen over droge passen, rotsige paden, adembenemend mooie rotsformaties, talloze weilanden met hoog gras en veel wilde bloemen, besneeuwde toppen, dennenbossen, enorm veel bloeiende appelboomgaarden, blaffende herdershonden, rustige herdershonden, dorpen, kloosters, bloesem, Unesco’s werelderfgoed, prachtige cederbomen (deze boom staat op de Libanese vlag, is beschermd omdat het een bedreigde soort is en er wordt hard gewerkt om nieuwe bomen groot te brengen), schildpadden op het pad en ik zal naïef denken dat iemand schilden op de grond heeft gegooid, maar niks is minder waar. Deze schilpadden leven hier en waren super levend :). Er wordt gedacht dat als je een schildpad op het pad ziet het geluk brengt onderweg. Ook gaan we tulpen, pioenrozen, papavers, laurier-, olijf-, vijg-, amandel-, eik- en walnootbomen zien. Prachtige authentieke huizen en wanstaltige, grote, nieuwe huizen. Bij maronieten geldt: hoe groter het huis en hoe duurder de auto, hoe beter. De meeste dorpen waar we langskomen lijken leeg te zijn al staan er enorme huizen. Ons wordt het verteld dat het zomerhuizen van mensen zijn en dat ze over een paar weken naar de bergen zullen komen om koelte op te zoeken omdat het in de zomer te heet is in de steden. Het rijkste dorp dat we onderweg tegenkomen en waar we ook slapen is Douma. Hier zijn huizen enorm en er zijn bepaalde regels hoe een huis wel en niet mag eruitzien. Mensen hebben hier een klein stukje Frankrijk gecreëerd. We slapen in huizen, kloosters en herbergen. Het ontbijt is overal verschillend en bestaat uit: plat, dun brood, creme fraiche met olie erop, eieren, fetakaas, een soort mozzarella kaas, tomaten, komkommers, olijven en soms jam. Lunch wordt gemaakt door de gastheer/vrouw/gids en bestaat altijd uit rollen Libanees brood met mozzarella, creme fraiche met komkommer, jam, gesmolten gele kaas of zataar (kruidenmix, witte sesam en azijn). Het is altijd voldoende eten geweest. Avondeten is afhankelijk van waar we slapen en wat er te krijgen is. Soms werd het voor ons gekookt en soms hebben we in de enige snackbar in het dorp gegeten en soms weer een heerlijke maaltijd op een leuk terrasje in de zon. Het hangt van het dorp en aanbod af. Einde van de 2e wandeldag biedt iemand zich aan om ons naar een bedevaartsoord Saint Charbel klooster. Deze maronieten monnik, die hier heeft gewerkt en gewoond, is heilig verklaard na zijn dood en er worden een paar wonderen aan hem toegerekend. Het is prachtig om te zien hoe diep het geloof in mensen zit en hoe toegewijd aan dit bedevaartoord ze zijn. We begrijpen meteen dat de wonderen die Saint Charbel heeft verricht voor elke gelovige absolute waarheid is en we observeren en respecteren het al zijn we allebei atheïsten. Dit zou ik ook iedereen aanraden die naar Libanon gaat. Geef je mee aan de flow en ervaar voor even.

 

Libanon reis         Libanon reis

Op dag 3 beslissen we om toch naar Baälbek te gaan en geven dit door aan ons agent. Spannend. Mensen in dorpen waar we langskomen waarnemen dat we er zijn, begroeten vriendelijk, lachen, maar staren niet, Iedereen lijkt het goed te hebben en er wordt niet gebedeld. Alle afspraken i.v.m. onze vakantie zijn tijdig en 100% correct uitgevoerd. Mensen zijn eerlijk, enorm gastvrij en ze zien tevreden uit. Vrouwen dragen broeken en rokken onder de knieën met panty’s (doorzichtig of zwart, maar benen zijn nooit bloot. Onze gids die cultuur kent zegt dat ik in mini rokje mag lopen en zou hierdoor niemand beledigen. Uiteraard niemand onderweg lijkt onder de indruk van een paar half blote benen, haha. Slechts één dag heeft de gids me gevraagd om een broek aan te trekken omdat we tussen struiken met dorens zouden lopen. We worden vaak onderweg uitgenodigd bij mensen thuis om koffie te drinken, wat we soms doen. Dit hoort bij Libanese gastvrijheid en er wordt niet van gasten verwacht om hiervoor te betalen. Laatste wandeldag komen we aan in Quadisha Vallei (Heilige Vallei). Dit is een smalle, groene en diepe kloof die in een kaal plateau is ontstaan. Boven op het plateau om de kloof zijn dorpen gebouwd en er zijn mooie uitzichten op kale besneeuwde toppen van de Libanongebergte en de weg naar Bekavallei en Baälbek. In deze kloof hebben christenen tot ca. 100 jaar geleden in geheim hun religie uitgeoefend en kloosters in grotten gebouwd. Dit is vandaag niet meer nodig en veel toeristen komen om deze kloosters en ook ruïnes van kloosters te bezoeken. Het is bijzonder om de kloof in te gaan en zich verbeelden hoe het was toen de bevolking zich hier schuil moest houden voor Ottomaanse Turken. In deze kloof sluiten we onze zesdaagse wandeling af.

Libanon reis     Libanon reis     Libanon reis

Libanon reis: Byblos en Beiroet

Eenmaal uit de kloof, nemen we taxi naar Byblos en gaan de ruïnes en de stad bekijken. Geschiedenis van Byblos gaat terug naar 3e millennium voor Christus. Alle beschavingen die ik in het begin heb genoemd plus nog een paar anderen hebben in deze stad sporen achterlaten. Byblos ligt prachtig aan de Mediterraanse zee en we lopen tussen de ruïnes, kleine muurtjes, tempelpilaren, sarcofagen, kruisvaarderstempel en Romeinse amfitheater die over de zee kijkt, avondzon vangt en ooit plaats voor 3 duizend bezoekers had. Wat deden deze bezoekers hier in de Romeinse tijd? Juist, ze hebben hier gegeten, gedronken en verkleed enorme orgie partijen gehouden. De oudheid van deze ruïnes gaat mijn verstand voorbij en ik heb de fantasie en kennis niet om de stad te zien zoals het ooit in verschillende periodes geweest is. Een groot stuk van de kruisvaarderstempel uit de 12e eeuw staat er nog en van de het dak van deze tempel kijkend over de zee stelen de zonnestralen van de avondzon een glimlachje van ons. We staan op dezelfde grond als alle culturen voor ons en maken een deel daarvan uit. Oude centrum van huidige Byblos lijkt beetje op oude centrum van Sarajevo in Bosnië wat niet raar is aangezien de Ottomaanse Turken hier ook geweest zijn. Verder is Byblos en moderne stad waar alles te vinden is en er wordt Run & Rise reclame gemaakt voor 7 juni en ook voor Beiroet Marathon die in november plaats zal vinden. We verlaten Byblos en gaan naar ons hotel in Beiroet.

Libanon reis  Libanon reis  Libanon reis

Onderweg zal onze taxi pech krijgen, maar mensen zijn hier creatief en onze taxichauffeur houdt een andere taxi aan betaalt hem en vraagt om ons naar het hotel te brengen wat deze nieuwe taxichauffeur ook doet. Nogmaals; mensen zijn enorm eerlijk en gemaakte afspraken worden ook gerespecteerd. Dit hebben we alle dagen in Libanon steeds opnieuw ervaren. Voordat de zon ondergaat hebben we nog tijd om via DE straat (Hamrastraat) van jaren 70 naar de zee en een 5 km lange zeepromenade af te dalen. Dit is dan de Promenade des Anglais van Beiroet en hier is alles te zien: toeristen, vrouwen in boerka’s, joggende mannen en vrouwen in korte broeken, vrouwen met hoofddoeken en westers gekleed, families, gehandicapten, vrienden en vriendinnen, fietsers, verliefden, moslim, christen, mannen met baarden, moderne jonge dames en iedereen leeft met elkaar en verdraagt elkaar en ik gun ze uit mijn hele hart deze vrede en welvaart. Het is al donker toen we de weg naar hotel door kleine en grote straten proberen te vinden. De sfeer op straat is rustig, vriendelijk en we voelen ons op ons gemak hier. Morgen gaan we naar Baälbek. Spannend.

Libanon reis: Bekavallei en Baälbek

Onze gids en chauffeur haalt ons op om 9 uur in het hotel. In mijn fantasie is Bekavallei een droge, stoffige, dunbevolkte vallei waar je elk moment ongemerkt zou kunnen verdwijnen. Waar mannen met Kalasjnikovs op straat lopen. Ik heb 2 sarongen meegenomen zodat ik mijn benen en haar kan bedekken als we er zijn. Onderweg meld ik aan onze gids dat ik ze bij me heb en vraag hem om me te vertellen wanneer ik me moet bedekken. De gids kijkt me onbegrijpend aan en zegt dat het bedekken nergens voor nodig is en dat ik passend gekleed ben. Ik heb een jurk met korte mouwen aan en de lengte is net boven de knie. Onderweg zijn een paar controleposten waar leger staat en de auto’s moeten vaart minderen zodat de leger kan zien wie in de auto zit. We hoeven nergens te stoppen, paspoorten worden niet gecontroleerd en als ze zien dat je toerist bent mag je verder. Vanaf een pas van 1400m komt Bekvallei voor het eerst in zicht en dalen we de vallei in. In werkelijkheid is deze vallei enorm vruchtbar, groen, dicht bevolkt, er lopen geen mannen met kalasjnikovs rond en de sfeer is ontspannen. Hier zijn af en toe Arabische invloeden te zien en we horen voor het eerst in 7 dagen oproep van moskee om te bieden. En dan Baälbek en de ruïnes. Als we uit de auto stappen, komen verkopers boeken over Baälbek en hezbollah T-shirts aanbieden. Als je het niet wilt is het OK en de sfeer is op geen enkele manier geladen. Baälbek is opgericht door Feniciërs maar zijn bloeiperiode beleefd het in het jaar 15 voor B.C toen het toen de stad een Romeinse provinciehoofdstad werd onder de keizer Augustus. Deze stad was een belangrijk religieus centrum voor Romeinen.

Libanon reis                    Libanon reis

Tempel van Bacchus is super bewaard en ook veel stenen en pilaren van tempels van Jupiter en Venus staan er ook. Ik vind het magnifiek en omdat er nog zoveel staat kan ik me makkelijk voorstellen hoe het leven van Romeinen hier geweest is. Prachtig:)! Bergen rond Bekavallei zijn droog en zandgekleurd met besneeuwde stukken erop. Ik moet af en toe lachen over mijn fantasie van Bekavallei hahaha. Hier wordt ook wijn gemaakt en er staan een paar beroemde( ook in de wereld) wijnkelders. Voor het vertrek uit deze vallei gaan we nog een andere Arabische ruïne in het dorpje Anjar bekijken en daar lunchen. In Anjar leven voornamelijk Armeniers en hier staan enorm veel restaurants net in Valkenburg maar dan stoffiger en mensen komen uit de hoofdstad van de vallei en ook uit Beiroet om hier in het weekend te lunchen. Anjar is een dorp die aan de voet van Anti Libanongebergte gebouwd is en de Syrische grens is 2 km hiervandaan. Hier lunchen we samen met honderden anderen libaneze mezze (verschillende Libanese tapas) onder genot van de lokale muziek. Op het bedekte terras zitten grote families te lunchen. Sommige zijn westers gekleed en andere dragen hoofddoeken. Ook een teken dat het leven samen mogelijk is. Laatste uren voor het vertrek naar huis verkennen we Beiroet, een moderne, traditionele, dynamische, dure, energieke stad die vaak ook op Europeise steden lijkt. Mensen laten hier graag zien dat ze geld hebben en ze geven het ook graag en makkelijk uit. Super mooie en verzorgde vrouwen lopen op straat. Mensen zijn zeer vriendelijk. Moskeeën, orthodoxe- en katholieke kerken wisselen elkaar af en zijn het bewijs dat als we elkaars geloofsovertuiging respecteren en elkaar ruimte geven we uitstekend met elkaar kunnen leven. In centrum van Beiroet is een moderne en strakke skyline gebouwd. Winkelen in Beiroet is fantastisch en er zijn veel hoogopgeleide jonge mensen die Beiroet boost geven. Kortom: Beiroet is COOL en HIP.

Libanon reis      Libanon reis

Libanon reis: Jurkje of blouse voor Randa

Heb je nog een goed uitziend jurkje maatje S of en mooie blouse dan zou je Randa, de gastvrouw bij de eerste overnachting tijdens trek, erg blij hiermee kunnen maken. Ga je niet zelf en heb je iets moois wat je kwijt wilt stuur het me dan stuur ik het naar Randa met de groepen of neem het mee als ik zelf ga.

Conclusie Libanon reis

We hebben in 5 volle dagen ca. 93 km gelopen, 6000 hm gestegen en iets minder dan 6000 hm gedaald. Mijn conclusie is dat mensen hier bijzonder gastvrij, eerlijk en vriendelijk zijn. Afspraken worden gemaakt en nageleefd. In alle dorpen en steden waar we geweest zijn hebben we geen dreigende sfeer ervaren of mensen dichtbij zien komen zodat je je ongemakkelijk voelt. Hier heb ik geen last van hahah, maar sommige ervaren redelijk dichtbij als onprettig. Mensen houden afstand van elkaar net hier in Nederland. We hebben ons niet bekeken gevoeld en bedelen hebben we sporadisch alleen in Beiroet gezien. Libanon heeft ook veel vluchtelingen uit Syrië en Palestina en gastarbeiders uit Afrika. Ik bewonder Libanezen dat ze hun land voor zoveelste keer opnieuw hebben opgebouwd, genieten volop van het leven en leven vredig naast elkaar. Libanezen zijn hoogopgeleid en spreken meerdere talen. Ze zijn trots op hun afkomst en richten zich op de toekomst en goed leven. Mijn conclusie is dat dit land klaar is om ons (toeristen) te verwelkomen en hun indrukwekkende geschiedenis, fascinerende natuur en hartelijke gastvrijheid aan ons te laten zien en voelen. Elke keer als ik kans krijg om Libanon te bezoeken zal ik het doen. Inmiddels is het mogelijk deze reis via Nunatak te boeken en het prachtige Libanon zelf te beleven. Een paar dagen geleden is onze groep teruggekeerd uit Libanon met fantastische indrukken. Ik hoop dat jullie ooit ook deze paden zullen bewandelen.

Fijn weekend allemaal,

XXXX

concert gare du nord

Gare du Nord: sex, jazz en hoge hakken

By | Concert | 2 Comments

Wereldklasse in Bergen op Zoom!

Wat: Concert Gare du Nord
Wanneer: 21.04.2018
Waar: Theater De Maagd in Bergen op Zoom

 

Het best verkochte Nederlandse lounge jazz album ooit viert het 10-jarig jubileum door op verschillende theaters in Nederland voor het eerst het volledige Sex ‘n’ Jazz album live uit te voeren. Wereldklasse thuis!

Roze jurk en hoge hakken aan in de trein…

Mijn eindbestemming voor het concert Gare du Nord is Bergen op Zoom, waar ik uitstap in een prachtige, klassieke á la Jackie Kennedy roze jurk en sexy en verleidelijke hoge hakken. Ik ben klaar voor het Sex ‘n’ Jazz concert ter ere van het tienjarige jubileum van het best verkochte album ooit. Dit concert Gare du Nord is mijn verjaardagscadeau van mijn familie ❤. Mijn neef, zijn vrouw en ik zullen swingen in de allereerste kerk van Nederland dat tot theater geworden is. Een paar prachtige, metershoge glas-in-lood ramen met religieuze beelden erop versieren de binnenkant van theater de Maagd. I’m impressed en de avond start hier al goed. Het is mijn derde ontmoeting met een concert van Gare du Nord en het is geen toeval, maar een zeer bewuste keuze om alle zintuigen te laten prikkelen door passie, virtuositeit en de energie van Gare du Nord. Hier word ik gelukkig van.

gare du nordGare du Nord: jazz, lounge, sex, zwoelheid, energie, zorgeloosheid

Op een groot doek op het podium achter de band wordt de bekende roze sandaal op hoge hak geprojecteerd met GARE DU NORD aan de zijkant. De lichten wisselen tussen rood en nachtblauw, stof in de lucht lijkt op rook en geeft een bepaalde sfeer. Het eerste deel worden liedjes gezonden van Sex ‘n’ Jazz en het theater wordt gevuld met jazz, lounge, sex, zwoelheid, energie, zorgeloosheid van jong zijn, verleiding en verwachtingen die we van het leven hebben voordat ze geen verwachtingen meer worden. Zangeres Dorona van Gare du Nord neemt het hele podium over met haar energie, sexyness en vaak sensuele moves. Haar stem klinkt als een fantastisch instrument dat uitstekend communiceert met de overige vijf instrumenten en musici. Ze draagt een rode jurk met blote schouders die vanaf haar taille tot net boven de knieën een prachtig breed A-model heeft en mooi met haar mee swingt. Dorona lijkt een wervelwind met onuitputtelijke energie. Er zit zoveel ervaring, samenspel, passie en grenzeloze liefde voor muziek in deze jazzband Gare du Nord. Ik heb het idee dat deze band zichzelf elke keer weer enorm vermaakt op het podium. Prachtig om te zien hoe ze na al die jaren nog steeds 100% geven. Omdat ik visueel ingesteld ben als ik iets wil voelen om het te kunnen omschrijven, sluit ik de ogen deze avond een paar keer. Het publiek swingt mee, iedereen klapt in de handen en geniet.     

Welgemanierd                                           

In de pauze zijn veel dames speels, zoet en verfijnd gekleed in prachtige kleurrijke jurkjes met bijpassende vestjes. Het barst in de prachtige ruimte van de beschaving en fijne manieren.

gare du nordHemelse storm

Na de pauze heeft Dorona een blauwe strak zittende minijurk aangetrokken met een split op de linkerdij en haar schouders zijn bedekt met sierlijk, fijngeweven kant dat beide schouders sexy bedekt. Dat jurkje is mooi, maar de rode vond ik beter bij haar vormen passen. Sinds ik groupie (hahaha) van Gare du Nord ben, heeft Dorona stevigere vormen gekregen die heel goed bij haar lichaam passen, want alles is mooi proportioneel en ontzettend sexy. Op het doek is na de pauze een andere foto geprojecteerd. Er staat Gare du Nord op en de naam van hun laatste album – Stronger. Dit tweede deel klinkt volwassener en experimenteler maar wel nog steeds sexy. Jeugdige verwachtingen van toen zijn ervaringen en het leven geworden; inmiddels zijn ze allemaal al een of meerdere keren gekwetst, verdrietig geweest, verliefd, gelukkig en verraden geweest, hebben ze wat of iets verloren en dit heeft ze sterker “stronger” gemaakt.

gare du nord

Zangeres van wereldformaat

De stem van Dorona is van wereldklasse en het zou makkelijk de stem van een donkere dame kunnen zijn. Tijdens het hele concert van Gare du Nord begint het publiek spontaan, middenin een nummer, te applaudisseren. Wat moet dit heerlijk voelen voor de band. Ik kijk regelmatig omhoog of doe de ogen dicht om beter bij mijn gevoelens en het moment te komen. Beter te komen bij de woorden die de juiste sfeer, geur en kleur aan deze avond geven. Een paar keer houdt Dorona een noot zo onmenselijk lang en hoog, dat de tranen van geluk langs mijn wangen rollen. Wat een stem, wat een diva, wat een klasse. Dit geldt ook voor alle andere leden van Gare du Nord. Wat een super geoliede machine dat voor en van muziek leeft. Wat een genot om een deel van deze avond te mogen uitmaken. In dit tweede deel worden al mijn zintuigen meegenomen op een ongelofelijk stormige reis vol emoties en ik ben zo high van dit hemelse optreden vanavond, dat ik wens dat deze avond nooit eindigt.

gare du nord

Te veel paddo’s geslikt

Het laatste nummer heet We Still Grow en het klinkt af en toe sacraal en een hartslag is hoorbaar. Ik doe mijn ogen dicht om te genieten en als ik ze weer open doe, is het doek en de geprojecteerde foto weg. Ik zie door de rook een hoge en brede muur vol muurschilderingen van verschillende heiligen en ik denk dat ik echt gek aan het worden ben. Nee, geen paddo’s geslikt deze avond bij Gare du Nord ???. Ik meen ook een tafel te zien bedekt met een wit lang tafelkleed en een kruis erop. Wat raar en ineens vallen alle puzzelstukjes op de juiste plaats. Het theater is in de voormalige kerk en nadat de projectie en het doek verwijderd zijn, is de originele kerkmuur achter het podium tevoorschijn gekomen. Alles klopt weer in mijn beleving en ik keer weer terug naar Gare du Nord en alle aanwezigen. Alle harten slaan als één voor dezelfde passie die we vanavond hier 2 uur en 20 minuten lang delen. Wát een energie en wat een feest vol vreugde, leven en verdriet zoals het leven zelf. Yes, Gare du Nord you still grow en gelukkig maar, wij samen met jullie ook. Dank jullie hartelijk en see you next time, XXX          

gare du nord

Live is Gare du Nord op z’n best!

Gare du Nord moet live gehoord worden, want live komen ze het beste tot hun recht. Het album Stronger hebben ze volwassener gemaakt en ze hebben zich los gemaakt van loungy jazz. Er is een eigen en gedurfde sound aan dit album gegeven. Veel klassieke jazz, wat rock, funky jazz, gregoriaans zingen en veel aangename experimenten. Een zeer geslaagd album; van mij mag Gare du Nord vaker experimenteren en ons om de twee jaar verrassen met een nieuw album. Gare du Nord is een absolute wereldklasse thuis en ik verlang nu al naar een nieuwe live ontmoeting. Jullie ook?

Hartelijk dank Narcis en Venita voor dit prachtige cadeau en gezelligheid. Love u.

Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Trailtalon 235 trailrunning schoenen review

By | Productreview | No Comments

Waar minimalisme, flexibiliteit en vrijheid elkaar ontmoeten!

Wat: Trailtalon 235 van Inov-8
Gewicht: 240 g (dames maat 41,5)
Heeldrop: 4mm (11mm-7mm)
Prijs: €135,-
Getest in: Alle paden in Benelux tot 50 km. In totaal 400 km hierop gelopen.
Testpersoon: vrouw, 58kg, voor-/middenvoetlander, loopt op souplesse en wendbaarheid. 

 

Deze super lichtgewichte Trailtalon 235 trailrunning schoenen zijn ontworpen voor snelle en kortere prestaties op allerlei ondergronden. De flexibiliteit en het directe contact met de grond van deze schoen is sensationeel. Dit is de laatste schoen voordat er overgang gemaakt wordt naar een Vibram Five Fingers schoen of barefoot.

1. Bovenwerk van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Het mesh in het bovenwerk is lichtgewicht, sneldrogend en ventilerend. Aan de voorkant bij de tenen is er extra bescherming ingezet als de loper toevallig een scherp onderwerp raakt. Mesh bij de middenvoet aan de zijkanten is verstevigd door een tweede laag materiaal, dat meer stevigheid biedt en ook als decoratie dient. Van de middenvoet tot aan de achterkant van de hiel is de mesh nog steviger dan om de middenvoet en zorgt dat de loper het gevoel van stevigheid krijg zonder aan flexibiliteit in te leveren. De tong beweegt niet tijdens trainingen en de veters gaan niet los.

               

2. Tussenzool van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Powerflow materiaal in de tussenzool zorgt voor 10% schokabsorptie en het geeft 15% meer energie terug dan de andere standaard zolen.

3. Buitenzool en grip van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

De 4mm diepe en brede noppen staan in verschillende richtingen en zorgen voor een perfecte vering, goede grip en een uitstekende stabiliteit. De buitenzool van deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen is gemaakt van 3 verschillende soorten Tri-C Sticky rubber met een verschillende hardheid, door elkaar gecombineerd om de juiste ondersteuning en stabiliteit te geven. Dit Tri-C Sticky rubber laat modder snel los waardoor er geen kilo’s modder aan de schoenen blijven hangen, hahaha. Ook zorgt dit materiaal voor meer grip en duurzaamheid. Het hardste en meest duurzame rubber is verwerkt onder de hiel. Ietsje zachter rubber zit onder de voetboog en de middenvoet en het zachtste rubber zit aan de buitenkanten dat voor de juiste grip en stabiliteit zorgt. Het is een directe en reactieve zool zonder minimalistisch aan te voelen. Er is voldoende grip om in beetje modder overeind te blijven. Trailrunning in de Limburgse herfst en in de wintermodder zou op deze trailrunning schoenen prima kunnen, indien aangepast tempo.

4. Demping

De demping van deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen is direct, maar niet te hard of te stijf. De zool veert door de noppen zoals bij de Speedcross aan de voorkant, alleen is deze schoen veel flexibeler dan de Speedcross.

5. Pasvorm

De voorkant voelt breed en enorm soepel aan door het soepele en ademende mesh. Doordat de achterkant van de schoen smal is en de schoen mooi om de middenvoet sluit, krijgt de loper het gevoel van ondersteuning. De voorkant van de schoen is breed zodat alle tenen mooi gespreid kunnen worden tijdens landing. Normaal heb ik schoenmaat 42 maar bij deze geeft 41,5 dezelfde ruimte aan de voorkant als 42 van een andere merk.

6. Praktijk van de Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Natuurlijk ken ik trailrunning schoenen van Inov8 al lang, maar deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen zijn totaal onverwachts en zeer welkom in mijn leven gekomen. Ik heb eerst de Trailtalon 290 aangereikt gekregen, maar deze had voor mij veel demping wat ik ook vertelde, toen is Trailtalon 235 gepakt en deze had wel een zool om gelukkig van te worden: direct, flexibel en vol vrijheid. Werkelijk een SENSATIE. Dit was echte liefde voor flexibiliteit! De kleur mocht van mij anders want ik heb niks met paars, maar hoe langer ik deze schoenen heb hoe eleganter ik ze vind. Er is me aangeraden om eerst op te bouwen op deze schoen voordat ik kilometers hierop kon lopen. Aangezien ik op lichte schoenen train wist ik al dat ik meteen 10 km erop zou lopen, wat goed gegaan is. Kort daarna 20 km en inmiddels meer dan 400 km met veel trainingen van 50 km gehad. Ik hou van deze volledige vrijheid van beweging en minimalisme, zonder dat deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen te slap voelen.

Conclusie van deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen

Een fantastisch lichte, flexibele en stabiele schoen die voor natuurlijke afwikkeling en hardlopen zorgt. Je voet heeft volledige vrijheid en ruimte om te bewegen zoals de loper het wil en de schoen wordt door de voet aangestuurd en niet andersom. Dit is de ideale schoen voor lopers die op minimalistische schoenen willen overstappen en het bevordert de midden- en voorvoetlanding. Deze schoen is al minimalistisch en een perfecte overstap naar natuurlijk en met een lage heeldrop loopstijl. Het is een waar genot om elke keer op deze schoen te trainen. Ik gebruik deze Trailtalon 235 trailrunning schoenen voor korte en lange trainingen. Afhankelijk van hoe zwaar je bent en of je op kracht of souplesse loopt, zou ik deze schoen aanraden voor alleen korte trainingen of juist alle trainingen. Heeldrop van 4mm (11mm-7mm) kan hier extra uitdagend zijn omdat de hele schoen laag staat en flexibel is. Bijvoorbeeld S/Lab Sense, deze heeft ook heeldrop van 4mm maar deze schoen staat op 15mm-11mm en is minder flexibel. Trailtalon is vergelijkbaar met S/Lab Sense alleen is de Trailtalon veel flexibeler, ietsje breder en directer. Zoiets hebben velen van ons nog niet in hun collectie. Ik durf te beweren dat Trailtalon 235 een elegante schoen is. Laat je verrassen door deze unieke schoen en run free.

Nog meer door deze schoen geïnspireerd worden kan in mijn webshop. De schoen is verkrijgbaar in 4 kleuren waarvan 2 voor dames en 2 voor heren.  Trailtalon 235 is zo goed bevallen dat mijn collectie met nog meer verschillende modellen van Inov-8 uitgebreid zal worden. YEAH :)!

verlies van een dierbare

Verlies van een dierbare: moeilijkste afscheid ooit

By | Persoonlijk: Mijn moeders dood | 6 Comments

Wat als later eerder komt… 

Wat: de dood en ziekte van mijn moeder
Wanneer: december 1996 – 15 april 1997
Waarom deze blog: omdat ik jullie wil laten weten dat de zon weer in je hart zal schijnen na het verlies van een dierbare en omdat mijn moeder vandaag 21 jaar geleden overleden is. 

 

Ik wilde en moest dit schrijven voor mensen die ook het verlies van een dierbare hebben moeten verwerken, dit nu aan het doen zijn of deze ervaring zullen krijgen. Want er is weer leven en geluk en er zijn mooie herinneringen nadat je een dierbare hebt verloren. Leegte blijft altijd, maar doet geen pijn want tijd slijt alles. Tijd maakt van alles een liefdevolle herinnering. En al denk je dat de tijd jouw verdriet nooit kan slijten, dan is dat niet waar. De tijd zal ook jouw verdriet slijten en scherpe kanten er vanaf halen als jij het toestaat. Jij moet het kunnen en willen toestaan om  na het verlies van een dierbare verder te kunnen gaan.

Terugkijken naar herinneringen

Dit jaar is een bijzonder jaar waarin ik de leeftijd van mijn moeder heb bereikt toen ze overleed. Het was geen leeftijd om op te sterven en ze werd genadeloos en onherroepelijk uit het leven gerukt. Wat als mijn moeder het genieten van het leven tot een later moment had uitgesteld, bijvoorbeeld als ze met pensioen was en veel vrije tijd had? Voor sommigen komt dat later eerder dan gepland. Leef het leven nu het nog kan en leef het met volle teugen, want elk leven is uniek en limited edition. Zorg ervoor dat je, nu het kan, met je dierbaren van elke dag een liefdevolle dag maakt, want later als het niet meer kan zul je met heel veel liefde naar deze prachtige herinneringen terugkijken.

                                                    

Verlies van een dierbare: hoe de verkoudheid longkanker werd

De verkoudheid en het hoesten was begonnen in september 1996 en volgens artsen was de verkoudheid veroorzaakt door klimaatverandering. Mijn moeder was na een lange zomervakantie in Kroatië teruggekomen naar Zweden waar we toen woonden. Het hoesten was eerst onschuldig, maar het ging maar door. Na een onderzoek was “hardnekkige verkoudheid” vastgesteld en werd er een kuur voorgeschreven. Het werd ietsje beter, maar het hoesten hield aan. Begin november 1996 na de aanhoudende hoest is toen een longontsteking vastgesteld en wederom waren er gepaste maatregelen genomen. Eind november is er een MRI-scan gedaan en een volledig longonderzoek. Daaruit bleek dat mijn moeder longkanker had.

Schaamte

Kort daarna begon ze bloed te hoesten. Eerst lukte het haar om het bloed te verbergen, omdat alleen zij wist dat ze bloed hoestte. Ze had zich, voordat ze ging hoesten, elke keer netjes omgedraaid, het bloederige papier opgevouwen en opgeborgen. Vrij gauw was ze in de situatie dat ze het bloed niet meer kon verbergen omdat ik een keer te dichtbij zat. Ze wierp me een blik vol verontschuldiging en onmacht. Ik zal die blik nooit vergeten. Het ergste van de ziekte was, dat ze zich voor alles schaamde wat niet meer normaal in haar leven was. Ze schaamde zich ook in mijn bijzijn. Ik heb dit niet toegestaan en ik heb tegen haar gezegd dat ze gerust in mijn bijzijn zichzelf mag zijn met alle facetten van de ziekte. “Lieve moeder, er is niks om je voor te schamen of te verontschuldigen,” zei ik haar.

Pruik

Een paar weken later werd het vechten tegen die schaamte een grote uitdaging; door de chemotherapie was haar haar uitgevallen. Ik weet nog goed dat we samen een pruik voor haar gingen uitzoeken. Voor haar was dit een inbreuk op haar vrouwelijkheid en waardigheid als mens. Sommige scheren hun hoofden kaal omdat ze het mooi vinden, of omdat ze volgens een bepaalde levensovertuigingen leven. Maar dat is dan vrijwillig, deze mensen worden er blij van en bovendien is het ook een keuze die ze maken. Zij kiezen voor een kaal hoofd. In het geval van mijn moeder en veel andere kankerpatiënten is dit geen keus. En dat maakt het moeilijk.
Toen we een pruik aan het uitzoeken waren, waren we met zijn drieën: mijn moeder, de dame met de pruiken en ik. Er stond een grote spiegel waar mijn moeder voor zat en er werden verschillende pruiken op haar hoofd gezet. De grote groene ogen van mijn moeder vulden zich met tranen. Ze rolden langs haar wangen zodat alles in de spiegel onscherp werd en ze niks kon zien. Ik had mijn beste glimlach en grootste enthousiasme voor deze dag aangetrokken en daar stond ik dan met een grote glimlach om haar te vertellen dat de pruiken haar prachtig stonden. En ze stonden haar ook prachtig. Ze was een plaatje. Ze toverde een glimlach op haar gezicht om me toch blij te maken, maar ik zag dat ze alles behalve blij was. Uiteindelijk werd er toch voor een pruik gekozen.
Het volgende obstakel was echter om met de pruik op naar buiten te gaan. Mijn moeder dacht dat iedereen die haar tegemoet kwam zou zien dat ze een pruik droeg. Gelukkig was de pruik zo mooi gemaakt dat het onmogelijk was om het te zien. Maar dat kon ik haar natuurlijk niet wijsmaken. – Dan maar samen voor het eerst met pruik naar buiten. Ik hield haar arm vast en wanneer de andere voorbijgangers in de buurt kwamen, werd haar arm stijf van de spanning. Ze keek naar de grond van schaamte. Ik vroeg haar om de volgende keer mensen aan te kijken, want dan kon ze zien dat niemand haar aanstaarde.

Overgave

Er zijn allerlei kleine barricades die in iemand kunnen zitten als de routine ineens anders wordt. Als de ziekte andere regels invoert. Deze barricades kunnen het belemmeren om de realiteit te zien zoals andere het zien, want in de zieke leeft een andere realiteit. Nadat mijn moeder de diagnose van kanker kreeg, had ze twee weken de tijd om alle activiteiten zoals werk, huis en het leven zelf te verlaten om zich over te geven aan haar ziekte. De chemotherapie wilde bij haar niet aanslaan en na een paar weken werd de beslissing genomen om hiermee te stoppen. In januari 1997 is ze in het ziekenhuis opgenomen waar ze tot haar dood zou blijven. Het verlies van een dierbare kwam nu wel heel dichtbij.

Hoop en realiteit snijden aan twee kanten

Ik zag mijn moeder elke dag dunner worden. Haar gezicht werd ook steeds smaller en haar groene ogen steeds groter. Iedere dag was ik bij haar op visite, soms een paar uur en soms een uurtje. We hadden het nooit over de dood gehad. Waarschijnlijk is het zo dat als de dood boven iemands hoofd hangt, je deze zware onderwerpen steeds meer uitstelt, of juist wacht totdat de zieke hier zelf over begint. Ik was met haar alleen in Zweden en daarom was het makkelijker om te kiezen om niet over de dood te praten. Had ik nog ooms, tantes, broers en zussen gehad dan waren er meer meningen geweest en hadden we hier zeker over gepraat. Aangezien het lichaam van mijn moeder geen enkele behandeling tegen longkanker kon verdragen, was er niet veel ruimte meer voor hoop. Toch had ik de hoop vrij lang gekoesterd. Ik had in Zweden alleen mijn moeder en ik wist dondergoed dat de kans enorm groot was dat ze het niet zou overleven. Dat wist zij zelf ook, maar nooit hadden we deze gedachtes en feiten naar elkaar uitgesproken. Ze wist dat ze mij, haar enig kind, alleen zou achterlaten op haar 25e. Volgens mij doet het enorm veel pijn in een moeders hart om haar eigen dood te bespreken met haar kinderen. Ik vond het echter prima dat ze over een mogelijke dood zweeg, als dit het voor haar makkelijker maakte. Ik zou later wel zien hoe ik het ging overleven.

Zwaaien naar overleden papa

We hadden in het ziekenhuis vaak plannen gemaakt over wat we zouden doen als ze genezen was en weer thuis was. Ik kon deze onderwerpen in haar bijzijn met een glimlach en enthousiasme bespreken, om later onderweg naar huis een verontrustend en pijnlijk gezicht te trekken. Ik wilde haar niet kwijt, maar ik had hier niks te kiezen. In dit stadium was het nog niet bevestigd dat ze niet kon genezen, maar het zag er niet goed uit. Dagen vlogen voorbij. Ik had het liefst dat elke dag voelde als een jaar en dat we meer tijd hadden. Ergens hoopte ik op een wonder. Ik hoopte op nog een paar jaar met haar.
Het was inmiddels maart en mijn verjaardag vierden we in het ziekenhuis. Ik heb mijn cadeau zelf uitgezocht, ingepakt en naar het ziekenhuis gebracht. Daar, vanuit haar bed reikte ze het me aan. We hadden het gezellig samen en we praatten nog niet over de dood, want er was nog niets bevestigd. En ook al was het lichaam van mijn moeder inmiddels meer dan gehalveerd, ze was nog steeds redelijk scherp van geest en de gesprekken verliepen heel goed. We maakten vakantieplannen voor als ze over een paar maanden weer beter werd. Af en toe was mijn moeder ineens aan het zwaaien tegen iemand die alleen zij kon zien. Op mijn vraag wie daar dan stond, antwoordde ze dat het mijn vader was, die ze toen al jaren niet meer had gezien. Ze vroeg of ik hem ook zag. “Oh ja, nu zie ik hem ook,” antwoordde ik altijd en dan begon ik ook te zwaaien. Achteraf gezien denk ik dat mijn moeder op dat moment haar leven nog één keer herleefde en dat ze toen misschien zelfs weer even een relatie met mijn vader had, omdat ze hem zo hartelijk toezwaaide.

De harde realiteit

De tweede helft van maart 1997 had ik met haar arts een afspraak en dan zou het wat duidelijker worden hoe haar situatie echt was. Voordat ik naar de afspraak ging was ik eerst bij mijn moeder. Ik had met haar gepraat en mijn tas en jas bij haar achtergelaten. Ze wist dat ik naar de arts ging en waarom. Ze wilde er niet zelf bij aanwezig zijn.
Na een korte uitleg van de arts kreeg ik te horen dat de longkanker in zo’n late fase zat dat er niks meer voor haar gedaan kon worden. Ergens voelde ik dit aankomen, maar de hoop op een andere uitkomst was nog enorm aanwezig. De arts zei: “Als er nog familie is die van ver moet komen om afscheid van haar te nemen…” – en toen kwam er een einde aan mijn hoop. Ik vroeg hoeveel tijd er nog was. Hij zei: “Dat kunnen we niet exact voorspellen, maar het gaat om weken.” Ik was enorm rustig. Een rivier van tranen rolde langs mijn wangen en alles werd onscherp. Er werd me gevraagd of ik een kalmerend middel nodig had. Ik bedankte de arts en zei dat ik het verdriet in zijn volle kracht en nuchterheid wilde ondergaan. Ik mocht nog even op zijn kantoor blijven zitten. Hij ging verder. Of er er nog meer familieleden waren die vandaag dit berichten zouden krijgen, vroeg ie.

Het haar vertellen

Ik wist dat mijn moeder het niet zou redden, maar als je het bevestigd krijgt en als het dan ineens zo definitief is, ga je eraan kapot van binnen. Er was ineens weinig zuurstof, mijn hartslag steeg naar 350 en ik voelde een enorm verdriet van het onherroepelijke en onvermijdelijke afscheid dat me te wachten stond. Alles was kalm en stil als een stilte voor de storm en ik voelde me voor een paar minuten alleen op deze wereld. Prachtige momenten met haar flitsten door mijn hoofd. Momenten die we nooit meer zouden beleven, ook. Ik moest moed verzamelen om nu weer terug naar haar te gaan om haar vertellen wat de arts heeft gezegd. Ziekenhuisgangen zijn enorm lang, maar vandaag had ik gewild dat ze duizenden kilometers langer waren zodat het nog een eeuwigheid zou duren voordat ik bij haar op de kamer was. Mijn benen waren zwaar, hart was gebroken. Hoe moet ik nu aan mijn moeder vertellen dat ze dood zou gaan? Hoe moet ik haar vertellen dat we nooit die reizen zullen maken waar we het afgelopen weken zo vaak over hadden? Anderzijds wilde ik ook niet dat iemand anders het haar vertelde, al zou het wel makkelijker voor mij zijn. Maar goed: als ze het van iemand moest horen dan liever van mij, want ik was haar hele leven en zij was en is een enorm groot en belangrijk deel van mijn leven. En dus huil ik niet meer en heb ik mijn gezicht opgeknapt. Nog een bocht in de lange ziekenhuisgang en dan ben ik bij haar in de kamer en zie ik haar op bed liggen. Ze kijkt me aan, volgt mijn blik terwijl ik haar bed nader en ik ga naast haar zitten. We pakken elkaars handen en ze vraagt wat de arts heeft gezegd.

Liegen

IK KAN HET HAAR NIET VERTELLEN. Ik beslis op dit moment om het haar niet te vertellen. Ik ben super rustig en heb zelfs een glimlach op het gezicht. Ik zeg dat de arts heeft gezegd dat het genezen goed vordert en dat ze binnen enkele weken naar huis mag. Mijn stem en lippen beginnen te trillen en mijn ogen vullen zich licht met tranen. Ik lach nog steeds. Ze vraagt me om bevestiging en waarom ik dan huil. Ik zeg dat dat tranen van geluk zijn, omdat we nu eindelijk onze reisplannen waar kunnen maken zoals we het hebben gepland afgelopen weken. “Ben jij dan niet blij?” vraag ik aan haar. “Ja,” zegt ze. We glimlachen allebei, kijken elkaar aan en houden elkaars handen vast. We omhelzen elkaar en op dat moment besef ik me dat mijn moeder die mij heeft gebaard, opgevoed en voor mij geleefd heeft, mij beter kent dan wie dan ook. Ze wist gewoon op het moment dat ik haar kamer binnenkwam, dat ik aan het liegen was. Ze speelt het spelletje mee. Het spelletje dat minder pijn doet, want wat doet er nu nog toe om te bespreken welke kleding ze aan wil, of ze wel of geen kerkelijke dienst wil, waar ze begraven wil worden? Hoe belangrijk is dit alles als je dood bent?

Dingen regelen

Ik wist wel dat ze gecremeerd wilde worden omdat we dit toevallig voordat ze ziek werd besproken hadden. Als ik binnen enkele weken helemaal alleen ben, dan wil ik het vertrek voor haar zo aangenaam mogelijk maken. Ze zal een waardige begrafenis krijgen. Ik zal ervoor zorgen, maar nu hoef ik haar daar niet mee te belasten. Uiteraard is ze welkom om zelf hierover te praten, maar dat doet ze niet. Het is al zwaar genoeg voor ons allebei. Ik blijf nog een tijd bij haar voordat ik naar huis ga. Komende nacht werd een super verdrietige en slapeloze nacht, waar alles wat geregeld moest worden door mijn hoofd spookte. En natuurlijk het feit dat ze er binnen een paar weken niet meer zou zijn. Ik voelde me zo machteloos en enorm verdrietig, maar omdat ik nog zoveel moest regelen na haar dood kon ik me niet veroorloven om zwak en verdrietig te zijn. Om het verlies van een dierbare te accepteren.

Sterfbed van routine

Komende weken zal het heel snel gaan. Mijn moeder zal steeds meer pijn hebben en haar laatste weken meer slapend dan wakker doorbrengen. De dosis morfine zal verhoogd worden en de laatste weken zagen er zo uit: meestal slaapt ze maar wordt wakker als de morfine begint uit te werken. Dat gaat altijd gepaard met heftig stikken zodat ze de lakens waarop ze ligt, met beide handen vastgrijpt als een kreet om hulp en zuurstof. Dan komt er onmiddellijk een verpleegster die haar morfine toedient, waardoor ze weer ontspant en binnen een paar seconden weer in slaap valt. Ik zit dagelijks naast haar op bed en kijk hoe ze slaapt, wakker wordt en hoe ze weer morfine toegediend krijgt. Soms ben ik bewust van mijn aanwezigheid maar soms laat ik me niet zien, want als ze wakker wordt begint ze meteen te stikken en grijpt ze in paniek alles vast om geholpen te worden. Als ik op dat moment in de kamer ben, laat ik me niet zien omdat ze anders probeert zich in te houden en sterk te blijven. – Wat voor haar niet goed is.

IJzersterke moederliefde

Op een middag als ik bij haar ben, zeggen de artsen dat het zover is. Ik mag bij haar blijven slapen als ik dat wil. Ze kunnen een bed regelen. Mijn beste vriendin wil er ook bij zijn zodat ik niet alleen ben. Zodoende zitten we de ene keer bij haar op bed, maar het andere moment als ze slaapt gaan we in een ander ruimte zitten. Om wat frisse lucht te happen en gewoon even ergens anders te zijn. Op zo’n moment dat ik bij haar op bed zat werd ze wakker. Ze ligt met haar rug naar mij toe en ze ziet me niet. Ze grijpt heel hard mijn hand vast omdat ze stikt en onmiddellijk ontspant haar hand, ze draait zich om en ziet mij, tovert een glimlach op haar gezicht. We hebben een paar seconden oogcontact en ze begint mijn hand te aaien. Ze wist dat het mijn hand was, nog voordat ze me zag. Dit was het moment dat ik besefte hoe ijzersterk moederliefde is. Ze is helemaal gedrogeerd door morfine, aan het sterven en toch is ze in staat om haar dochters hand zelfs nu nog te herkennen. Haar eigen verschrikkelijke stikken opzij te zetten, om de hand van haar kind zachtjes te aaien zoals ze het al 25 jaar had gedaan. Ik zal deze zachte aanraking en volledige zelfcontrole in een situatie waar alle zelfcontrole niet meer mogelijk is, NOOIT vergeten.

Afscheid

Met dit gebaar heeft ze alle krachten aangespannen om op een moederlijke manier nog afscheid van mij te kunnen nemen. We hebben oogcontact gehad, we hebben elkaars handen vastgehouden en we hebben elkaar toegelachen, ook al heeft het enkele seconden geduurd. Het was zeer ontroerend. Dit was haar laatste bewuste contact met mij en het gebeurde 2 uur voor haar dood. Dit was haar afscheid met mij en het was prachtig. Dat dit het laatste afscheid was wist ik natuurlijk niet op dat moment, maar later begreep ik het.
Vlak daarna heeft een verpleegkundige haar gauw morfine toegediend. Hij vertelde me dat ze nog een tijd zal blijven slapen voordat ze weer wakker wordt, dus dat ik en mijn vriendin weer in de andere ruimte konden gaan zitten als we dat wilden. Ze sliep nu kalm en zacht en na zo’n intensief moment van net had ik wat lucht nodig. We gingen ergens anders zitten en praten. Even later ging ik kijken of mijn moeder sliep. Ze zat op het bed en haar hoofd lag op een hoog nachtkastje dat naast haar bed stond. Ik rende de kamer uit om een verpleegster te halen zodat we haar samen terug op bed konden leggen. Ik vertelde de verpleger hoe ze zat. De verpleger ging naar haar toe, ik stond achter hem, hij draaide zich om en zei: “Ze slaapt niet. Het is voorbij en het is 15 april 1997.” Mijn vriendin hield me vast en ik schreeuwde alles uit wat ik de afgelopen maanden voor mezelf moest houden omdat ik mijn moeder een zorgeloos vertrek wilde geven. Mijn hart scheurde en mijn benen waren te zwak om me staande te houden, maar ik mocht nog niet instorten want er moest nog veel geregeld worden. Mijn verdriet komt later. De verpleegsters willen wat ruimte om het bed representatief te maken en haar daarop te leggen. Ik werd gevraagd of ik even de kamer wilde verlaten en dat ik zo weer opgehaald zou worden. Dat deed ik.

Roze

Alle lakens waren strak aangetrokken toen ik haar bed naderde. Twee grote kaarsen stonden aan beide kanten van het bed, achter haar hoofd. Alles was wit en stil. Haar hand was nog warm en ik hield het vast. Haar bed stond zo hoog dat haar hoofd bijna op dezelfde hoogte was als mijn hoofd toen ik op een stoel naast haar bed zat. Ik had me al 4 maanden hierop voorbereid, maar het definitieve afscheid komt nooit gelegen. Ik voelde me leeg en verdoofd. Ik voelde me eenzaam en verloren. Ik voelde dat de onzichtbare navelstreng die moeders en dochters verbind, nu voor de tweede keer voor altijd doorgeknipt is. Het liefst wilde ik ook naast haar liggen en samen met haar vertrekken, maar ik moest verder. Ze lag daar zo ontspannen, natuurlijk en mooi en ik meende te zien dat haar linkeroog 2 millimeter open was en het voelde alsof ze over me bleef waken. Ik vertelde haar dat aangezien ik alleen achterblijf, ik geen rare dingen zal doen en dat we elkaar altijd in de kleur roze zullen ontmoeten.

Levendige haren

Ergens was ik blij dat haar lijden en het verschrikkelijke stikken afgelopen was en dat ze rust had gevonden. Klinkt het raar dat ik dit voelde? Het is duidelijk dat het leven, de energie, de ziel of wat dat dan ook is, haar lichaam had verlaten en dat daar nu een levenloos en steeds kouder lichaam lag. Alles zag er dood en verlaten uit, behalve haar haar. Dat kleine haar wat nog gegroeid was de afgelopen maanden, leefde en er lag iets levenloos wat ooit mijn moeder geweest is. Als de energie en het leven het lichaam verlaten blijft niks meer over van de overledene, behalve de kleding die er meer levend uitziet dat de dode zelf. De komende periode zal ik enorm veel steun, liefde en begrip van vrienden en collega’s krijgen en dat zal de leegte en verdriet verzachten.

Reis

Mijn moeder is gecremeerd in Zweden en een paar maanden later heb ik haar as naar Kroatië gebracht. Daar is in familiekring haar urn bijgezet op de prachtige begraafplaats Kozala in Rijeka. Kozala is een van de oudste begraafplaatsen in Kroatië waar verschillende nationaliteiten en culturen hun laatste rustplaats hebben gevonden. Ik vind hier altijd mijn rust en pak graag een wandeling door de begraafplaats die fantastisch groen is en waar in de zomer veel schaduw en verkoeling is. Ik breng altijd roze bloemen naar haar graf zodat ze weet dat ik er ben. De afgelopen 21 jaar is dit mijn vaste ritueel als ik in Kroatië ben. Mijn moeder zou dit jaar 67 jaar oud worden en zelfs op deze leeftijd hoor je nog niet dood te gaan. Haar dood doet geen pijn meer en ik mis haar meestal rond de Kerst als families bij elkaar komen en genieten van samen zijn. Ik ben haar enorm dankbaar voor de opvoeding, liefde, leven en het fatsoen dat ze me heeft bijgedragen. Ik vier het leven iedere dag want hiermee kan ik mijn moeder, het leven en mezelf het beste dienen. Welke moeder wil nu niet dat haar kind gelukkig is? Lieve moeder, ik ben al jaren gelukkiger dan ooit en zolang ik leef, leef jij ook in mijn hart en mijn gedachtes.

               

Trein die verder gaat zonder mij

Kort na haar dood droom ik dat ik met haar in de trein zit. Onze tassen liggen op de rekken boven ons hoofd en het spoor meandert door een prachtig weids en glooiend landschap. Het lijkt op een steppe. Mijn moeder maakt me wakker en zegt dat ik me moet klaar maken om uit te stappen. Ik vind het raar; we zijn samen op reis en ik moet zonder haar uitstappen. “Nee, dat wil ik niet,” zeg ik. “En jij?” Ze zegt zachtjes en met een glimlach: “Jij stapt hier uit en ik ga verder.” Daarna word ik wakker en besef me dat ik het goed heb gedaan na haar dood. Ik ben het nu goed aan het verwerken. Dat weet ze en het is niet meer nodig voor haar om bij me te blijven. Ze mag vertrekken zonder zorgen en hier ben ik blij om. Het heet loslaten. Later heb ik gelezen dat loslaten van het verlies van een dierbare een ontzettend belangrijk iets is voor de dode en nog meer voor nabestaanden.

Eigen ervaringen en liefde van anderen

Vaak zeg ik tegen mensen die in moeilijke situaties verkeren dat er kracht in ons allemaal zit om te relativeren, verwerken, overleven en om uiteindelijk nog sterker terug te komen. Ik zeg dit niet omdat ik hierover veel gelezen heb of omdat ik dat van verhalen ken. Ik zeg het omdat ik verschillende soorten verdriet en leegte heb meegemaakt, ik heb ervaring met het verlies van een dierbare, ik sta vandaag waar ik nu sta en ik ben gelukkig. Let wel: ik heb stukjes van mezelf niet alleen opgepakt. Er waren veel mensen om me heen die me hulp hebben aangeboden en dat heb ik aangenomen. Want je kunt een zee van hulp krijgen bij het verlies van een dierbare, maar als je het weigert of niet in staat bent om verder te gaan, dan kan niemand je helpen. Je moet zelf verder willen.
Ik heb weer wat traantjes gelaten tijdens het schrijven van deze blog en ik heb alles weer herleeft. Ik wilde en moest dit schrijven voor mensen die ook dealen of moeten gaan dealen met het verlies van een dierbare. Bij deze: er is daadwerkelijk weer leven, geluk en mooie herinneringen nadat je een dierbare hebt verloren.

Tijd slijt alles

Eenentwintig jaar is lang en zelfs haar stem herinner ik me niet meer. Wel de warmte en liefde die ik van haar heb gekregen. Haar zachtheid, eeuwige glimlach en optimisme. Ik heb de leeftijd bereikt waarop zij moest vertrekken. Ben ik nu klaar om te vertrekken? Nee, absoluut niet want ik sta midden in het leven en ik heb nog duizenden kilometers te gaan, avonturen te beleven en van het leven te genieten voordat ik vertrek, maar ik bepaal niet wanneer ik vertrek. Het kan wellicht nog 60 jaar duren wat ik het liefst zou willen; 100 jaar zijn en vitaal, scherp, energiek en nog steeds aantrekkelijk zijn hahaha, maar het kan ook zo over zijn. Of ik me zorgen maak over het feit dat ik ook kanker kan krijgen? Nee. Ik heb dit na haar dood meteen achter me gelaten. Het is zonde van mijn tijd en de energie. Ik kan me zorgen gaan maken over alle mogelijke soorten kanker voor de komende 30 jaar en uiteindelijk doodgaan door een blikseminslag ergens op een bergtop. Ik ben niet sterker of bijzonderder dan lezers van deze blog, maar je hebt de keuze hoe en hoe lang je wil doorgaan dat het verlies van een dierbare je leven beïnvloedt. Er zijn verschillende soorten doodsoorzaken, ervaringen, verhalen en verdriet en er is voor elke nabestaande weer zon, licht en geluk. Mits je jezelf het toestaat, je hulp durft te vragen en te accepteren als het je aangeboden wordt.

Geluk na het verlies van een dierbare is een keuze

Ik ben gelukkiger dan ooit omdat ik voor geluk heb gekozen. Ik weet zeker dat ik mijn moeder het beste kan dienen door gelukkig te zijn. Ik denk dat ze dit liever wil dan dat ik de afgelopen 21 jaar alleen en verdrietig was en de weg kwijt was omdat ik haar dood niet kon verwerken. Leegte blijft altijd, maar doet geen pijn want de tijd slijt alles. En al denk je dat de tijd jouw verdriet nooit kan slijten, dan is dat niet waar. De tijd zal ook jouw verdriet slijten en de scherpe kanten eraf halen als jij dat toestaat. Jij moet het kunnen en willen toestaan om verder te kunnen gaan. Om het verlies van een dierbare goed te kunnen afsluiten en verder gaan, zijn een paar stappen nodig en deze zal ik de volgende keer behandelen.

Dit is mijn ervaring en verhaal. Wat is jouw verhaal? Hoe ga je hiermee om? In welke fase zit je? Wil je jouw verhaal delen of praten benader me gerust. Samen sterker, XXX

trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail

Trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail Ameland: wedstrijdverslag

By | Trailverslag | 4 Comments

Verjaardag in storm, zon, zand en kou: Happy Birthday and Victory to me 🙂 ?

Wat: Vuurtorentrail
Waar: Hollum, Ameland, Friesland, Nederland
Wanneer: 18.03.2018
Afstand en hoogtemeters: 62km (stiekem toch) en 400hm schat ik in
Organisatie: Uilekiek

 

Eerst wil ik iedereen bedanken die me heeft gefeliciteerd op mijn verjaardag. Jullie hebben me verwend met meer dan 400 felicitaties en deze dag bijzonder feestelijk en aangenaam gemaakt. Ik voel me geliefd. Dank jullie hartelijk hiervoor.

In de vijfde jubileumeditie van deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail te Ameland, was voor iedereen wat wils: een kidstrail, afstanden van 6km, 10km, 12km, 18km, 35km en 60km een 10km en 18km canitrail. Er waren ook sponsoren aanwezig op het plein bij de start/finish in Hollum. Ik heb de afgelopen twee jaren voor de 60km gekozen.

Trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: eerste verjaardagscadeau van 2018

Vier maanden voor mijn verjaardag wilde Robin weten of ik van plan was om weer op Ameland te starten. Toen ik ja zei, heeft hij me het startbewijs als verjaardagscadeau geschonken en zo had ik al in november mijn eerste verjaardagscadeau. Ik vond deze actie fantastisch, zeker omdat ik pas over 6 jaar op mijn verjaardag een trail weer in het weekend zal kunnen lopen. Super lief en attent Robin! Dank je wel.
Dit jaar hebben we een huisje gehuurd met zijn vieren in Hollum, dicht bij de start en we hebben vrijdagavond al de boot naar Ameland genomen om uitgebreid van mijn verjaardag op Ameland te kunnen genieten. In Ballum is het luxe hotel Nobel gevestigd, waar tegenover hotel een kerk is met twee luxe appartementen voor groepen. Alles in stijl en super mooi. Deze appartementen zijn ook eigendom van het Nobel hotel. Dus heb je wat te vieren en wil je jezelf laten verwennen, dan is dit een mooi adresje.

Weersverwachting trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: storm met hier en daar een feestje

Het weer op zaterdag was stormachtig met windkracht 6-7 en de gevoelstemperatuur was tot ver onder nul. De zon scheen wel en het was helder, maar het was enorm koud. Ik wist zaterdag al dat ik in de eerste 32km wind tegen zou hebben en dat het een zware bevalling zou zijn. Op zaterdag heb ik van Robin ook nog eens een fiets voor twee dagen gekregen, als bonus cadeau ?. Ik heb veel gebruik gemaakt van deze fiets. Uiteraard is de laptop meegegaan naar Ameland omdat ik nog aan mijn website werkte en de webshop moest gevuld worden. Zaterdagavond hebben mijn vrienden en huisgenoten het huis voor mijn verjaardag versierd en ballonnen opgeblazen. Super lief van hen. Normaal vier ik mijn verjaardag nooit, maar dit jaar had ik er echt zin in.

                       

Hiep hiep hoera, wind tegen en staartjes vasthouden!

In de ochtend van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail ben ik vroeg opgestaan zoals altijd om mijn staartjes te maken, want deze handel (hahaha) wil niet altijd in één keer lukken. Ook wil ik minstens 1 uur voor de start al gegeten hebben. Mijn vrienden en huisgenoten wilden allemaal met me mee naar de start. Super lief.
Ik heb altijd een windjack of waterdichte jas bij me in mijn trailrunning vest, maar ik start nooit in een jas want ik heb het na 300 m al warm. Deze ochtend was echter een uitzonderlijke situatie met ruim drie uur lang veel wind tegen en een gevoelstemperatuur van -6. Toch heb ik gekozen voor een dikker t-shirt uit de Nike Pro collectie (helaas worden deze niet meer gemaakt) en arm stukken. Uitzondering was ook de buff die ik bijna nooit bij me heb laat staan draag, maar vanwege de koude windtocht heb ik toch de buff om de nek gedaan. Ik vind het grappig om mezelf met de buff op de foto’s te zien. Ook denk ik elke keer als ik me op foto’s zie dat ik te bedekt ben voor mijn doen. Er zat ook iets in het trailrunning vest wat ik alleen bij buitenlandse trails meeneem: winddichte wanten. Deze heb ik zoals verwacht niet gebruikt, maar vanwege de koude wind heb ik deze ingepakt voor het geval ik ze toch moest inzetten. Net voor de start heeft de speaker nog verteld dat er een jarige (IK ?) tussen de deelnemers is en dat we allemaal drie keer hiep hiep hoera gaan zeggen en na de derde keer meteen vertrekken.

Ongestoord ademen

De kopgroep van deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail loopt voor me. Ik heb zoals gewoonlijk geen idee op welke afstanden verzorgingsposten zijn en hoeveel, hahaha. De eerste kilometer is op asfalt en dan gaan we het bos in, langs de Vuurtoren en hup naar open weilanden waar de wind vrij spel heeft. De eerste VP was op 12km en hier arriveer ik samen met een groep mannen. Na een korte cola-stop gaan we verder samen en wisselen elkaar aan de kop regelmatig af. De wind waait als een gek en ik buig het hoofd wat lager dan normaal, om gemakkelijker en ongestoord te kunnen ademen. Op een lange rechte dijk ontstaat er een gat van 50m tussen mij en de mannen en deze is niet dicht te slaan. Ik ben alleen tegen de elementen, de wind komt uit het oosten en we gaan de eerste 30km alleen maar richting het oosten. Daarna nog 2km bij het Oerd een bocht maken, om vervolgens weer naar het westen te lopen. Bij de tweede VZ op – 24km? – zijn de heren die me hebben ingehaald, al weg. Hier tank ik ook wat cola bij en vertrek weer. Vrijwilligers leven met ons mee.

Landschap trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail: bevroren meren en ijskristallen

Ik zie mannen voor me in de verte, ze vorderen als een treintje. In dit stuk komen prachtige hoge duinen en het betoverende bos. Een paar trailrunners haal ik in. De wind is genadeloos sterk op open vlaktes en ik troost me met het feit dat ik de tweede helft door dezelfde wind een duw in de rug zal krijgen. Er zijn prachtige taferelen in het landschap zoals bevroren meren met duizenden ijskristallen erop. Ik waan me in een ander, veel noordelijker land. Prachtige winterse sferen op ons Ameland tijdens deze trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail. Drie kilometer lang waarin we het uiterste oostelijke punt bereiken en dicht bij het water komen, zorgt wind ervoor dat snelwandelen nog sneller gaat dan trailrunning. Mijn sportbril was vandaag een perfecte bescherming tegen wind, zand en andere vliegende objecten hahaha en dan ook een aanrader voor trailrunners die er van buiten flitsend uit willen zien, maar van binnen de wereld rustig beleven.

Natuurgeweld

De sterke tegenwind trekt zo veel kracht uit je benen. Ik weet dat ik er bijna ben en dat ik straks dit natuurgeweld niet meer van voren hoef op te vangen. Die gedachte geeft me kracht om door te zetten. Nog een stuk in noordelijke richting om naar het strand te komen en dan de wind in de rug.

      

Yes ik ben op het strand. De wind is zo sterk dat je vooruit geduwd wordt, maar waar ik geen rekening mee hield waren de staartjes. Deze werden naar voren geblazen zodat ik niks kon zien. Ik zie niet waar ik land en ook niet waar ik naartoe ga. Oplossing: op de terugweg beide staartjes aan de onderkant met de handen vasthouden. Gelukkig maar zijn ze zo lang dat ik de natuurlijke hoek in mijn ellebogen kan aannemen waardoor ik niks forceer. Iedereen heeft meer kleding aan dan ik, hahaha.
Het strand van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail is mega breed en het zand rolt boven de grond, waardoor het eruitziet alsof het strand beweegt. Als je je hierop gaat concentreren kun je duizelig worden. Dan maar met blik op oneindig, want ik heb nog een paar kilometers strand te gaan voordat ik weer de duinen in mag. En zo, al dromende ben ik ineens bij de derde verzorgingspost in Buren aan Zee, waar al veel lopers staan. Hier lust ik wel een warme bouillon. Ik denk dat de groep mannen die me op de heenweg heeft ingehaald hier nog blijft op het moment dat ik vertrek.

Kramp in de onderbenen

Nu gaan we weer door de duinen en singletracks voordat we weer naar het strand gaan. Op dit laatste stuk naar het strand komen de trailrunners van de afstand van 35km erbij. Ze zien er nog fris uit en de meeste huppelen vrolijk. Ik heb geen idee hoeveel ze op dit punt al in de benen hebben. Na een stuk strand komt de vierde verzorgingspost en na deze post is het nog ca. 10km tot de finish. We lopen door de duinen, bossen en een lang stuk strand om uiteindelijk weer het bos bij de vuurtoren in te gaan. In de laatste drie kilometer voel ik kramp in beide onderbenen, hoog boven de kuiten aan de binnenkant van mijn benen. Ik heb dit nog nooit gehad en ik weet niet hoe je met kramp moet omgaan. Ik ben er bijna en ik heb geen zin om nu ergens te gaan zitten en wachten totdat de kramp over is. Zodoende kan ik niet meer soepel en ontspannen lopen en ik moet steeds vaart minderen. In de laatste 1,5km moet ik regelmatig even stoppen om te drukken op de plekken waar ik kramp heb. Weet ik veel wat ik doe, ik doe maar wat hahaha want ik heb nooit eerder kramp gehad. Het zal wel de combinatie van kou en de compressiebroek zijn, dacht ik.
De laatste kilometer kom je vanuit het bos op asfalt terecht en hier moest ik om de 100m stoppen om op de krampplekken te drukken. Wat een ellende. Ik ben er bijna. Ik wil naar de finish en niet met kramp hier sukkelen. In de laatste bocht voor de finish stop ik nog een keer, druk ik weer op die plekken en verzamel alle moed en kracht om nog 300m hardlopend tot de finish te volbrengen, want wandelend naar de finish is geen optie.

               

Finish, bier, podium en vrienden

Het lukt me. YES! Ik hoor de speaker zeggen dat ik de eerste dame ben van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail en hij feliciteert me met mijn 35e verjaardag. Eerste dame en achtste overall van 54 lopers die gefinisht zijn! Niet slecht. Veel mensen staan langs de kanten; ze roepen mijn naam en feliciteren me. Ik doe mijn handen omhoog als teken van dankbaarheid, want ik moet me zo concentreren op de kramp dat ik niet voluit bedankt kan roepen. (Bij deze dus nogmaals: iedereen die heeft geroepen, hartelijk dank!) Ik krijg een prachtige medaille om de nek en Myanou Kinsbergen reikt me een enorm glas bier aan. Het smaakt goddelijk op deze zonnige en koude dag. Monique Bakker, ook trailrunner, omhelst me hartelijk en feliciteert me. Ik vond deze spontane actie heerlijk Monique en ook ons gesprekje in de doucheruimtes, XX. Mijn vrienden vangen me ook op bij de finish, feliciteren me en vieren deze eerste plaats met me. Zo veel liefde om me heen. Wat super mooi om op mijn verjaardag op de hoogste trede op Ameland te staan. Enig! Perfecte verjaardag die ik nooit meer op deze manier zal vieren en herhalen. Daarom zal deze verjaardag en overwinning van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail een bijzonder plekje in mijn hart krijgen. Ik heb genoten van elke winderige stap en ben blij dat ik weer normaal kan trainen. Nogmaals dank je hartelijk Robin voor dit heerlijke cadeau.

         

Hartelijk dank!

Allereerst wil ik de organisatie van de trailrunning wedstrijd Vuurtorentrail bedanken voor dit unieke en prachtige verjaardagscadeau. Organisatie, bedankt voor de vlekkeloze organisatie en het prachtig parcours. Vrijwilligers, bedankt voor jullie enthousiasme, vriendelijkheid en het in de snijdende kou staan voor ons. Anja Brouwer bedankt voor de foto’s die ik in deze blog heb gebruikt. Ook bedankt aan de vrouw van Djurre van der Schaaf die al een paar keer fantastische foto’s van mij heeft gemaakt. Van Marc Jansz heb ik ook wat foto’s gestolen :). Sponsoren, bedankt voor jullie bijdrage aan dit evenement. En vrienden, bedankt voor een gezellig weekend Ameland en jullie liefde. Graag zie ik jullie allemaal over een jaar weer op Ameland.

Robin organiseert ook Veluwezoomtrail op 16 en 17 juni 2018 en Posbanktrail op 9 december 2018.

Chloe Nomade

Chloe Nomade: alle zintuigen geprikkeld

By | Geuren | No Comments

Voldoet Chloe Nomade aan de verwachtingen?

WAT: Chloé Nomade Eau de Parfum
WAAR: ICI Paris in Zwolle
PRIJS: € 56,89 – 30 ml (introductie prijs)
GETEST : 3 april 2018

 

‘Nomade: iemand die zwerft, landloper, lid van een rondzwervend volk, lid van een rondzwervende herdersstam, lid van een zwerfstam, lid van een zwervend volk.’ – Op Facebook kom ik een reclame tegen voor deze nieuwe geur van Chloe, Chloe Nomade. Alleen van de naam Nomade slaat mijn fantasie al op hol en als ik de beschrijving lees beslis ik om nog diezelfde dag naar een parfumerie te gaan om dit geurtje te ruiken. – De marketing heeft bij mij alle zintuigen geprikkeld.

Wat Chloe Nomade ons beloofd: 

Ik citeer vanuit de advertentie: “Chloé Nomade Eau de Parfum omhult de geest van een vrouw die openstaat voor de schoonheid van de wereld. De Chloé vrouw is onafhankelijk en altijd van nature elegant. Zij is assertief, zelfverzekerd en inspirerend, en bloeit op door haar ervaringen en ontmoetingen. Haar sterke persoonlijkheid en innerlijke kracht maakt dat zij anders durft te zijn. Chloé Nomade Parfum is een mix van zachtheid en kracht: de facetten van deze florale chypre waaien als de wind van de vrijheid. Het intense, minerale karakter van eikenmos is gehuld in de zoetheid van de mirabelpruim en de frisheid van de fresia.”

De eerste ervaring met Chloe Nomade: de flacon

Ik herken mezelf in alles behalve “van nature elegant”. Dus, dan maar nog dezelfde dag bij ICI Paris in Zwolle nomade worden en vragen of deze geur al in de winkel is. De verkoopster zegt trots en met een grote glimlach: “Ja, we hebben hem!” en ze voegt nog speels er aan toe “hoe denk jij dat ie ruikt?”. – Slim, verras de klant. I like. Ik zeg: “Ik hoop dat hij naar avontuur ruikt en dat hij niet zoet is, want ik heb niks met zoete geuren.” Ze pakt de flacon. Ik voel de spanning bij me stijgen. Ze spuit het op mijn onderarm, net boven de pols. Ik wacht nog 15 seconden om de nieuwsgierigheid de baas te zijn en pak dan de flacon om hem te bekijken. Basic, uitgekleed en vrouwelijk rond, met een leren bandje wat de flacon avontuurlijk en onvoorspelbaar maakt.

De geur van Chloe Nomade: gedurfd en eigenwijs

Ik ruik en word verrast door iets wat een eigen karakter heeft en op geen andere geur lijkt. Om mee te beginnen ruikt het licht mannelijk. Ik vind deze gedurfde en eigenwijze geuren een welkome aanvulling op de duizenden al bestaande bloemengeurtjes. Ik doe mijn ogen dicht en ruik stof, droog zand en leer. Ietsje muffig. Ik zie een beige en oker gekleurde woestijn voor me. Hoe gaat dit geurtje zich verder ontwikkelen? Super spannend. Inmiddels ben ik terug uit de woestijn, hahaha en ren ik als een bezetene door de winkelstraat in Zwolle om niet te laat op het werk te komen. Tien minuten later ruikt Chloe Nomade intens rood: mooie ontwikkeling! Daarna ruikt het een beetje oranje en ik verwacht dan ook dat de geur binnenkort nóg een keer van karakter verandert. Sterker nog, ik verwacht dat hij mij op de knieën krijgt zodat dat ik de parfum in mijn kleine en bijzondere collectie geuren opneem. Natuurlijk ruik ik vervolgens de hele middag naar Chloe Nomade, die eigenwijs en ergens te ingetogen blijft. Dat prachtige, heldere en krachtige waar ik naar op zoek ben, heb ik nog niet gevonden. De geur blijft echter dof en het heldere komt nooit tot zijn recht. Hij mocht van mij wat meer aanwezig zijn, regelmatig aanwaaien en zeggen: “Hier ben ik, ik mag er zijn.” Feit is wel dat het een geur is die op geen andere geur lijkt en absoluut eigenwijs is. Pluspunten voor deze originaliteit.

Conclusie

Het kan zo zijn dat mijn huid de geur niet toestaat om tot zijn recht te komen, maar ik ben ervan overtuigd dat dit geurtje eigen urbane nomaden zal vinden. Ik ga verder op zoek naar iets wat mijn zintuigen helemaal ondersteboven krijgt. In al zijn uniekheid doet deze Nomade dat niet.

ICI Paris heeft momenteel een mooie actie voor Chloe Nomade. Ik daag jullie uit om komende dagen naar een parfumerie te gaan en deze geur te testen. Laat een reactie onder want ik ben zo benieuwd wat jullie hiervan vinden. En nee, ik heb geen deal met ICI Paris, het is pure liefde voor het leven dat me drijft ;).